KOMMON

 

 

 

Αυτό που δεν πρόκειται να μας πει κανείς είναι το πόσο ταξικά χαρακτηριστικά είχε η ψήφος και σε αυτό το δημοψήφισμα, καθώς και τι μπορεί να σημάνει για την επόμενη μέρα για τους εργαζόμενους διεθνώς.

Οι ευθύνες των σωματείων, ομοσπονδιών κλπ. είναι μεγάλες. Δε φτάνει μόνο να καταγγέλουν. Πρέπει με ουσιαστικές αγωνιστικές κινήσεις να επιβάλουν μόνιμες προσλήψεις όπου υπάρχουν ανάγκες και κατάργηση στην πράξη αυτών των εξευτελιστικών συμβάσεων, οι οποίες, εκτός των άλλων, διασπούν την ενότητα και σβήνουν κάθε σκέψη για αγώνα

 

 

   Τελικά τα χημικά, ως φαίνεται είναι ένα ακόμα κοινό σημείο της κατά ΣΥΡΙΖΑ “Αριστεράς”  με την κεντροδεξιά ή ακροδεξιά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Τόσο κοινό όσο η αντιλαϊκή πολιτική. Η οποία προκαλεί δάκρυα των πληττόμενων συνταξιούχων και εργαζομένων, είτε με την περιστολή των ειδσοδημάτων τους, είτε με τα δακρυγόνα, αλλά συνήθως και με τα δυο μαζί, καθώς το ένα είναι παράγωγο του άλλου.   

 

 

Το πρώτο και βασικό συμπέρασμα από την εκδήλωση της προηγούμενης Δευτέρας, που διοργάνωσε το Kommon, είναι το βαθύτερο ενδιαφέρον του κόσμου της Αριστεράς για το ίδιο το θέμα, την αναζήτηση της Αριστεράς και του Κομμουνισμού τον 21ο αιώνα.

 

 

Νομίζω ότι η δήλωση του Γερούν – αυτή περί ποτών και γυναικών - ουδόλως προσβάλλει τις χώρες του Νότου, αλλά τον ίδιο, γιατί αποκαλύπτει το βρωμερό και χυδαίο τρόπο που σκέφτεται. Και για να πω την αλήθεια,  θα θιγόμουν πολύ περισσότερο, αν ήμουν πατριώτισσά του, παρά ως Νότια.

Μια γοητευτική παράσταση. Μια συνύπαρξη επί σκηνής υλικών στέρεων και μαγικών μαζί, όπως η ποίηση του Νίκου Καββαδία και η μουσική/μελοποίηση τους από τον Θάνο Μικρούτσικο, που μεταλλάχθηκε στα χέρια του σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη σε θεατρική πράξη -συγκινησιακή και ουσιαστική. 

 “Κάλλιο πέντε στο πατάρι, παρά μόνος στο φεγγάρι”, αυτός είναι ο τίτλος μιας  ενδιαφέρουσας μουσικής παράστασης που παρουσιάζεται τα Σάββατα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. 

 

 

Το σπουδαίο θεατρικό έργο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «Ελευθερία στη Βρέμη» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Νάντιας Φώσκολου στο θέατρο Μεταξουργείο με την εξαιρετική Γιασεμί Κηλαηδόνη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

 

 

ΩΔΙΝΕΣ

 

Σφαδάζει το παλιό μα δεν πεθαίνει.

 

Σαπίσανε τ’αγάλματα κι οι ρίζες.Βρέχει.

Γυρνούν κατάκοποι κι απελπισμένοι.

 

Χρόνια που αύριο θα τα πουν σκοτεινά.

Δεν θέλουν οι γυναίκες δε μπορούν

οι άντρες.Αργά-αργά

 

αιμορραγεί η ψυχή μας.

 

 

 

 

 

 

ΜΗΝΥΜΑ

 

Σέρνεται ο καιρός σα λαβωμένο φίδι

κρύβεται στα συρτάρια, στην ντουλάπα

κάτω απ’ το κρεβάτι

βγαίνει τη νύχτα βυθίζει δόντια ναρκωτικά

στις φλέβες μας.

 

Αργά καταπίνουμε τις ταπεινώσεις

μηρυκάζουμε υπομονή κι αποκοιμιόμαστε.

Ξανανοίγουμε χάρτες, κατεβάζουμε

παλιά βιβλία, συγκρίνουμε

τις εποχές.

Βλαστημάμε την τύχη.

 

Ένα σάλπισμα καραβιού

μια φωτιά στο βουνό, μια

ντουφεκιά στο κούτελο του φόβου.

 

Θα βγούμε πάλι.

Είμαστε ράτσα ατάκτων και κλεφτών, έχουμε

το πείσμα του σίδερου, την υπομονή

του νερού.

Όσοι πιστοί.

 

Με συμπόνια και με μαχαίρι.

Kι αν δεν καταλαβαίνεις, ψάξε Μεσολόγγι,

Μακρόνησο και Νοέμβρη.

 

Να ξέρεις·

σου γράφω πάντα με το χέρι στην καρδιά

και το βλέμμα στο στόχο.

 

 

 

 

 

                                                                                                              

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

 

Είπε:

«Κουβαλώντας χίλιες ήττες χίλιους

θανάτους

σηκώνοντας όλες τις αμαρτίες

ξύπνησα πάλι ανάλαφρος

δεν το βάζω κάτω

μεταβολίζω κανονικά το φως και το σκοτάδι

με πλημμυρίζει εφηβική ωριμότητα

είμαι πάντα Σπάρτακος Οδυσσέας Δον Κιχώτης

μετράω βέβαια απώλειες αλλά προχωρώ

άρχισα να φιλιώνω με την τρέλα

η τέφρα δεν με καταβάλει

είμαι πάντα Πολύφημος Θερσίτης Κουασιμόδος όμως

φωνάζω δυνατά

ω άγιο ανθρώπινο μυαλό

καταραμένο και φρόνιμο

αγιο ανθρώπινο αίμα

ευλογημένα σωματικά υγρά

αχραντο σπέρμα

ο ενθουσιασμός μου δεν θα πάψει ποτέ

ας κρύβεται κι ας αλλάζει

πρόσωπα

ακόμα και τη φρόνηση αυτός τη θερμαίνει.

Λοιπόν

δεν εύχομαι μονάχα δεν προσδοκώ

δουλεύω μελετάω συστηματικά βρίσκω κι άλλους

είμαι Αρης Ερνέστο Βελεστινλής

καταστρώνουμε σχέδια φιλονικούμε τα βρίσκουμε

πυκνώνουμε τις γραμμές ξανα-

βγαίνουμε στο βουνό».

 

Τότε έγινε μεγάλη διαρροή φωτός

τρύπησαν τα σύννεφα και πλημμύρισε ο κόσμος

τα χρώματα φώναξαν δυνατά

τα παιδιά άρχισαν να γελούν ασταμάτητα.

Εβαλε ο ήλιος κάτω

το θάνατο και τον πατάει

τα νεκροταφεία γίνονται κοιμητήρια

οι σταυροί τους μεγάλοι λευκοί κρίνοι

ευώδιασε ο θάνατος ζωή κι οι πεθαμένοι

αναπαύτηκαν ήσυχοι στη μνήμη μας.

 

Σκύψαμε

προσκυνήσαμε το εικονοστάσι της θάλασσας

τα γλυπτά γεωργικά εργαλεία.

Δόσαμε τα χέρια

ορκιστήκαμε στη φτερωτή του ήλιου

στον έντιμο ανθρώπινο μόχθο.

Καταργήσαμε τους εκμεταλλευτές

ανάλογα μοιράσαμε σ’όλους τα πάντα.

Τουλάχιστον

τα δύσκολα που άρχιζαν

θα τα ορίζουμε όλοι εμείς.

 

_________________________________

 

 

 

 

 

Μέχρι τότε ως εθνική γιορτή είχε καθιερωθεί να γιορτάζεται η Πρωτοχρονιά , σε ανάμνηση της πρώτης Ιανουαρίου 1822 που η πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου διακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας και ψήφισε το πρώτο Σύνταγμα.

 

Σελίδα 155 από 192

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.