ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Είναι καινούργιος χρόνος. Το καινούργιο έχει το προνόμιο του άγνωστου, αφήνει ανοιχτή τη δυνατότητα να το αναπλάσεις, άρα και της αισιοδοξίας. Η σύμβαση που έχουμε αποδεχθεί, να μετράμε το χρόνο κατά ημέρες, μήνες, χρόνια κ.λπ., μας δίνει το δικαίωμα να φανταζόμαστε πως κάθε πρώτη του Γενάρη είμαστε σε θέση να κάνουμε μια επανεκκίνηση. Κι επειδή ό,τι φανταζόμαστε γίνεται μέρος της πραγματικότητας, μπορούμε να διεκδικούμε κάθε φορά την αισιοδοξία της επανέναρξης. Οπότε να θεωρούμε πως ο χρόνος που αρχίζει θα είναι καλύτερος από εκείνον που αφήνουμε πίσω μας (και μ’ ένα 2020 τόσων καταστροφών, γίνεται εύκολο έργο), πως θα μπορέσουμε να κάνουμε πράξη σχέδια που δεν ευοδώθηκαν ή δεν αποπειραθήκαμε, να διεκδικήσουμε εκείνα που δεν διεκδικήσαμε και ούτω καθεξής.

 

Αυτό το 2020 που αφήνουμε πίσω μόνο ως αδιάφορη χρονιά δεν θα μείνει στην Ιστορία και στη μνήμη μας. Ξεκίνησε με άσχημες προθέσεις και τελείωσε με καταστροφικές συνέπειες. Όπως έγραψε κάποιος: αυτή η τετραετία το 2020.

 

Μια συστηματική καταγραφή των όσων επέφερε θα αποκάλυπτε πως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που έχουμε συγκρατήσει στο νου μας και ασφαλώς εξαιρετικά πιο οδυνηρά από όσα μπορούσαν να φανταστούν ακόμη και οι συνήθεις μάντεις των κακών.

Τα λαμπιόνια επινοούν μια γιορτή καθώς η γιορτή ματαιώνεται. Φορτώσαμε μπαλκόνια, σπίτια, διαδρόμους, δρόμους, δέντρα και δεντράκια με φωτεινούς καταρράκτες και προσποιούμαστε πως πανηγυρίζουμε.  

 

Αντί να κάνουμε άσκοπες βόλτες, να χαιρετιόμαστε, να φιλιόμαστε και να ευχόμαστε ο ένας στον άλλο, συνήθειες που έτσι κι αλλιώς είχαμε εξοβελίσει από την καθημερινότητα και τις είχαμε εναποθέσει στις γιορτές (σαν μας βρήκαν ήδη με πολλή έκπτωση αξίας οι απαγορεύσεις!), αντί τα παιδιά να ψάχνουν παιχνίδια, να λένε κάλαντα, να τρώνε κεράσματα. Αντί να αιωρείται μια προσδοκία κάποιας ευτυχίας, απρόσωπης, απροσδιόριστης, χριστιανικής ή άθεης ή άλλης, και να πλανιέται αυτή η αιώνια μελαγχολία των γιορτών που περιέχει πάντα τις εικόνες όπου καιροφυλακτεί ένα καλύτερο, μια ευχή έστω. Αντί να ελπίζεις σε ένα βρέφος που συμβολίζει μια αναγέννηση. Αντί, αντί, αντί…

Ας δούμε την πινακοθήκη του κυβερνητικού “μεγαλείου”. Πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, οι εικόνες είναι πιο πειστικές από τις λέξεις. Σας παρακαλώ βάλτε σε αυτή την πινακοθήκη κατά σειρά τις εικόνες των Κυριάκου, Κικίλια, Κεραμέως, Άδωνη, Βρούτση, Μενδώνη.

Αυτές προς το παρόν. Αναρωτιέμαι αν το βλέμμα τους που κινείται σε ένα άπειρο κατά τρόπο πολύ αφηρημένο, σε βαθμό να απορείς για την κατάσταση (τους), μπορεί να βρει αντανάκλαση στο δικά σας.

Νάμαστε πάλι στην καραντίνα. Γιατί; Μα γιατί δεν έχουμε αναπτυγμένο το αίσθημα της ατομικής ευθύνης, τόσο για τον covid, όσο και γενικώς. Γι’ αυτό η Κυριάκος και ο Σωτήρης δίπλα του αποφάσισαν πως μας χρειάζεται ένας καλός γύψος.

Η σημερινή Κυριακή είναι για κάποιους ανθρώπους μια δύσκολη ημέρα. Σ’ αυτήν, σχεδόν για τους ίδιους ανθρώπους, προστέθηκε πριν δυό βδομάδες μια ακόμη δύσκολη ημερομηνία. 

Είναι προσθήκες που δεν προσθέτουν απλώς. Επιβαρύνουν δυσανάλογα τη μνήμη.

Λοιπόν, είναι πραγματικό. Οι εικόνες του λεωφορείου της αστυνομίας που μεταφέρει τους καταδικασθέντες ηγέτες της “Χρυσής Αυγής” στις φυλακές, εικόνες ανακούφισης για τους ανθρώπους και ανατροπής του σκορπισμένου φόβου από τα τάγματα εφόδου,  επικυρώνουν το τέλος για μια φασιστική παρουσία και απειλή.

Πρόκειται αναμφισβήτητα για νίκη και δικαίωση. 

Στο γαλαξιακό μας σύμπαν σβήνουν μεγάλα αστέρια και το σκοτεινό απλώνει. Αλλά η μνήμη δεν εκμηδενίζεται, ακόμα και σ’ έναν κόσμο που θεωρεί την μνήμη του χρυσόψαρου κύριο προσόν του. 

Η δίκη της Χρυσής Αυγής, τα όσα προηγήθηκαν, η απόφαση και τα όσα θα ακολουθήσουν είναι γεγονότα άξια παρατήρησης και πολλαπλής κοινωνικής και πολιτικής ανάγνωσης. Το πως συνωστίστηκαν τόσες διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικές απόψεις και συμπεριφορές στην καταδίκη της φασιστικής οργάνωσης είναι άξιο προσοχής. Σαν αίφνης να έλαμψε η αποκάλυψη. Είδαν όλοι το φως και έπεσαν ξεροί από τη λάμψη. Τόσα χρόνια, όταν η εγκληματική οργάνωση εγκληματούσε δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν ήξεραν. Την καλούσαν, την αξιοποιούσαν αναλόγως… Τέλος πάντων, έστω κι έτσι κάτι γίνεται. Ας φανούμε καλοπροαίρετοι κι ας κρατήσουμε απ’ αυτό όχι την υποκρισία και την υστεροβουλία, αλλά την ομόθυμη καταδίκη η οποία θα είναι χρήσιμο προηγούμενο για καινούργια παρόμοια εγχειρήματα - αν και τα επόμενα, επειδή θα προέρχονται από τους ίδιους εκείνους που ενθάρρυναν και χρηματοδότησαν τη Χρυσή Αυγή, θα είναι προσαρμοσμένα στο νέο περιβάλλον, θα εμφανιστούν με άλλες μορφές και ονόματα, αλλά με την ίδια επιδίωξη. 

 

 

 

Το αρχαίο δράμα είναι αιώνιο αρχέτυπο. Η κοινωνική και η ανθρώπινη σύγκρουση εκφράζεται μέσα από το μύθο και τα πρόσωπά του. Ο Ορέστης, η Αντιγόνη, η Ηλέκτρα, ο Οιδίποδας και οι άλλοι της χορείας, δεν εικονίζουν το δράμα των προσώπων αλλά την αντιφατικότητα και, εξ αυτής, το δράμα των καταστάσεων.

Σελίδα 8 από 24

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.