ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Στο Κύριο Άρθρο με τίτλο «Η παγίδα του κατευνασμού» γράφει, η Καθημερινή της Κυριακής 18/10/2020: «Η Τουρκία του όψιμου ερντογανικού μικρο-ιμπεριαλισμού δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα. Είναι απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, σε όλα τα μέτωπα που έχει ανοίξει η Άγκυρα, από τη Λιβύη μέχρι τον Καύκασο. Η αναχαίτιση αυτής της απειλής δεν επιτρέπει, πλέον, δισταγμούς και συναλλακτικούς υπολογισμούς. Το κοινό συμφέρον απαιτεί δραστική αποτροπή. Η ιστορική πείρα της Ευρώπης διδάσκει ότι απέναντι στους εκβιαστές ο κατευνασμός φέρνει μόνο αποχαλίνωση».

 

Την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου η Ιταλική αριστερά αποχαιρετά την πολιτικά ανήσυχη Ροσάνα Ροσάντα. Μία σπουδαία αγωνίστρια που από νεαρή ηλικία εντάχθηκε συνειδητά  στο κομμουνιστικό κίνημα της Ιταλίας. Η ίδια αναφέρει ότι το αποφασιστικό βήμα έγινε με την ανάγνωση του βιβλίου του Λένιν «Κράτος και επανάσταση» που της πρότεινε το 1943 ο καθηγητής της Αντόνιο Μάρφι ανάμεσα σε άλλα βιβλία, σε ηλικία 19 ετών.

 

 

Τι θέλουν να σώσουν και βιάζονται να θέσουν στο μέγιστο δυνατόν βαθμό τη παραγωγική μηχανή σε λειτουργία;

Συνταρακτικές δυνατότητες, πρωτόφαντες δυσκολίες, η εκπαίδευση στο επίκεντρο

«H τεχνολογία αποκαλύπτει την ενεργό στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση, την άμεση διαδικασία παραγωγής της ζωής του και επομένως και των κοινωνικών σχέσεων της ζωής του και των πνευματικών παραστάσεων που πηγάζουν από αυτές». Μαρξ.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται πλέον να είναι ικανός να αλλάξει την εκλογική τακτική που τον οδήγησε στην μεγάλη ήττα. Η μοίρα του έχει χαρτογραφηθεί από τις ενέργειές του. Είναι δεμένος χειροπόδαρα.

Την Πέμπτη 17-1-2019 ψηφίστηκε στη Βουλή ο νόμος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που έφερε ο Γαβρόγλου στη Βουλή και ανάμεσα στα άλλα εκπαιδευτικά ζητήματα αφορά τον τρόπο προσλήψεων μονίμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Αποτελεί παρέμβαση-τομή απάνθρωπης σύλληψης σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και κατ’ επέκταση στον τρόπο λειτουργίας του σχολείου.

Η προσπάθεια αντιρρόπησης της φθίνουσας οικονομικής δραστηριότητας των ΗΠΑ με αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα σε επιλεγμένες περιοχές του πλανήτη βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Το 11ο συνέδριο της ΝΔ (16-17/12/2017) αποτέλεσε έναν επιπλέον κρίκο στην αλυσίδα των επαγγελλόμενων ριζικών και αυταρχικών μεταλλαγών που έχει ανάγκη – ωθούμενο και ακολουθώντας τα διεθνή ρεύματα – να πραγματοποιήσει το αστικό πολιτικό σύστημα στη χώρα μας.Μετάλλαξη που ήδη έχει ξεκινήσει και υπηρετεί σήμερα με το δικό της τρόπο, η παραδομένη στο ρεύμα του νεοφιλελευθερισμού, κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 

 

Η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Γιώργου Ρούση, Ο ελεύθερος χρόνος μέτρο του πλούτου, αντί να χάνουμε τη ζωή κερδίζοντάς την (εκδ. Γκοβόστη), έγινε την Τρίτη 14 Νοέμβρη 2017 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.

Το βιβλίο παρουσίασαν ο Αλέκος Χαλβατζής, η Μαρία Παπαγεωργίου, ο Ευθύμης Φλέγκας και η Ζωή Χρύση. Τ ην εκδήλωση συντόνισε ο Κάρολος Ρούσης. Ιδιαίτερο χρώμα έδωσε στην εκδήλωση η παρουσία μόνο νέων στο πάνελ, οι οποίοι μίλησαν διεξοδικά για το περιεχόμενο του βιβλίου, για την αναγκαιότητα και την έννοια του ελεύθερου χρόνου στον καπιταλισμό αλλά κυρίως στην προοπτική μιας κομμουνιστικής κοινωνίας.

 

Το θέμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επικαιρότητα και η ελπίδα είναι γίνει αντικείμενο προβληματισμού και συζήτησης τόσο στους χώρους των αγωνιστικών κινημάτων όσο και στην καθημερινότητα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων.

 

Τα αναγραφόμενα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, σηματοδοτούν το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα  του βιβλίου: «Βιώνουμε τον παραλογισμό, οι παραγωγικές δυνάμεις να είναι πιο αναπτυγμένες από ποτέ και η κατάσταση της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων να χειροτερεύει. Και αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.

 

Μια από τις πιο κραυγαλέες πτυχές αυτού του παραλογισμού συνίσταται στο ότι, αντί ο χρόνος που κερδίζεται με την αυτοματοποίηση να έχει ως επακόλουθο την απαλλαγή των ανθρώπων από τον βραχνά της καταναγκαστικής δουλειάς, αυτός να παίρνει τη μορφή της ανεργίας, ενώ παράλληλα να εντείνεται η εκμετάλλευση όσων συνεχίζουν να εργάζονται.

 

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η κυρίαρχη τάξη των κεφαλαιοκρατών, μπροστά στη νέα πραγματικότητα, όχι μόνον δεν αυτοκαταργείται οικειοθελώς, όπως σε τελευταία ανάλυση διατείνονται ορισμένοι (λόγου χάρη ο Negri), αλλά για να διατηρήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία της στα σύγχρονα μέσα παραγωγής και την εξουσία της, οξύνει ακόμη παραπέρα τις αντιθέσεις του συστήματος, με κύριο θύμα τους εργαζόμενους.

 

Και όλα αυτά, ενώ σήμερα με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής είναι δυνατόν, με προϋπόθεση την ανατροπή του καπιταλισμού, ο ελεύθερος χρόνος να γίνει κυρίαρχος και να είναι αυτός και όχι ο βαθμός εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο το μέτρο του πλούτου.

 

Προς αυτήν την κατεύθυνση υποστηρίζεται ότι στο πλαίσιο ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων, η δραστική μείωση του χρόνου εργασίας –δίχως μείωση των απολαβών και εντατικοποίηση της εργασίας–, και όχι η διατήρησή του, πρέπει να αποτελέσει άμεση αγωνιστική διεκδίκηση για το λαϊκό κίνημα και τους φορείς του, ένα οχυρό προς άμεση κατάληψη».

 

Σελίδα 2 από 3

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.