ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Στο βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου όσο κι αν ψάξει κανείς δε θα βρει την παραμικρή αναφορά στα ονόματα Τ. Κόχραν και Ρ. Τζωρτζ, ούτε καν στον χρονολογικό πίνακα του βιβλίου με τα σημαντικά γεγονότα της Επανάστασης του 1821. Περίεργο, ειδικά αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για εξέχοντες «φιλέλληνες». Μάλιστα το Ελληνικό κράτος διόρισε, με απόφαση της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, τον μεν Κόχραν Αρχιναύαρχο του Ελληνικού Στόλου (με διάταγμά της 3ης  Απριλίου 1827) στη θέση του ναυάρχου Αν. Μιαούλη και τον Τζωρτζ Αρχιστράτηγο (με διάταγμα της 15ης Απριλίου1827)  στη θέση των Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη.

Η σιωπή της επίσημης ιστορίας γίνεται κραυγαλέα αν δούμε και τους πανηγυρισμούς του Ελληνικού κράτους για τη μεγάλη «επιτυχία»: Γράφει η «Γενική Εφημερίς της Ελλάδος» στο φύλλο της 9ης Μαρτίου 1827: « Η ευχή της Ελλάδος επληρώθη. Ο ΛΟΡΔΟΣ ΚΟΧΡΑΝ ΗΡΘΕ. Τουτο ήυχοντο από πολλού να ακούσωσιν οι Έλληνες και ιδού τομανθάνωσιν τώρα επισήμως… Τα προσδωκόμενα λαμπρά και μεγάλα κατορθώματα αυτού θέλουσι να μας δώσει πολλάκις αφορμήν εις το να μιλήσωμεν περί αυτού πλατύτερον»! 

Τόσο απαρατήρητοι πέρασαν ώστε σήμερα να μην υπάρχει καν αναφορά; Καθόλου! Οι δύο Άγγλοι στρατιωτικοί έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην στρατιωτική έκβαση της Επανάστασης και αξίζει να δούμε και ποιοι ήταν και να παρουσιάσουμε αυτά που η επίσημη ιστορία κρύβει. Και όπως θα δούμε, έχει σοβαρούς λόγους!

 

Στην ιστορία της Επανάστασης του 1821 ξεχωριστό κεφάλαιο κατέχουν τα δάνεια που σύναψε η Ελλάδα. Η επίσημη ιστορία περιορίζεται σε αναφορά των δεδομένων με αιχμή την «κακοδιαχείριση» και τελικά κυριαρχεί η αίσθηση του «αναγκαίου κακού». Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια των Μνημονίων, το θέμα αυτό ξανάρθε στο προσκήνιο, η ιδεολογική φόρτιση και η σύνδεση με την επικαιρότητα προφανής!

Πρόκειται για γεγονός που σπάνια συναντά κανείς στην παγκόσμια ιστορία και, σε μεγάλο βαθμό, αποσιωπάται από την «επίσημη» ιστορία: ένας Ναύαρχος, ηγέτης ενός στόλου που κατά τη διάρκεια των 8 χρόνων της Επανάστασης δε γνώρισε ποτέ κάποια συντριπτική ήττα, μετά τη, μερική έστω, απελευθέρωση της πατρίδας ανατινάζει τη ναυαρχίδα και τα καλύτερα πλοία του στόλου του, όχι για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού αλλά για να μην τα ελέγχει η νόμιμη κυβέρνηση!

Η επίσημη ιστορία μας λέει πως στις 9 Ιούνη του 1822 οι Τούρκοι παραδίδουν την Ακρόπολη και στις 10 Ιούνη "η ελληνική σημαία κυματίζει στον ιερό βράχο μετά από 366 χρόνια"! Η επίσημη Ιστορία λέει, ως συνήθως, μισές αλήθειες και χοντροκομμένα ψέματα! Κυρίως, αποκρύπτει τις έντονες κοινωνικές αντιθέσεις και συγκρούσεις στο εσωτερικό των Ελλήνων και, φυσικά, το όνομα του Μελέτη Βασιλείου, του ηγέτη των «ξωτάρηδων» της Αττικής.

 

Μέγα ιστορικό και ιδεολογικό θέμα ενέσκηψε πρόσφατα στον δημόσιο διάλογο: Ήταν ο Καποδίστριας «δικτάτορας»;

Τον Απρίλη του 1852 φτάνει στη Μονεμβασιά ένας μισότρελος, θρησκόληπτος «καλόγερος», γνωστός ως Παπουλάκος, κι από κει θα πάει στο Γύθειο και στη μέσα Μάνη. Γιατί αυτό ενδιαφέρει την ιστορία; Γιατί τον ακολουθούν σταθερά πάνω από 6.000 (!) άντρες, γυναίκες και παιδιά ενώ είχε και προσωπική φρουρά 500 ενόπλων που τους διοικούσαν αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού όπως ο Φάσος κι ο Μαυροειδής. (Το σύνολο του Ελληνικού στρατού δεν ξεπερνούσε τότε τις 3.000 άνδρες)! Στη Μέσα Μάνη θα κηρύξει επίσημα ανταρσία κατά του Όθωνα. Θα ακολουθήσει εκστρατεία(!) των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων εναντίον του μισότρελου καλόγερου!

Για να κατανοήσουμε όμως αυτήν την απίστευτη ιστορία παρακμής, σκοταδισμού και θρησκοληψίας, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

 

Οι οξυμένοι ανταγωνισμοί των Μεγάλων Δυνάμεων και το ελληνικό κράτος

 

 

Πρόκειται για το σπουδαιότερο, από κάθε άποψη, γεγονός στην ελληνική Επανάσταση του 1821. Κάθε χρόνο στις 10 του Απρίλη το ελληνικό κράτος κάνει «εντυπωσιακές» παράτες και όταν σβήνουν τα φώτα της γιορτής, μένει ο μύθος ενός κάστρου που το πολιόρκησαν οι Τούρκοι και οι ηρωικοί Έλληνες έκαναν «έξοδο». Η επίσημη ιστορία σταματάει εδώ, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Και έχει πολλές…

 

Πόσο διαφορετική η φετινή 25η Μάρτη! Η «Εθνική εορτή» στην εποχή του Κορονοϊού ελάχιστα μοιάζει με τα προηγούμενα χρόνια, λείπουν οι φιέστες και οι παρελάσεις. Μόνες σταθερές είναι ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ ως Παπαφλέσσας στην τηλεόραση και τα μηνύματα, τα αφιερώματα και οι αναφορές στην «Εθνική ενότητα». Είναι τόσο προβλέψιμα: Η εθνική ενότητα που, υποτίθεται, μας απελευθέρωσε τότε, οδηγός στις μεγάλες σημερινές μάχες κατά του κορωνοϊού αλλά και της «εξωτερικής απειλής». Όλα αυτά, στηριγμένα στο μεγάλο, διαχρονικό εθνικό αφήγημα μιας Επανάστασης που ξεκίνησε με ομοθυμία στις 25 Μάρτη, με δοξολογία στην Αγία Λαύρα χοροστατούντος του Π.Π. Γερμανού κ.λπ., κ.λπ.!

 

Για τα Ψαρά η «επίσημη ιστορία» έχει λίγες αράδες: η πατρίδα του Κανάρη, οι πυρπολητές, η «ολόμαυρη ράχη» του Σολωμού στο ποίημα για την καταστροφή τους. Όμως η ιστορία των Ψαρών είναι πολύ περισσότερα, μια αλυσίδα συναρπαστικών καταστάσεων μιας «άλλης Ελλάδας». Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτελεί το θέμα των προσφύγων. Πρόσφυγες στα Ψαρά, αλλά και οι Ψαριανοί ως πρόσφυγες, μετά την καταστροφή του νησιού τους.

Σελίδα 2 από 5

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.