ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (553)

Πηγή: Voidnetwork

Ο ορισμός “μικρογραφία” είναι ο ομφάλιος λώρος σύνδεσης ενός τηλεοπτικού project με την Κοινωνία, τον οποίο αυτό το τηλεοπτικό έκτρωμα δεν έχει, και προσπαθεί δια της συνεχούς επανάληψης αυτού του λεκτικού σχήματος, να δημιουργήσει.

Ο ορισμός μικρογραφία αποδομεί τις πραγματικές τρέχουσες και ισχύουσες πολιτισμικές συνθήκες της Ελληνικής Κοινωνίας, για να τις πραγματευτεί με όρους καταναλωτισμού και καπιταλιστικής Οικονομίας, σε ένα φαντασιακό σύμπαν συνύπαρξης ετερόκλητων ατομικοτήτων, το οποίο απλά δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε. Δεν θα υπάρξει. Ο ορισμός μικρογραφία είναι η χυδαία εργαλειοποίηση των γενετήσιων μορφολογικών και σεξουαλικών χαρακτηριστικών ανθρώπων τα οποία έχουν μπει στην γραμμή παραγωγής κέρδους για τα υποπολιτισμικά προϊόντα του Καπιταλισμού, και εντός του στούντιο περιφέρονται σαν δίποδες διαφημίσεις τάσεων, μόδας, και προϊόντων, με καρτελάκι, και χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.

Που είναι ο δικός μας γκέι φίλος στην επαρχία; Ο δικός μας γκέι φίλος στην Κρήτη παλεύει αβοήθητος και ολομόναχος με τον τοπικό τρόπο κοινωνικής ταυτοποίησης. Ο δικός μας γκέι φίλος δεν έχει δικό του κανάλι. Ο δικός μας γκέι φίλος δεν μπορεί να βαφτεί και να βγει από το σπίτι του. Ο δικός μας γκέι φίλος πρέπει να είναι και άντρας και γυναίκα και γιός και αδερφός μέσα στα στερεότυπα του χωριού, και μόνο όταν χαθεί στο πλήθος μπορεί να είναι μέσα στα ρούχα και τον υπέροχο εαυτό του όπως πραγματικά αισθάνεται.

Στην Κρήτη η ταυτοποίηση του άντρα όταν ηλικιακά βρίσκεται στο μεταίχμιο της εφηβείας, εδράζεται αποκλειστικά και μόνο στην επιβολή και στην ισχύ. Ο άντρας επιβάλλεται. Με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε κόστος. Είναι παράδοση και νοοτροπία. Αναπόδραστα ο πρώτος ομόκεντρος κύκλος της τοπικής πολιτιστικής επιταγής επιβολής και ισχύος, είναι η βία. Η βία που ασκείται στον ξενομπατη. Η βία που ασκείται στον φοιτητή. Η βία που ασκείται στον εργάτη. Η βία που ασκείται στο αδέσποτο. Η βία που ασκείται στον άλλον άνθρωπο. Στον κάθε άνθρωπο. Στον κάθε άλλο. Στον κάθε διαφορετικό. Στον “φλώρο”. Στον θηλυπρεπή. Στον “γυναικωτό”. Σε καμία κοινωνική έκφανση της Κρήτης ο μαυροπουκαμισάς πέτσακας, δεν θα άφηνε τον δικό μας γκέι φίλο να ζήσει την ζωή του όπως θέλει. Κανένα γκέι μπαρ στην Κρήτη δεν άντεξε τον πόλεμο και το μεσαιωνικό λιντσάρισμα της τοπικής κοινωνίας. Ο τελευταίος Ολλανδός στο Ρέθυμνο που επιχείρησε να έχει γκέι μπαρ, ένας άνθρωπος με απίστευτη αγάπη για όλους, το είδε να καίγεται.

Κανένα τηλεσκουπιδι δεν θα επιβάλλει το δικαίωμα των γκέι στην αυτοδιάθεση, ως σύμφυτο απότοκο κοινωνικής επιτυχίας, η οποία προϋποθέτει “δικό τους κανάλι”.

Που είναι οι μονογονεές Ελληνίδες μάνες αφού παρακολουθούμε μια μικρογραφία της Ελληνικής Κοινωνίας; Ποιός ενδιαφέρθηκε ποτέ να γνωρίσει τον πραγματικό λειτουργικό ΑΡΙΘΜΟ των μονογονεών μητέρων που μεγαλώνουν παιδί, ολομόναχες, αποκλεισμένες από την κοινωνική ζωή και τα προνόμια που απολαμβάνουν συνομήλικες τους, αποκλεισμένες από μια ερωτική σχέση, αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας, άλλοθι στην υστερία της μητέρας τους, έρμαια στα χέρια του κάθε χυδαίου εργοδότη ; Είναι εξοστρακισμένες. Στον εξώστη. Στο υπόγειο. Εκεί που δεν έχει προγράμματα για κοινοτικά κονδύλια απο την Ευρώπη για τις ΜΚΟ ώστε να τις εργαλειοποιησουν. Εκεί που δεν θα γυρίσει άντρας να ασχοληθεί και να αγκαλιάσει, εκεί που δεν υπάρχει προβολή και έκθεση του προβλήματος από πουθενά. Εκεί που δεν υπάρχει καμία “επαγγελματική φεμινιστική” αδελφοσύνη και τσίπα. Εκεί που δεν υπάρχει καμία Αλληλεγγύη, καμία αξιοπρέπεια, και καμία πολιτική συνέπεια από κανέναν.

Που είναι παιδιά με ευγενική προσωπικότητα, χαμηλή φωνή, και αποστασιοποιημένη έκφραση από το θορυβώδες τρέχον επιστητό; Παιδιά που δεν ουρλιάζουν την παρουσία τους; Που δεν εξαργυρώνουν την ύπαρξή τους; Που είναι τα λεπτά, στεγνά, αδύνατα σώματα των φίλων μας που εργάζονται χειρώνακτες;

Που είναι οι γυναίκες που καλύπτουν οικειοθελώς το κεφάλι τους, αφού παρακολουθούμε μια μικρογραφία της Ελληνικής Κοινωνίας ; Ο ορισμός μικρογραφία αποκρύπτει σκόπιμα και εντελώς τις πραγματικές θρησκευτικές αγκυλώσεις της Ελλάδας. Η παίκτρια αγρότισσα δηλώνει με πάθος ότι χωρίς τον Θεό είμαστε ένα τίποτα. ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΘΕΟ. Στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν πλέον όλοι οι Θεοί. Η αγρότισσα δεν ένοιωσε και δεν θα νοιώσει ποτέ ίση με μια Μουσουλμάνα. Δεν θα την σεβαστεί ποτέ. Όπως και κάθε άλλο κάθαρμα που αναπαράγει την προσπάθεια επίκτητης σύνδεσης αυτού του τηλεσκουπιδιού με την Κοινωνία, δεν σέβεται ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΚΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Αφού το Big Brother είναι μικρογραφία της Ελληνικής Κοινωνίας, που είναι αυτές οι γυναίκες που άφησαν πίσω δολοφονημένο σύζυγο και παλεύουν να κρατήσουν τα παιδιά τους ζωντανά; Αυτές οι γυναίκες υπάρχουν μόνο όποτε μοιράσει κοινοτικά κονδύλια η Ευρώπη στις ΜΚΟ και μετά εγκαταλείπονται ξανά και τις περιβάλλει η λήθη. Που είναι αυτές οι αξιοπρεπείς ταλαιπωρημένες γυναίκες που βλέπω όλη μέρα στο κέντρο της Αθήνας;
Δεν υπάρχουν μέσα στην “μεγαλογραφία” της Ελληνικής Κοινωνίας; Το Big Brother είναι ένα project που αποκρύπτει κάθε πολιτιστικό συστατικό ρατσισμού και αποκλεισμού της Ελληνικής Κοινωνίας.

Που είναι οι “χοντρές” χειραφετημένες ανεξάρτητες γυναίκες; Αν είμαστε χοντρές για να μας δεχτείτε οφείλουμε να είμαστε και plus size μοντέλα; Από πότε το δικαίωμα της κάθε γυναίκας στο πάχος συνοδεύεται από το επαγγελματικό μοντελινγκ; Πως στο διάολο είναι μικρογραφία της Ελληνικής Κοινωνίας μια νέα κοπέλα που υπάρχει και εκφράζεται ελεύθερα ως/επειδή είναι μοντέλο; Η ιδιότητα μοντέλο είναι προϋπόθεση του δικαιώματος στο πάχος, και στην σωματική ελευθερία και έκφραση; Έχετε καταλάβει ότι στα 4 τελευταία τηλεπαιχνίδια όσες κοπέλες είναι ευτραφείς, είναι απαραίτητα και plus size μοντέλα; Έχετε καταλάβει πόσο σεξιστικό είναι το δικαίωμα στο πάχος ως προϋπόθεση επιτυχούς επαγγελματικής ιδιότητας; Πραγματικά, αν είμαστε χοντρές και άνεργες, τι κάνουμε; Κρυβόμαστε; Δηλαδή όσοι έχετε στην Κοινωνία ευτραφείς κοπέλες φίλες, είναι μοντέλα; Σωπάτε ρε μαλάκες. Στην Καλιφόρνια ζείτε; Έχετε όλοι τον ατζέντη σας ;

Δεν γνωρίζετε καν σε τι εδράζεται ο ορισμός Κοινωνία. Η εργαλειοποίηση επιλεγμένων χαρακτηριστικών υπέρ της Οικονομίας της υποπολιτισμικής βιομηχανίας της μόδας, δεν συνιστά άθροισμα ατομικοτήτων τα οποία συνθέτουν Κοινωνία.

Η εργαλειοποίηση του θανάτου του Θάνου Μικρούτσικου ώστε να ζουμαρει ο φακός στα δάκρυα του Αντρέα Μικρούτσικου, δεν είναι δεδομένη κοινωνική και πολιτιστική συνθήκη. Είναι χυδαία Εργαλειοποίηση. Υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν πούλησαν, δεν εξαργύρωσαν, και δεν εργαλειοποίησαν, τίποτα.

Σε μια πρώτη ανάγνωση γνωρίζετε παρά πολύ καλά τι θα συμβεί αν βρεθούν χριστιανόπληκτοι, μουσουλμάνες, κρητικοί πέτσακες και γκέι στο ίδιο δωμάτιο, οπότε είσαστε χυδαίοι υποκριτές, επειδή την τελευταία φορά που τσέκαρα, κρητίκαροι δολοφόνησαν έναν φοιτητή επειδή δεν ήταν ο ίδιος ψευτόμαγκας θρασύδειλος σαν αυτούς.

Ξέρετε καλά τον κανιβαλισμό της βαρειάς βιομηχανίας του “ατόμου- προϊόν”, επί της προσωπικότητας, και της ατομικότητας του ανθρώπου που αυτοδιατίθεται και αυτοορίζεται. Δεν δικαιούστε να αποκαλείτε “χαρακτηριστικά μέρη της Κοινωνίας” ένα πρότζεκτ ανθρώπων που έχουν τόσα αστικά προνόμια ώστε να έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, είναι ταξικό και οικοδομείτε ΔΙΑΚΡΙΣΗ.

Οι 5 τούμπανοι που τρώνε κρεατίνη και γιαουρτάκι 4 φορές την ημέρα για να χτίσουν μυς, δεν είναι ρε ηλίθιοι η μικρογραφία της Ελληνικής Κοινωνίας. Δεν είναι ένας. Είναι πέντε! Πέντε τούμπανοι που περιφέρουν προϊόντα διατροφής και γυμναστηρίου. Είναι πέντε δίποδες κινούμενες διαφημίσεις. Δεν είναι πέντε άντρες της γειτονιάς.

Η Κοινωνία που κάνει δύο δουλειές προσπαθώντας να πληρώσει το ρεύμα είναι άλλη Κοινωνία; Ο εργάτης, ο ντελιβεράς, ο οικοδόμος, που χαλάει όλα του τα λεφτά στο παιδικό πάρτυ της κόρης του και όχι στο να αποτριχώνει τα αρχίδια του, είναι άλλη Κοινωνία; Την μισείτε αυτήν την Κοινωνία;

Καμία μικρογραφία. Άτομα που κολυμπούν στα αστικά προνόμια, επιλεγμένα με αποκλειστικό γνώμονα τον πειθήνιο και δοτικό εαυτό τους στην παραγωγική μηχανή της τηλεθέασης.

Σε όλα είμαστε απέναντι. Σε όλα θα επιβεβαιώνετε την Παολα Ρεβενιώτη: Δεν μισείτε τον γκέι. Τον φτωχό μισείτε. Γνώστρια της ρατσιστικής σας ταξικότητας από παιδί, λιγομίλητη και αθόρυβη επειδή επαρκής, και πολιτικά συνεπής, αφού ποτέ δεν πούλησε την τάξη της. Την τάξη που όλες οι καρικατούρες που προσκυνάτε, έφτυσαν το πρώτο 24ωρο που καβάλησαν καρέκλα.

 

Συντάκτης:

Στη δημοκρατία, θα πει κάποιος, ο καθένας έχει την άποψη του και θα πρέπει να μπορεί να την εκφράζει. Είτε κανείς διαφημίζει τυρόπιτες, είτε διεκδικεί κοινωνικά δικαιώματα, είτε πάλι απαξιώνει κοινωνικές ομάδες, τα πάντα επιτρέπονται, όλα μπορούν να λέγονται. Ένα άρθρο πολιτικής άποψης τοποθετείται έτσι δίπλα στο σεξιστικό αστειάκι και το «κουτσομπολιό» στην παρέα, η πολιτική προκήρυξη δίπλα στο διαφημιστικό φυλλάδιο και η αφίσα που καλεί στην απεργία, δίπλα σε εκείνη που ανακοινώνει το νέο καλλιτεχνικό πρόγραμμα μεγάλου χώρου διασκέδασης. Ο Λόγος έτσι ισοπεδώνεται, οι έννοιες χάνουν κάθε σημασία και οι λέξεις μοιάζουν ξεκομμένες από τις κοινωνικές πρακτικές με τις οποίες συνδέονται.

Συντάκτης:

Η πυρκαγιά στις Μυκήνες, που παραλίγο να καταστρέψει τον αρχαιολογικό χώρο, πέρασε κάπως στα ψιλά. Δεν έγινε θέμα στα κανάλια. Άρα, σχεδόν δεν υπάρχει. Όταν διεθνή μέσα ενημέρωσης διέκoπταν το πρόγραμμα για να μεταδώσουν την είδηση, στην ελληνική επικράτεια η εικόνα ήταν αμυδρή, σαν κάτι, κάπου, κάποτε να συνέβη άνευ αξίας.

Μετά, καταλάβαινε κανείς καλύτερα αυτό που είχε υποψιαστεί μιας εξ αρχής. Πως η ελληνική κυβέρνηση δεν ήθελε προβολή του θέματος, και τα κανάλια συμφώνησαν και ακολούθησαν την κατεύθυνση.  

Συντάκτης:

Από πολύ μικρή λάτρευα τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Ίσως γιατί απέπνεαν την γοητεία του απαγορευμένου, εφόσον στο σπίτι μας ο πατέρας τα έκρυβε κάτω από το στρώμα της κρεβατοκάμαρας , απ’ όπου τα αλίευα εγώ: «Μάσκα», Τζέιμς Τσέις, κ.λπ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2020 12:05 Συντάκτης:

Το άρθρο της προηγούμενης Κυριακής για τον φονικό κόσμο απαιτεί μια τουλάχιστον συνέχεια για να είναι πιο συνεπές (αν και εδώ που τα λέμε οι φονικές ιστορίες για τον καπιταλισμό δεν έχουν τέλος). Σ’ αυτήν χρειάζεται, νομίζω, να μνημονευθούν, ακόμα κι αν έχουν μεγάλη απόσταση στο χώρο, ίσως και στο χρόνο (“αναχρονιστική” και ωμή η μια, πιο “σύγχρονη” και εκλεπτυσμένη, αλλά και πιο διαρκής, η άλλη) δυο όψεις του ίδιου θανάτου.  

Συντάκτης:

Μερικές φορές είναι σημαντικό, νομίζω, να αναπαράγονται οι ειδήσεις - εκείνες οι οποίες δεν παίζουν συχνά, ή δεν παίζουν ποτέ στα βρώμικα νερά των καναλιών της τηλεοπτικής Βενετίας μας - όχι γιατί μπορούν από μόνες να δημιουργήσουν συνείδηση, αλλά γιατί μπορούν να αποκαλύπτουν τι βρίσκεται πίσω από τα εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μικρά μηνύματα, στο μεγάλο δίκτυο της αναπαραγόμενης (ψευδούς) ευδαιμονίας.  

Συντάκτης:

Ο συγγραφέας, ο γραφιάς, ‘’είναι ο μηχανικός των ανθρώπινων ψυχών’’ όπως λέει ο Γκόρκι;

Είναι αληθές αυτό που λέει ο Τσέχωφ, πως ‘’ πιο εύκολα γράφεις για το Σωκράτη παρά για μια κοπέλα ή έναν μάγειρα’’;

Υπάρχουν συγκεκριμένες νόρμες και συνταγές για να είναι κάποιος συγγραφέας, ή εκείνο που χρειάζεται είναι 99ο\ο δουλειά, 99ο\ο πειθαρχία και 99ο\ο ταλέντο, όπως διατείνεται ο Ο. Φώκνερ;

Πότε ‘’ευτυχεί’’ ο συγγραφέας και πότε ο αναγνώστης; Πότε ένα βιβλίο θεωρείται επιτυχημένο; Είναι μήπως εκείνο που σε υποχρεώνει να το ξαναδιαβάσεις;

Συντάκτης:

 

Μέσα στην τρικυμία παλεύει  να φτάσει στην πατρίδα του, να επιστρέψει -για δεύτερη φορά- από ένα ταξίδι θανάτου, το οποίο ωστόσο δε δίστασε στιγμή να κάνει.

Συντάκτης:
Σελίδα 8 από 47

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.