ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (487)

32.000 θέσεις (όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων) θα κατανεμηθούν στους δήμους της χώρας και 3.500 θέσεις στις περιφέρειες. Οι δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ που αποφάσισαν να εφαρμόσουν τη λεγόμενη "κοινωφελή εργασία", συμβάλλουν στην περαιτέρω απορρύθμιση της εργασίας και εφαρμόζουν μνημονιακές πολιτικές που καταγγέλλουν. Του Χρήστου Παναγιωτόπουλου*.

Συντάκτης:

Πως γίνεται, τούτη  την εποχή  μάλιστα, ένα σωματείο συνταξιούχων με τη δράση του, όχι μόνο να μην είναι απαξιωμένο στα μάτια όλων, αλλά κάθε χρόνο να διπλασιάζει τα μέλη του, να ετοιμάζεται για ίδρυση παραρτημάτων σε όλη την χώρα, να πολλαπλασιάζει τις  παρεμβάσεις του, να διατηρεί την αγωνιστική του κατεύθυνση και να αντέχει στον πόλεμο των κυβερνητικών μηχανισμών και όχι μόνο;

Συντάκτης:

Η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, έλεγε ο Ράιχ, διαμορφώνεται από τη ζωή του, τις συνθήκες ύπαρξής του, αναπτύσσεται πάνω στη βάση τους, τις αναπαράγει και τις αντανακλά.Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα προβλήματα που αγγίζουν τη σφαίρα της καθημερινότητας είναι υποχρεωμένη η Αριστερά να τα λάβει υπόψη της και να μην τα υποτιμάει. Αν η Αριστερά θέλει να προσελκύει τον κόσμο στη χαρά του να κάνει πολιτική είναι αναγκαίο να πολιτικοποιήσει την καθημερινότητα.

 

 

 

 

Μια από τις αιτίες της ήττας των σοσιαλιστικών ιδεών είναι η έλλειψη μιας μαρξιστικής πολιτικής ψυχολογίας, η οποία θα επιχειρήσει να μελετήσει με ποιον τρόπο αναπτύσσεται η ταξική συνείδηση και γιατί δεν αναπτύσσεται αυθόρμητα κάτω από τις κοινωνικές πιέσεις. Αυτή η ανεπάρκεια και υποτίμηση από μέρους της Αριστεράς ωφέλησε τον αντίπαλο, ο οποίος χρησιμοποίησε την ψυχολογία, όπως και άλλες επιστήμες (οικονομία, ιστορία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία κλπ.), για δικό του όφελος και την έκανε ένα από τα ισχυρότερα όπλα του.

 

Κατά συνέπεια, η επιστημονική έρευνα και η πολεμική ενάντια στην αστική επιστήμη, σε όλους τους τομείς, αποτελεί μέρος της πολιτικής δράσης και γι’ αυτό επιβάλλεται να δούμε τη θεωρία ολιστικά.

 

Δηλαδή,  να πάψουν τα στεγανά που υπάρχουν μεταξύ των διαφόρων επιστημών, αλλά και στο εσωτερικό του κάθε επιστημονικού τομέα (της οικονομίας, της πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της ψυχολογίας, της ιστορίας κλπ.), διότι ο τελικός σκοπός είναι η προαγωγή των αναγκών της κοινωνίας και των ανθρώπων.

 

Υπό αυτήν την έννοια, ίσως είναι αναγκαίο να δούμε ότι η ταξική συνείδηση των μισθωτών βρίσκεται σε πολύ συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις είναι προσωπικής υφής: δηλαδή, σε καθημερινά προβλήματα και μικροζητήματα που περιλαμβάνουν τις καλές ή κακές σχέσεις μέσα στην οικογένεια και τις υποχρεώσεις προς αυτήν, τις δυσκολίες ανατροφής και τη σχολική επίδοση των παιδιών, τα χαμηλά εισοδήματα, τον περιορισμό μέχρις ελαχιστοποίησης του ελεύθερου χρόνου, την έλλειψη επικοινωνίας με τους φίλους, τη διατροφή, τις σεξουαλικές σχέσεις, τον περιορισμό των ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων (κινηματογράφος, θέατρο, διασκέδαση, χορός, αθλητισμός, εκδρομές), την αγορά ή την επίπλωση του σπιτιού, την καθημερινή πίεση από τον εργοδότη, τον χαμένο χρόνο και την κούραση από το συγκοινωνιακό χάος και διάφορα άλλα τέτοια ζητήματα που αφορούν αυτό που ονομάζουμε προβλήματα της καθημερινής ζωής και ποιότητα ζωής.

 

Η ψυχική κατάσταση των ανθρώπων, έλεγε ο Ράιχ, διαμορφώνεται από τη ζωή του, τις συνθήκες ύπαρξής του, αναπτύσσεται πάνω στη βάση τους, τις αναπαράγει και τις αντανακλά. «Ο κόσμος δημιουργείται, χρησιμοποιείται και μεταβάλλεται μονάχα από τον άνθρωπο, μέσω της θέλησής του να ενεργήσει και της βλέψης του στην ευτυχία – με δύο λόγια, από την ψυχική του ύπαρξη. Αυτό το ξέχασαν εδώ και πολύ καιρό όλοι αυτοί οι ‘’μαρξιστές’’ που εκφυλίστηκαν σε οικονομιστές. Εάν μια οικονομική και κοινωνική πολιτική… πρόκειται να είναι μαρξιστική, τότε πρέπει να συνδεθεί με την ασήμαντη, κοινότυπη, πρωτόγονη, απλή καθημερινή ζωή και τις επιθυμίες των πλατύτερων μαζών του λαού με όλη την ιδιομορφία της κοινωνικής τους κατάστασης» (Β. Ράιχ).

 

Κατά συνέπεια, όλα αυτά τα προβλήματα που αγγίζουν τη σφαίρα της καθημερινότητας είναι υποχρεωμένη η Αριστερά να τα λάβει υπόψη της και να μην τα υποτιμάει. Αν η Αριστερά θέλει να προσελκύει τον κόσμο στη χαρά του να κάνει πολιτική είναι αναγκαίο να πολιτικοποιήσει την καθημερινότητα. «Πολιτικοποιείστε λοιπόν την προσωπική ζωή, τις διασκεδάσεις, τα χορευτικά κέντρα, τους κινηματογράφους, τις αγορές, τις κρεβατοκάμαρες, τα ξενοδοχεία, τα καταστήματα στοιχημάτων! Η επαναστατική ενέργεια βρίσκεται στην καθημερινή ζωή!», έλεγε πάλι ο Ράιχ.

 

Η Αριστερά χρειάζεται να ανακαλύψει και να προβάλει ένα θετικό πρόταγμα, το οποίο θα ξεκινά από το θυμικό και ταυτόχρονα θα έχει στρατηγική. Διότι, αν με την αντι-ηγεμονία εννοούμε μια νέα ηγεμονία, τότε με το αντι-καπιταλισμό τι εννοούμε; Ο αντι-καπιταλισμός δεν είναι θετικό πρόταγμα. Υπό μία ετυμολογική έννοια αντί του καπιταλισμού, τι θέλουμε; Έναν νέο καπιταλισμό;

 

Βέβαια, το θετικό πρόταγμα χωρίς το συναίσθημα είναι μισό. Διότι, δεν λείπουν από την Αριστερά τα προτάγματα, τα προγράμματα και τα οράματα. Ασχολούμαστε πολύ νοητικά με το σχέδιο, την οργάνωση και τις μορφές πάλης, αλλά δεν ασχολούμαστε με τα συναισθήματα του κόσμου, τη θλίψη και τον πόνο του. Λέμε, μόνο, τι πρέπει να γίνει. Όμως, ένας πληγωμένος και θυμωμένος άνθρωπος δεν έχει διάθεση να μπει σε «πρέπει».

 

Εδώ τίθεται το ερώτημα: οι θυμωμένοι άνθρωποι θα φέρουν την αλλαγή ή οι δυναμωμένοι; Ο θυμωμένος μπορεί να είναι δημοκρατικός; Απεναντίας, μπορεί να βλάψει τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους. Μόνο αν διεργαστείς τον θυμό σου μπορείς να ξεμπλοκάρεις. Και προς αυτήν την κατεύθυνση το παράδειγμα και η δράση είναι τα εργαλεία.

 

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και απαντήσεις. Και είναι καλό να το ομολογήσουμε και να το παραδεχτούμε. Είναι ένα πρώτο βήμα για την ανίχνευση λύσεων: να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει καμία σταθερά. Αλήθεια, από πού να πιαστεί κανείς σήμερα; Από ποιο όραμα; Είναι, άραγε, το όραμα ο σοσιαλισμός; Και αν ναι, πώς τον εννοούμε; Και πώς θα ξέρουμε πώς τον εννοούμε, αν δεν κουβεντιάσουμε μεταξύ μας και αν δεν το μοιραστούμε; Αν δεν πούμε πόσο καημό έχουμε και γιατί; Αν αυτά και άλλα ακόμη, δεν τα πούμε σε έναν πολιτικό φορέα που έχουμε αποφασίσει να συνυπάρχουμε, πώς θα καταλάβουμε ότι είμαστε μαζί και ότι έχουμε έναν κοινό στόχο;

 

Θέλουμε μια Αριστερά, η οποία θα βγάζει πάθος γι’ αυτά που πιστεύει και αγωνίζεται. Χωρίς πάθος δεν έχει γίνει καμία αλλαγή στην κοινωνία. Καμία δημιουργία.

 

Δεν είναι σε αντιδιαστολή η λογική με το συναίσθημα, με το πάθος. Και δεν υπάρχει λόγος να επιλέγουμε ανάμεσα στα δύο. Χρειάζεται να αναπτύσσονται και τα δύο. Αν αναπτύσσουμε μόνο τη λογική μπορεί να γίνουμε ανάλγητοι ή ακόμη χειρότερα να προβούμε σε αγριότητες. Για παράδειγμα, αν είσαι στρατιώτης και λειτουργείς με το συναίσθημα δεν μπορείς να σκοτώσεις τον «εχθρό». Αν, λοιπόν, το συναίσθημα και το πάθος αναπτυχθούν παράλληλα με τη λογική, ο νους δεν μπορεί να κάνει αγριότητες. Γι’ αυτό είναι θεμιτό να αξιοποιήσουμε τόσο τη λογική γι’ αυτά που είναι φτιαγμένη όσο και το συναίσθημα γι’ αυτά που είναι φτιαγμένο.

 

Τέλος, θέλουμε μια Αριστερά που δεν θα έχει ανάγκη τη νίκη, την οποία βεβαίως χρειάζεται να την κυνηγήσουμε, αλλά και αν αυτή δεν έρθει να μη θεωρήσουμε ότι πήγε χαμένος ο χρόνος μας. Εξάλλου, η δική μας προσωπική ζωή είναι ένα πολύ μικρό μέγεθος στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι αν η διάρκεια της ζωής μας είναι μικρή, αλλά πώς χρησιμοποιούμε τον χρόνο της. Έτσι, το συναίσθημα της ματαίωσης δεν θα υπάρξει αν έχουμε αφήσει κάτι πίσω μας, μια παρακαταθήκη και ως άτομα και ως Αριστερά.

 

Ο σοσιαλισμός είναι ένας ανάμεσα σε πολλά ιστορικά σχέδια. Το πιο σχέδιο θα επικρατήσει είναι το ζητούμενο. Το ερώτημα, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;» εκεί ακριβώς παραπέμπει.

 

Συντάκτης:

Ανεργία που διατηρείται σε υψηλά επίπεδα με τα δυο τρίτα των ανέργων να είναι μακροχρόνια άνεργοι, διάλυση του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων, διπλασιασμό των φτωχών και γενίκευση της λεγόμενης ευέλικτης απασχόλησης, διαπιστώνει η ετήσια έκθεση για την οικονομία και την απασχόληση, που έδωσε στη δημοσιότητα το Ινστιτούτο Ερευνών (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ. Δηλαδή, επιβεβαιώνει  αυτά που ζουν στην καθημερινότητα τους οι εργαζόμενοι.

Συντάκτης:

Η ίδρυση και λειτουργία ενός νέου σωματείου στον χώρο των εργολαβικών εργαζόμενων δεν μπορεί να περάσει εύκολα απαρατήρητη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα σωματεία εργολαβικών εργαζόμενων είναι μετρημένα στα δάχτυλα, καθώς η απόπειρα συνδικαλιστικής εκπροσώπησης σε ένα καθεστώς εργασίας που έχει ταυτιστεί με το σύγχρονο δουλεμπόριο δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα εύκολο εγχείρημα.

Συντάκτης:

Το χρονικό ενός ηρωικού αγώνα που αποκάλυψε την επικίνδυνη γύμνια του νεοφιλελεύθερου οράματος το οποίο πρέσβευε ο αρχηγός της ΝΔ

 

Συντάκτης:

Από την έναρξη της λειτουργίας των ορυχείων στην περιοχή μας μέχρι σήμερα έχουν γίνει δεκάδες ατυχήματα από κατολισθήσεις και πτώσεις πρανών. Αυτά στοίχησαν αρκετές ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς, ακόμα και ψυχολογικούς τραυματισμούς, γιατί δεν είναι και κάτι απλό να βλέπεις ένα βουνό από χώματα να κινείται προς τα πάνω σου. Σε όλα αυτά τα ατυχήματα από ευτυχείς συμπτώσεις δεν θρηνήσαμε πολύ περισσότερα θύματα. 

 


Όπως πολύ σωστά επισημαίνει σε ανακοίνωσή του το Σωματείο (ΣΕΕΕΝ): «Καμπανάκι για το επόμενο ατύχημα στα ορυχεία μπορεί να χαρακτηριστεί η κατολίσθηση που έγινε στο Νότιο Οι συνάδελφοι του Ε3 που ήταν στο μηχάνημα την ώρα της κατολίσθησης στο Νότιο Πεδίο στάθηκαν τυχεροί. Ευτυχώς τα τραύματα τους είναι ελαφρά, όμως δεν μπορεί να κρυφτεί ο κίνδυνος που διέτρεξαν. Η αποκόλληση μεγάλου κομματιού από το πρανές δεν έγινε τυχαία, ούτε ακαριαία»

 

Με αφορμή το σοβαρό ατύχημα που προέκυψε από την πρόσφατη κατολίσθηση στο Ορυχείο Νοτίου Πεδίου είναι μια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε τα σοβαρά ατυχήματα που έγιναν διαχρονικά στα ορυχεία από αυτές τις αιτίες. Να δούμε πως και γιατί θάφτηκαν ζωντανοί εργάτες στο Ορυχείο Κυρίου Πεδίου το 1978. Πόσοι άλλοι εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους από πτώση πρανών και πόσοι ακόμα κινδύνευσαν να χάσουν τη ζωή τους από τα ίδια αίτια στη ΔΕΗ και στις εργολαβίες της ΔΕΗ;

 

Κυρίως όμως πρέπει να δούμε μέσα από έναν ειλικρινή και δημόσιο διάλογο γιατί δεν προλαβαίνουμε κάποια ατυχήματα πριν να συμβούν για να μη θρηνούμε εκ των υστέρων νεκρούς και σακατεμένους εργάτες και δευτερεύοντος να προλάβουμε την τεράστια οικονομική επιβάρυνση από την καταστροφή του εξοπλισμού  και την καθυστέρηση για την επισκευή του (που την πληρώνει πάλι ο λαός).

 

Η μεγάλη κατολίσθηση στο Ορυχείο Κύριου πεδίου στις 11 Ιανουαρίου 1978Δυο νεκροί, ένας τραυματίας και 500.000.000 δραχμές ζημιά στη ΔΕΗ

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου του 1978, έξι η ώρα το απόγευμα, έγινε μεγάλη κατολίσθηση στο Κύριο Πεδίο και έθαψε ολόκληρο, ένα μεγάλο ηλεκτροκίνητο καδοφόρο εκσκαφέα βάρους 1.000 τόνων! Η κατολίσθηση έγινε από τις εξωτερικές αποθέσεις που έφυγαν με «ροή λάβας» και το βάρος τους υπολογίστηκε σε 2,5 εκατομμύρια τόνους.  Ο εκσκαφέας εξαφανίστηκε αφού θάφτηκε ολοκληρωτικά στα χώματα μαζί με τον χειριστή του, Γιάννη Ποιμενίδη 54 χρόνων από την Άρδεσα. Βαριά τραυματισμένος αλλά ζωντανός βγήκε ο Εργάτης-Επιτηρητής Αχιλλέας Τούμπας από τον Κόμανο.

 

Ο Ποιμενίδης ήταν ο πρώτος που είδε την κατολίσθηση και ειδοποίησε τους άλλους επτά συναδέλφους του που βρίσκονταν στον εκσκαφέα: «Έρχεται το βουνό τρέξτε για να σωθείτε» τους φώναξε αλλά αυτός λόγω και της θέσης του, στο Χειριστήριο Α’ δεν πρόλαβε να φύγει και θάφτηκε ζωντανός!

 

Το πτώμα του βρέθηκε μετά από πέντε μέρες εντατικών ερευνών σε απόσταση 60 μέτρων από το χειριστήριο. Χρειάστηκε να μετακινηθούν εκατομμύρια κυβικά χώμα από το προσωπικό του Ορυχείου που σταμάτησε εντελώς τις εργασίες του για αρκετές ημέρες.

 

Η τραγωδία όμως είχε και συνέχεια! Ξημερώματα της Πέμπτης στο ίδιο σημείο της μεγάλης κατολίσθησης έχασε τη ζωή του και ο χειριστής μπουλντόζας Αντώνης Μεντεκίδης 33 ετών από τον Άγιο Χριστόφορο.  Ο Μεντεκίδης πήγαινε για δουλειά με το αυτοκίνητό του στο ορυχείο, αξημέρωτα αφού η πρωινή βάρδια έπιανε δουλειά τότε στις 5.30, δεν έβλεπε το ρήγμα που δημιουργήθηκε από την κατολίσθηση και πλησίασε αρκετά στο επικίνδυνο σημείο. Από το βάρος του αυτοκινήτου δημιουργήθηκε κι άλλη κατολίσθησε και ο άτυχος εργαζόμενος έπεσε από ύψος 85 μέτρων και θάφτηκε μαζί με το αυτοκίνητό του! Μετά από έρευνες αρκετών ωρών βρέθηκε το πτώμα του όχι όμως και το αυτοκίνητο. Σήματα, βαρέλια ή άλλα προειδοποιητικά, όπως κατέθεσαν οι εργαζόμενοι, δεν υπήρχαν παρά μόνο ένα φορτηγό φορτωμένο με χώματα μπροστά στο δρόμο…..

 

Κάτω από τα χώματα, εκτός από τον καδοφόρο εκσκαφέα και το αυτοκίνητο του άτυχου Μεντεκίδη, θάφτηκαν επίσης ένα γκρέιντερ, μια μπουλντόζα και 1.700 μέτρα ταινιόδρομος. Οι ζημιές υπολογίστηκαν σε 500 εκατομμύρια δραχμές ποσό τεράστιο για την εποχή και το Ορυχείο παρέμεινε κλειστό για μέρες δημιουργώντας τεράστια προβλήματα τροφοδοσίας με λιγνίτη στον ΑΗΣ αλλά και στην ΑΕΒΑΛ.

 

Το μεγάλο ερώτημα. Μπορούσε να προβλεφθεί νωρίτερα αυτή η κατολίσθηση για να γλυτώσουν οι εργάτες τη ζωή τους και ο εξοπλισμός την καταστροφή;

Τα στοιχεία όλα δείχνουν ότι μπορούσε να προβλεφθεί γιατί είχε σημάδια που οι εργαζόμενοι τα είχαν αντιληφθεί και τα κατήγγειλαν μάλιστα στη διεύθυνση! Όπως κατέθεσαν στον εισαγγελέα οι οδηγοί που κουβαλούσαν τέφρα και άλλα υλικά πάνω από το πρανές, είδαν μεγάλες ρωγμές σε απόσταση 200 μέτρων από την τομή που δούλευε ο εκσκαφέας και ειδοποίησαν τους επιστάτες, οι οποίοι όμως τους είπαν «δεν είναι τίποτα, αυτά συμβαίνουν στα Ορυχεία». Κατήγγειλαν επίσης ότι οι ίδιοι οι οδηγοί απείλησαν με στάση εργασίας αν δεν παρθούν μέτρα και η διεύθυνση του Ορυχείου το μόνο που έκανε ήταν να αλλάξει την κατεύθυνση του δρομολογίου τους. Μάλιστα μια ώρα πριν την κατολίσθηση. Επίσης καταγγέλθηκε ότι οι τεχνικοί του Ορυχείου είχαν κάνει πριν μέρες έγγραφη αναφορά στη διεύθυνση για τους κινδύνους από τα ρήγματα αλλά απάντηση δεν πήραν ποτέ. 

 

Όλες αυτές τις καταγγελίες τις παρουσίασαν σε ερώτηση που έκαναν στη βουλή, ζητώντας απαντήσεις, οι βουλευτές του ΚΚΕ Κώστας Κάππος, Διαμαντής Μαυριδόγλου, Μίνα Γιάννου και Μαρία Δαμανάκη. 

Θανατηφόρο εργατικό ατύχημα σε εργολαβία της ΔΕΗ, στο Νότιο πεδίο, από πτώση πρανούς 31/8/2011

Άλλο ένα θανατηφόρο από κατολίσθηση πρανούς είχαμε πριν λίγα χρόνια στο Ορυχείο Νοτίου Πεδίου, αυτή τη φορά σε χωματουργική εργολαβία που γινόταν για λογαριασμό της ΔΕΗ. Νεκρός ο οδηγός φορτηγού Γιάννης Παπανικολάου 55 χρονών από τη Λάβα Σερβίων πατέρας πέντε παιδιών. Ο άτυχος οδηγός πήγε με το φορτηγό του να φορτώσει χώματα όταν έπεσε το πρανές και καταπλάκωσε το φορτηγό. Από τις φωτογραφίες και τα βίντεο μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι η εκσκαφή δεν τηρούσε τους κανονισμούς ασφάλειας, το πρανές δεν είχε καθόλου κλίσεις κλπ. Η τότε ανακοίνωση του ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη» λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

 

«Τα αίτια που στοίχησαν δεκάδες ζωές παραμένουν σταθερά εδώ και χρόνια:

  1. Παντελής απουσία ελέγχου από την Επιθεώρηση Μεταλλείων που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και έρχεται απλά να πιστοποιήσει τα ατυχήματα μετά το συμβάν.
  2. Απουσία ελέγχου από τη ΔΕΗ, της τήρησης των κανόνων και των μεταλλευτικών κανονισμών στις εργασίες των εργολάβων.
  3. Απαράδεκτη νομοθεσία σε ότι αφορά τους Τεχνικούς Ασφαλείας αφού δίνει το δικαίωμα στον ίδιο τον εργοδότη να τοποθετεί δικό του Τεχνικό Ασφάλειας.
  4. Ελιτισμός των περισσοτέρων συνδικάτων της ΔΕΗ αφού αρνούνται να εγγράψουν μέλη τους, εργαζόμενους σε εργολάβους, στερώντας τους τη στοιχειώδη συνδικαλιστική προστασία από την εργοδοτική αυθαιρεσία.
  5. Η μη πρόσληψη μόνιμου προσωπικού και η κάλυψη της εξορυκτικής δραστηριότητας από εργολάβους.
  6. Η κατάργηση των Επιτροπών Υγιεινής και Ασφάλειας στην Εργασία.
  7. Παντελής απουσία ελέγχων και παρουσίας στους χώρους εργασίας της ΓΕΝΟΠ και των Εργατικών Κέντρων της Περιοχής.»  

Από την έναρξη της λειτουργίας των ορυχείων στην περιοχή μας μέχρι σήμερα έχουν γίνει δεκάδες ατυχήματα από κατολισθήσεις και πτώσεις πρανών. Αυτά στοίχησαν αρκετές ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς, ακόμα και ψυχολογικούς τραυματισμούς, γιατί δεν είναι και κάτι απλό να βλέπεις ένα βουνό από χώματα να κινείται προς τα πάνω σου. Σε όλα αυτά τα ατυχήματα από ευτυχείς συμπτώσεις δεν θρηνήσαμε πολύ περισσότερα θύματα.

 

Ακόμα μια μεγάλη κατολίσθηση έγινε στο Ορυχείο Ν.Πεδίου όταν εκατοντάδες κυβικά χώμα αποκολλήθηκαν σε σχήμα "φακού" χτυπώντας χαμηλά τον εκσκαφέα με το ψευδώνυμο "Αργούντας". Ο εκσκαφέας βάρους 3.500 τόνων μετακινήθηκε 12 ολόκληρα μέτρα από την πίεση και τη σφοδρότητα του χτυπήματος. Επειδή τα χώματα χτύπησαν από κάτω τον εκσκαφέα το πάτωμα του δωματίου που έτρωγαν οι εργαζόμενοι έγινε λόγχες που καρφώθηκαν στο ταβάνι. Οι εργαζόμενοι πρόλαβαν τελευταία στιγμή να πηδήξουν από πόρτες και παράθυρα και να σωθούν. Η επισκευή του κράτησε 40 μέρες. 

 

Τι φταίει όμως για όλα αυτά τα ατυχήματα και γιατί δεν τα προλαβαίνουμε σήμερα που οι δυνατότητες της τεχνολογίας είναι τεράστιες και μας επιτρέπουν να παρακολουθούμε τα ρήγματα ακόμα και δορυφορικά;

Πάνω απ όλα είναι η έλλειψη έμπειρου τεχνικού προσωπικού αφού δεν ανανεώνεται λόγω απαγόρευσης προσλήψεων που επέβαλλαν τα μνημόνια αλλά και η λεγόμενη «απελευθέρωση ενέργειας». Αυτό δημιουργεί εντατικοποίηση της εργασίας και εκτός των άλλων λόγω ενός «ιδιότυπου ανταγωνισμού» που έχει επιβληθεί από την ιεραρχία των ορυχείων ανάμεσα στις ομάδες βάρδιας των Ορυχείων. Γενικότερα το πρόβλημα έχει ενταθεί μετά την επιβολή νόμων και κανόνων που επέβαλε η πολιτική της ΕΕ και των Ελληνικών κυβερνήσεων μέσα από την απελευθέρωση ενέργειας. Τα παραπάνω προβλήματα γιγαντώθηκαν από την εφαρμογή των καταστροφικών μνημονίων τα τελευταία επτά χρόνια.

 

Σίγουρα ένας άλλος σοβαρός λόγος είναι η έλλειψη ελεγκτικού μηχανισμού που σε ότι αφορά τα ορυχεία σημαίνει Τμήμα Επιθεώρησης Μεταλλείων στη Δυτική Μακεδονία όπου βρίσκονται σε λειτουργία πέντε μεγάλα λιγνιτορυχεία και αρκετά μικρά. Επίσης υπάρχουν Ορυχεία που βγάζουν κι άλλα μεταλλεύματα  καθώς και αρκετά λατομεία. Κι όμως στη Δυτική Μακεδονία, σ αυτούς τους εργασιακούς χώρους που απασχολούνται πάνω από 7.000 εργαζόμενοι η επίβλεψη γίνεται (δεν γίνεται στην ουσία) από την Επιθεώρηση Μεταλλείων Βόρειας Ελλάδας η οποία  έχει τρεις μηχανικούς όλους κι όλους για να ελέγχει ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα. 

 

Ο τομέας ασφάλειας της ΔΕΗ, παρότι είναι οργανωμένος με τεχνικούς ασφάλειας και εξοπλισμό έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα. Είναι εργαλείο του εργοδότη. Ο νόμος προβλέπει ότι τον τεχνικό ασφάλειας τον χρηματοδοτεί και τον ελέγχει ο εργοδότης. Όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτό όταν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το πρώτιστο μέλημα κάθε εταιρείας είναι η αύξηση της παραγωγής και αυτό γίνεται σχεδόν πάντα εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων. Άρα το Συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να απαιτήσει να αλλάξει ο νόμος και οι Τεχνικοί Ασφάλειας να ανήκουν σε μια «Αρχή» ανεξάρτητη από εργοδοσία και κράτος.

 

Άλλοι παράγοντες που εμπλέκονται ή θα έπρεπε να εμπλέκονται στην  πρόληψη των ατυχημάτων είναι οι Επιτροπές Υγιεινής και Ασφάλειας οι οποίες που υπάρχουν στους χώρους εργασίας αλλά είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες αλλά και τα Συνδικάτα που όμως δεν παίζουν το ρόλο τους για διάφορους λόγους που σηκώνουν πολύ συζήτηση.

Και τέλος είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι οι οποίοι θα πρέπει να μη ρισκάρουν τη ζωή τους σε καμία περίπτωση γιατί εκτός του ότι είναι οι μοναδικοί τελικά που τη χάνουν τους φορτώνουν και όλες τις ευθύνες από πάνω. Ως γνωστόν Πάντα φταίχτης είναι το θύμα. 

 

Και μια προσωπική εμπειρία από μια έγκαιρη αντιμετώπιση πτώσης πρανούς που όμως οδήγησε σε πειθαρχική δίωξη.

 

Μια προσωπική μου εμπειρία που διαδραματίστηκε σε μια παρόμοια κατάσταση μας διδάσκει πως αν υπήρχε λιγότερη γραφειοκρατικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, λιγότερος αυταρχισμός, λιγότερος εκφοβισμός, περισσότερη δημοκρατία στους Χώρους δουλειάς και καθόλου διαπλοκή συνδικαλιστών με τα διευθυντικά στελέχη θα προλαβαίναμε πολλά δυστυχήματα, αν όχι όλα.

 

Συγκεκριμένα πριν μερικά χρόνια στον καδοφόρο εκσκαφέα στον οποίο εργαζόμουνα είδα τον καδοτροχό και το Α’ Χειριστήριο να είναι χωμένα στην κυριολεξία μέσα στο πρανές. Δηλαδή τον εκσκαφέα να κάνει «υποσκαφή» ενώ πάνω του κρεμόταν στην κυριολεξία εκατοντάδες κυβικά χώμα έτοιμα να πέσουν και να καταπλακώσουν το χειριστήριο και τον εκσκαφέα. 

 

Τότε είχαν εφεύρει και μια νέα μέθοδο ανορθόδοξη που τη λέγανε «καμπάνα». Δηλαδή έμπαινε το μηχάνημα μέσα στο χώμα, έσκαβε και μετά τραβιόταν πίσω και το χώμα έπεφτε κάτω, αν δεν προλάβαινε να πλακώσει το μηχάνημα.

 

 Όταν ρώτησα το Χειριστή αν βλέπει την επικινδυνότητα μου είπε ότι τη βλέπει αλλά «οι εργοδηγοί από πάνω φωνάζουν». Τους καλέσαμε να κατέβουν στο Ορυχείο να δουν την κατάσταση με τα μάτια τους και ταυτόχρονα κάναμε πίσω τον εκσκαφέα. Όταν ήρθαν οι δυο εργοδηγοί τότε το πρανές έπεσε! Ευτυχώς είχαμε προλάβει και τραβήξαμε τον εκσκαφέα. Ο όγκος των υλικών ήταν τεράστιος και έφτασε ως τις ερπύστριες παρότι είχαμε τραβήξει τον εκσκαφέα τουλάχιστον 20 μέτρα πίσω. Οι εργοδηγοί φυσικά σάστισαν και δεν είπαν κουβέντα παρά μόνο να κάνουμε και άλλο πίσω για να μαζέψουμε τα πεσμένα. Εγώ είναι αλήθεια ότι αισθάνθηκα δικαιωμένος γιατί μπορούσε και να μην έπεφτε αμέσως το πρανές αλλά αργότερα και να με τραβολογούσαν πάλι σε απολογίες και πειθαρχικές διώξεις. Ε΄ δεν μπορεί μια «εύφημο μνεία» ή έστω ένα ευχαριστώ για τη διάσωση του χειριστή και του εξοπλισμού θα μου την κάνουν σκέφτηκα. Έλα όμως που σε μια βδομάδα έλαβα το χαρτί του πειθαρχικού ελέγχου, κλήση σε απολογία «γιατί παρενέβης χωρίς λόγο στον εξοπλισμό»!

 

Για τη διεύθυνση του Ορυχείου δεν ήταν επαρκής λόγος η επικείμενη κατολίσθηση και η καταστροφή του εξοπλισμού. Για τον εργαζόμενο, δεν το συ Έκανα λοιπόν κι εγώ ένα γράμμα στην Επιθεώρηση Μεταλλείων αντί για απολογία που κοινοποιήθηκε στη ΓΕΝΟΠ και στα Συνδικάτα και εξηγούσα την κατάσταση. Ο διευθυντής που με κάλεσε μετά να μιλήσουμε είχε μαζί του και τους δυο εργοδηγούς οι οποίοι με «ελαφρά τη καρδία» υποστήριξαν πως δεν είδαν τίποτα…… Εεε άλλωστε και που να το δουν; Μερικές εκατοντάδες κυβικά χώμα δεν είναι και ευδιάκριτα από δυο τρία μέτρα απόσταση!

 

Για καλή μου τύχη ο Χειριστής, που με δική μου πρωτοβουλία βρισκόταν στη συζήτηση γιατί ο διευθυντής δεν έκρινε απαραίτητη την παρουσία του, τινάχτηκε στον αέρα όταν κατάλαβε τι πήγαιναν να κάνουν. «Δε ντρέπεστε να λέτε τέτοια ψέματα για να τιμωρήσετε άδικα τον άνθρωπο; Αν δεν τραβούσαμε πίσω το μηχάνημα τώρα πιθανά να μη ζούσα και θα άφηνα ορφανά τέσσερα παιδιά»! Ευτυχώς το έλεγε η καρδιά του, να είναι καλά ο άνθρωπος, Ιωσήφ Γρηγοριάδης από το Φιλώτα, γιατί αν ήταν κανένας φοβητσιάρης. Δεν είναι μόνο η τιμωρία αλλά έλα μετά να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό ότι δεν είσαι ελέφαντας!

 

Την ιστορία αυτή δεν την αναφέρω για αυτοπροβολή αλλά γιατί θεωρώ ότι ένας από τους λόγους που δεν προλαβαίνουμε τα ατυχήματα είναι και αυτός ο αυταρχισμός και η τρομοκρατία της διοίκησης που ενώ τα ξέρει όλα μέχρι να γίνει το ατύχημα, δεν ξέρει τίποτα αφού γίνει το κακό και μετά. Όταν ένας συνδικαλιστής, εκλεγμένος στο Δ.Σ ενός συνδικάτου 2.500 μελών που κάνει το καθήκον του αλλά δεν πίνει καφέδες και τσίπουρα με την  ιεραρχία ούτε ουίσκι το βράδυ με τους εργολάβους και δεν είναι της πολιτικής-κομματικής τους αρεσκείας βρίσκεται συνέχεια σε πειθαρχικούς ελέγχους, για συνδικαλιστική δράση, πώς να παρέμβει ένας απλός εργαζόμενος στην παραγωγική διαδικασία όταν θα ξέρει εξ αρχής ότι «θα τον φάει η μαρμάγκα»;

 

 Άρα τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία, απ ότι δείχνουν τα πράγματα «πιάνει τόπο», τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία!

 

*Πρώην πρόεδρος ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη»

 

Συντάκτης:

Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά η μεγάλη απαξίωση των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος συνολικά στη συνείδηση των εργατών και των υπαλλήλων και σε μεγάλο βαθμό από συντηρητική και αντιδραστική σκοπιά.

Συντάκτης:
Σελίδα 38 από 41

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.