Πηγή: Infowar
Οι φετινές εκλογές πανευρωπαϊκά είναι εκλογές γύρω από τη μετανάστευση και το ρατσισμό. Ως εκ τούτου, προχωρούμε σε μια σειρά άρθρων που αναλύουν το σύγχρονο δεξιό και ακροδεξιό λόγο.
Δανειζόμαστε -σε ελεύθερη μετάφραση- μερικές από τις λέξεις του μεθοδιστή πάστορα Δαυίδ Μπάρνχαρτ (David Barnhart), για τον τρόπο με τον οποίο η ρεπουμπλικανική ηγεσία επιχειρηματολογεί ενάντια στο δικαίωμα στην άμβλωση.
«Τα αγέννητα είναι μια βολική ομάδα για πολιτική καμπάνια. Ποτέ δεν έχουν απαιτήσεις από εσένα – δεν έχουν ηθική περιπλοκότητα, αντίθετα με τους φυλακισμένους, τους τοξικοεξαρτημένους, τους χρονίως φτωχούς. Δεν απεχθάνονται την περιφρόνησή σου, ούτε παραπονιούνται πως δεν είσαι πολιτικά ορθός. […] Είναι, εν συντομία, οι τέλειοι άνθρωποι για να αγαπάς αν θέλεις να ισχυριστείς πως αγαπάς το Χριστό, αλλά στην πραγματικότητα αντιπαθείς τους ανθρώπους που αναπνέουν. Φυλακισμένοι; Μετανάστες; Άρρωστοι; Φτωχοί; Χήρες; Ορφανά; Όλες οι ομάδες που αναφέρονται συγκεκριμένα στη Βίβλο; Όλες πετιούνται στον Καιάδα για χάρη των αγέννητων».
Κρατώντας αυτά κατά νου, βάζουμε σε σειρά μερικά πράγματα σε σχέση με την ακροδεξιά προπαγάνδα περί δημογραφικού.
Πόσα είναι βρε γυναίκα τα παιδιά;
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο να βλέπουμε ένα χώρο να υποστηρίζει ταυτόχρονα ότι είναι κίνδυνος τα λίγα παιδιά και ακόμα μεγαλύτερος τα πολλά παιδιά. Υποστηρίζουμε πως δεν υπάρχει καμία πραγματική αντίφαση, καθώς το αν ένα παιδί θεωρείται «επικίνδυνο» ή όχι από τους σύγχρονους σκοταδιστές εξαρτάται πρωτίστως από το φορολογικό κλιμάκιο των γονιών του και δευτερευόντως από το δείκτη προστασίας του αντηλιακού που χρησιμοποιεί. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, από τη θέση της οικογένειάς του στην παλιά και σύγχρονη αποικιοκρατική αλυσίδα.
Θα ξεκινήσουμε φυσικά από τη συνωμοσιολογία περί «αντικατάστασης πληθυσμού», την οποία προωθούσε ο Κασιδιάρης μέσα από τη φυλακή, η οποία συνοψίζεται στο ότι η μετανάστευση και η υπογεννητικότητα αποτελούν οργανωμένο σχέδιο για την εξαφάνιση των Λευκών. Πρόκειται για βασικό πόλο του σύγχρονου αμερικανικού νεοφασισμού. Η δυσανάλογη απήχηση που έχει όμως προέρχεται από τα πάνω. Αποτελεί βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης Τραμπ (και των επιχειρηματιών που τη στηρίζουν) με το οποίο επιχειρείται αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων των εκλογών του 2020, καθώς και των επερχόμενων εκλογών του 2026 και 2028. Λόγω της τοποθέτησης κεφαλαίων πίσω από αυτή τη γραμμή, δημιουργήθηκε ένα δίκτυο λογαριασμών και εκπομπών πέραν της νεοφασιστικής δεξιάς, το οποίο προωθεί αυτή τη θεωρία στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.
Οι σημαντικότεροι «πλασιέ» αυτού του δικτύου είναι τα ίδια τα δεξιά αστικά κόμματα της Ευρώπης, όπως θα δούμε συγκεκριμένα και παρακάτω. Το ουσιαστικότερο πρόβλημα όμως είναι πως μετατρέπουν ιδέες που βρίσκονταν στο παρακρατικό περιθώριο σε προβεβλημένα πεδία δημοσίου διαλόγου.
Από τη Θέουτα και στου Θεού τ’ αυτί
Χαρακτηριστικό εγχώριο παράδειγμα «από το παρακρατικό περιθώριο στο πεδίο του δημοσίου διαλόγου» είναι ο Θ. Πλεύρης. Αναφερόμαστε στην τοποθέτησή του στην Ολομέλεια της Βουλής στις 10/07/2025, η οποία περιέχει τα εξής:
«Η ουσία όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και όσοι είστε εδώ πέρα ιδιαιτέρως ανθρωπιστές, είναι ότι στην επίσκεψη την οποία κάναμε στη Λιβύη στο δυτικό μέρος […] υπάρχουν τρία εκατομμύρια μετανάστες […] Αν πιστεύετε ότι θα επιτρέψουμε αυτός ο κόσμος να έρθει μαζικά στην Ευρώπη […] θα συζητάμε για αντικατάσταση πληθυσμού και όχι για προστασία ευαλώτων»
Υπενθυμίζουμε πως είχε ήδη φρέσκια την ιδιότητα του Υπουργού Μετανάστευσης, μετά την απομάκρυνση Βορίδη λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ.
Όσον αφορά τη διαχείριση της μετανάστευσης, αλγεινή εντύπωση είχε προκαλέσει η επίσημη προσπάθεια του Υπουργείου Μετανάστευσης να δωροδοκήσει ευθέως τους δικηγόρους που παρέχουν νομική ενημέρωση, ώστε να αποτρέπουν τους μετανάστες από το να καταθέσουν αίτηση ασύλου. Αυτό το οποίο τότε δε συζητήθηκε είναι πως το μέτρο αποτελούσε αντιγραφή μέτρου της κυβέρνησης Μελόνι της Ιταλίας, δείχνοντας κοινή αντίληψη και γραμμή μεταξύ της νοσταλγού του Μουσολίνι και της κυβέρνησης που υπουργοποίησε τον Πλεύρη.
Η εκατόμβη μεταναστών στη Θέουτα είναι το χαρακτηριστικότερο σημείο καμπής, καθώς οι εκκλήσεις προς την Ισπανία για σκληρότερη αντιμεταναστευτική πολιτική καλύπτουν μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος. Η διαφοροποίηση σε σχέση με παλαιότερες εκατόμβες, όπως στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας και στην Πύλο της Ελλάδας, παρατηρείται για δυο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι η διαδικασία, που ορθώς καταγράφει το Politico, σταδιακής μετατόπισης του δημόσιου διαλόγου δεξιότερα προς τέρψιν της ακροδεξιάς. Ο δεύτερος λόγος είναι η δημιουργία πολιτικής πίεσης και φθοράς στην ισπανική κυβέρνηση λόγω μιας σειράς διαφοροποιήσεών της σε ζητήματα οικονομικής, μεταναστευτικής και ενεργειακής πολιτικής, καθώς και στη στάση της χώρας στο ζήτημα της γενοκτονίας στη Γάζα, όπως εκτενώς αναλύει ο Λ. Βατικιώτης.
Επιστρέφοντας όμως στο κύριο θέμα μας, η ανησυχία της ακροδεξιάς για τη μετανάστευση συμπληρώνεται από την εμμονή της με τον υπερπληθυσμό – μια ανησυχία την οποία μοιράζεται με μερικές κατηγορίες μικροαστικών οικολογικών κινημάτων. Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ταξικό και βαθιά πολιτικό υπόβαθρο το οποίο πρέπει να κατανοήσουμε.
Παιδιά ενός κατώτερου θεού;
Κατ’ αρχάς, ας ξεμπερδέψουμε από την αρχή με την πιο βασική προπαγανδιστική γραμμή: ο ρυθμός με τον οποίο οι άνθρωποι κάνουν παιδιά είναι βαθύτατα κοινωνικά καθοριζόμενος και δεν έχει να κάνει με την καταγωγή. Υπάρχει μια μεγάλη σειρά ερευνών που συγκλίνουν στο ότι οι μετανάστες σε μια χώρα τεκνοποιούν προσαρμοζόμενοι πολύ γρήγορα στα μοτίβα της χώρας υποδοχής. Όταν μάλιστα αναγνωρίζεται κάποια διαφορά, αυτή κυρίως έχει να κάνει με μετάθεση της γονεϊκότητας αργότερα στη ζωή του ανθρώπου. Όσον αφορά δε τους άνδρες μετανάστες, έχει παρατηρηθεί πως μπορεί να έχουν μικρότερες πιθανότητες να κάνουν παιδιά σε σχέση με τους γηγενείς.
Έχοντας αφήσει αυτό στην άκρη, θα πρέπει να μιλήσουμε λίγο για τις πληθυσμιακές πυραμίδες. Ακολουθεί η πληθυσμιακή πυραμίδα της Λεττονίας, στην οποία βλέπουμε το ποσοστό της κοινωνίας που αποτελείται από άνδρες και γυναίκες σε κάθε ηλικιακή ομάδα (δεδομένα Ο.Η.Ε., 1990). Αυτό το σχεδόν σταθερό σχήμα δείχνει μια κοινωνία στην οποία ο πληθυσμός απλά διατηρείται – οι διάφορες ηλικιακές ομάδες μένουν σταθερές σαν ποσοστά μέχρι να φτάσουμε στις μεγάλες ηλικίες.
Έχοντας δει αυτό το παράδειγμα, θα επικεντρωθούμε στις ηλικιακές πυραμίδες της Βορείου Αφρικής και της Εγγύς Μέσης Ανατολής. Ο λόγος είναι συγκεκριμένα πως αυτοί οι πληθυσμοί βρίσκονται στο στόχαστρο της πολιτικής της Νέας Τάξης Πραγμάτων του Τζ. Μπους. Από αυτή γεννήθηκε η τωρινή θεωρία της «σύγκρουσης των πολιτισμών», που βρίσκεται στον πυρήνα του σύγχρονου αμερικανικού και ευρωπαϊκού ρατσισμού. Ταυτόχρονα όμως, έχουμε να αντλήσουμε σημαντικά συμπεράσματα για τη γεωπολιτική και ταξική ιστορία των περιοχών αυτών, και κατ’ επέκταση και για τη δική μας. Ο λόγος λοιπόν στις πληθυσμιακές πυραμίδες της Λιβύης και του Ιράν (δεδομένα Ο.Η.Ε., 2000).
Παρατηρούμε αμέσως αυτό το «φούσκωμα» σε νεαρές ηλικίες (10-19 ετών στο Ιράν και 10-24 ετών στη Λιβύη). Η ερμηνεία αυτού του σχήματος είναι απλή, αλλά θέλει προσοχή. Υποδεικνύει πως εκείνη την περίοδο και γεννήθηκαν περισσότερα παιδιά και είχαν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης σε σχέση με την περίοδο πριν και μετά.
Βλέποντας το μέσο αριθμό παιδιών ανά γυναίκα και το προσδόκιμο ζωής, βλέπουμε ελαφρά διαφορετική εικόνα στα δύο τυχαία παραδείγματά μας. Στο μεν Ιράν έχουμε μια σταθερή αύξηση του προσδόκιμου ζωής (με εξαίρεση το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ), ενώ στη Λιβύη έχουμε μια γρήγορη αύξηση του προσδόκιμου ζωής το 1970. Και στις δύο χώρες βλέπουμε μείωση του αριθμού παιδιών ανά γυναίκα μεταξύ 1975-1990. Αυτό υποδεικνύει πως η μεγάλη έκρηξη που είδαμε παραπάνω οφείλεται σε έναν πολύ σαφή παράγοντα: την πολύ γρήγορη μείωση της βρεφικής και παιδικής θνησιμότητας.
Ποιο είναι το ιστορικό μοτίβο;
Για να μην πέσουμε σε περιπτωσιολογία, ας δούμε συγκεντρωτικά, πότε περίπου τοποθετείται η πληθυσμιακή έκρηξη σε μια σειρά από χώρες:
- Μαρόκο: 1990
- Αλγερία: 1985
- Τυνησία: 1985
- Λιβύη: 1980
- Ιράν: 1980
- Νότιος Αφρική: 1990
Το Μαρόκο κέρδισε την αυτονομία του από τη γαλλική αποικιοκρατία το 1956. Οι πρώτες γενικές εκλογές του έλαβαν χώρα το 1963. Δύο χρόνια αργότερα όμως, ο βασιλιάς Χασάν ο Β’ κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και διέλυσε το Κοινοβούλιο. Σε ένα πλαίσιο διακρατικών συγκρούσεων και σκληρής μοναρχίας, με δύο απόπειρες εγκαθίδρυσης δημοκρατίας και εκδίωξης της βασιλείας (1971 και 1972) είναι σαφές προς το παλάτι πως πρέπει να δημιουργεί κοινωνικές συμμαχίες για λόγους επιβίωσης. Η επένδυση στο σύστημα υγείας έριξε τη βρεφική θνησιμότητα από 150 σε 91 ανά 1.000 νεογνά μεταξύ 1960 και 1980, με την πιο απότομη μείωση να λαμβάνει χώρα μετά το 1976.
Η Αλγερία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη γαλλική αποικιοκρατία το 1962. Επί σχεδόν μισό αιώνα πριν το τέλος της αποικιοκρατίας, το σύστημα υγείας παρέμενε στάσιμο σε θέσεις εργασίας και αριθμό κλινών, καθώς απευθυνόταν στους πολίτες γαλλικής καταγωγής. Στο πλαίσιο διακυβέρνησης και μετέπειτα πραξικοπήματος εν γένει σοσιαλιστικής νοοτροπίας, το 1975 νομοθετείται για πρώτη φορά η δωρεάν, καθολική πρόσβαση στο εθνικό σύστημα υγείας. Η βρεφική θνησιμότητα πέφτει από τα 154 στα 67 ανά 1.000 νεογνά μεταξύ 1965 και 1990. Η μεγαλύτερη πτώση ήταν ακριβώς μετά από αυτό το μέτρο.
Η Τυνησία αποτίναξε το γαλλικό αποικιοκρατικό ζυγό το 1956, ενώ την επόμενη χρονιά μετατρέπεται σε δημοκρατία, καταργώντας το βασιλικό καθεστώς. Με διακυβέρνηση που εφάρμοζε αναδιανεμητικές πολιτικές σοσιαλίζοντος τύπου, η πρώτη μεγάλη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας χρονολογείται το 1978. Οι βασικοί πυλώνες, όπως περιγράφηκαν στο συνέδριο στην Άλμα Άτα αφορούσαν ένα δημόσιο σύστημα υγείας, βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, το δικαίωμα στην υγεία, την αλληλεγγύη, τις ανάγκες του πληθυσμού, τη συμμετοχή της κοινότητας και τη διατομεακή προσέγγιση. Περιελάμβαναν επίσης προγράμματα βασικής υγείας, όπως μητρική και παιδική προστασία, προγράμματα εμβολιασμού, θεραπείες για διαδεδομένες ασθένειες και την παροχή βασικών φαρμάκων. Βάσει στοιχείων της Unicef, η βρεφική θνησιμότητα έπεσε από τα 163 στα 61 ανά 1000 νεογνά μεταξύ 1962 και 1980.
Η Λιβύη αποτέλεσε διαδοχικά αποικία της Ιταλίας και των μετά την ήττα του Άξονα στην περιοχή, τέλεσε υπό βρετανική και γαλλική κατοχή μέχρι και το 1951, όπου ανεξαρτητοποιήθηκε. Το 1969, το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι ρίχνει το βασιλιά, καταλύει τη μοναρχία και ξεκινά ένα τεράστιο πρόγραμμα έργων που απευθύνονταν στην αύξηση του λαϊκού βιοτικού επιπέδου. Όπως διαβάζουμε, μια από τις μελέτες που έγιναν για λογαριασμό της κυβέρνησης των Η.Π.Α., η ασφαλιστική κάλυψη των πολιτών της Λιβύης ήταν από τις καλύτερες και πληρέστερες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Η μεγάλη αύξηση στο μέγεθος του συστήματος υγείας δεν αργεί να φανεί στη βρεφική θνησιμότητα: μειώνεται από τα 107 στα 53 ανά 1.000 νεογνά μεταξύ 1969 και 1980, ενώ ταυτόχρονα τα προγράμματα εμβολιασμού και δημόσιας υγείας φέρνουν υπό έλεγχο μια σειρά ενδημικές ασθένειες.
Η Ιρανική Επανάσταση του 1979 ανέτρεψε το Σάχη και οδήγησε σε ένα καθεστώς χωρίς τα αποικιοφιλικά κριτήρια της προηγούμενης διακυβέρνησης. Το σύστημα υγείας του Ιράν αναμορφώθηκε σημαντικά αμέσως μετά την Ιρανική Επανάσταση, βάσει των αρχών του συνεδρίου της Άλμα Άτα. Το μετεπαναστατικό σύστημα υγείας εξασφαλίζει λαϊκή πρόσβαση σε περίθαλψη και ιατρική υποστήριξη, ευθυγραμμιζόμενο με το μοτίβο που μέχρι τώρα παρατηρούμε. Πρέπει ωστόσο, να σημειώσουμε πως ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ περιπλέκει τα πράγματα – η δημοσίευση αναγνωρίζει ένα «baby boom», που έλαβε χώρα εκείνη την περίοδο, ταυτόχρονα όμως με μια κατακόρυφη μείωση του προσδόκιμου ζωής για τους άνδρες.
Συμπεριλάβαμε τη Νότιο Αφρική ως ευκαιρία να ελέγξουμε το συλλογισμό μας, καθώς δεν συμπεριλαμβάνεται στο τόξο αντιαποικιακών επαναστάσεων που αναφέραμε. Έχει βρεθεί όμως στο στόχαστρο της ακροδεξιάς προπαγάνδας, με το chatbot «Grok» του Ίλον Μασκ να διαδίδει παραπληροφόρηση περί «γενοκτονίας εναντίον των λευκών» στην περιοχή. Αυτό όπως φάνηκε ήταν τμήμα προπαρασκευής μιας ειδικής fast track διαδικασίας για την αποδοχή λευκών, που θέλουν να μεταναστεύσουν στις Η.Π.Α., την ίδια στιγμή που η γραμμή της κυβέρνησης Τραμπ είναι «κλειστά σύνορα». Η αποικιακή διαίρεση μεταξύ λευκών και ντόπιων κωδικοποιείται με σύγχρονη μορφή ως καθεστώς απαρτχάιντ από το 1948.
Ο Ο.Η.Ε. από το 1977 έχει προχωρήσει σε υποχρεωτικό εμπάργκο όπλων προς τη Ν. Αφρική και καλεί σε εκπαιδευτικό και πολιτιστικό εμπάργκο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, 23 χώρες, μεταξύ των οποίων οι Η.Π.Α. και η Μ. Βρετανία προχωρούν σε οικονομικό εμπάργκο, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο κίνημα ενάντια στο απαρτχάιντ εντός της χώρας. Η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής κυρήττει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και διοικεί με στρατιωτικό νόμο από το 1986 έως το 1990. Εκείνη τη χρονιά παραδέχεται de facto την ήττα της, αποφυλακίζει το Νέλσον Μαντέλα και ξεκινά διαπραγματεύσεις για το τέλος του καθεστώτος απαρτχάιντ.
Στο πλαίσιο του επιθανάτιου ρόγχου του απαρτχάιντ, γίνονται μεγάλες δημόσιες επενδύσεις στο σύστημα υγείας, με αύξηση των δαπανών από το 5% του ΑΕΠ τη δεκαετία του 1970 σε 8% τη δεκαετία του 1980. Το ιδιωτικό σύστημα υγείας προσέφερε τη δεκαετία του ‘70 υψηλής ποιότητας περίθαλψη στο 20% του πληθυσμού που ήταν ασφαλισμένο, στατιστικό που δεν άλλαξε μέχρι το 1990. Το 1990, η βρεφική θνησιμότητα ήταν 7.4 ανά 1000 νεογνά μεταξύ των λευκών και 48.3 μεταξύ των μαύρων, με κύριες αιτίες για την αυξημένη θνησιμότητα τον υποσιτισμό, τη διάρροια και την ιλαρά. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρχε προσπάθεια ευρείας κλίμακας εμβολιασμών, με το ιατρικό προσωπικό να παλεύει να πετύχει τους στόχους που έθετε το πρόγραμμα εμβολιασμού του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, παρ’ όλο που το καθεστώς είχε αποφασίσει να μη συμμετέχει σε αυτόν. Από το 1994, υπάρχει μεγάλη επέκταση του του δικτύου κλινικών, καλύπτοντας περιοχές που πριν δεν είχαν πρόσβαση. Τη δεκαετία του 1990 έχουμε τη μεγαλύτερη μείωση του αριθμού γεννήσεων ανά γυναίκα, και ταυτόχρονα την πληθυσμιακή έκρηξη, πράγμα που δείχνει πως ο συνδυασμός μιας καλύτερης προοπτικής για το μέλλον, περίθαλψης και δημόσιας υγείας επέτρεπαν στα παιδιά των φτωχών να ζήσουν.
Τι μαθαίνουμε από αυτήν την περιήγηση;
Πρώτα και κύρια, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι η εποποιία της αποαποικιοποίησης, μαζί με τη μόνιμη, συστηματοποιημένη αγριότητα που ήταν τα αποικιοκρατικά καθεστώτα αυτά καθ’ εαυτά. Μπορούμε να περιγράψουμε την αποικιοκρατική φαντασίωση σαν μια ημιδιαπερατή γραμμή συνόρων: ο πλούτος και οι απολαύσεις που βρίσκονται στο χώμα και τα νερά της αποικίας μπορούν να περάσουν και να τροφοδοτήσουν την οικονομία του αποικιοκράτη, αλλά οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να ταξιδέψουν παρέα με τον πλούτο τους. Επιτρέπεται να υπάρχουν μόνο ως τοπικό εξορυκτικό και αγροτικό προσωπικό, σε καθεστώς απομόνωσης και υποανάπτυξης.
Δεύτερον, η σύγχρονη ακροδεξιά ρητορεία, ειδικά όσον αφορά το μεταναστευτικό, είναι εμφανώς φτιασιδωμένη εκδοχή της αποικιοκρατικής ρητορείας. Χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Αγγλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να αποσταθεροποιούν ή να καταστρέφουν χώρες, ώστε να αποσπάσουν τον πλούτο τους. Ταυτόχρονα όμως, αρνούνται οποιαδήποτε ηθική ευθύνη, αλλά και υλική ευθύνη απέναντι στους πολίτες τους. Η διαμελισμένη Λιβύη, η αποσταθεροποιημένη Συρία, τα κατεστραμμένα Αφγανιστάν και Ιράκ, το βομβαρδισμένο Ιράν, αποτελούν σταυροδρόμια μιας ιστορίας αρπαγής πρώτων υλών προς όφελος δυτικών εταιριών. Από τη Γαλλία που έτρεξε να είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα βομβαρδίσει τη Λιβύη, στα συμβόλαια της Χαλιμπέρτον για ανοικοδόμηση στο Ιράκ πριν ακόμα ανακοινωθεί η εισβολή, στις προσπάθειες εγκαθίδρυσης κυβερνήσεων-νενέκων στη Συρία και το Ιράν για έλεγχο της Μέσης Ανατολής, η πορεία του κέρδους είναι σαφής. Πώς γίνεται να είναι παράλογο το να ακολουθήσουν οι άνθρωποι των τόπων αυτών το δρόμο που ακολούθησε ο πλούτος τους;
Τρίτο, και ίσως σημαντικότερο, η ακροδεξιά ρητορεία για τη μετανάστευση και την αντικατάσταση κάνει μια πολύ συγκεκριμένη απάτη. Δείχνει ως απειλή εκείνη την πολύ συγκεκριμένη δεκαετία-δεκαπενταετία σε κάθε χώρα, όπου ξαφνικά οι φτωχοί απέκτησαν πρόσβαση σε περίθαλψη και δημόσια υγεία και παρουσιάζει αυτή τη στιγμή ως το πρόβλημα της Δύσης ή/και του πλανήτη. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς και ειλικρινείς, αναγνωρίζει ως απειλή το γεγονός ότι κάποια στιγμή στην Ιστορία, τα παιδιά των φτωχών μπορούσαν να γεννιούνται και να ζουν χωρίς κίνδυνο. Εάν δούμε σύγχρονες δηλώσεις νεοφιλελεύθερων κομμάτων για τα δημόσια συστήματα υγείας, βλέπουμε το ίδιο αντανακλαστικό με πιο ραφιναρισμένη γλώσσα. Βλέπουμε Ρεπουμπλικάνους στις Η.Π.Α. να χαρακτηρίζουν ως «κομμουνιστή» όποιον ζητά δημόσια ασφαλιστική κάλυψη. Βλέπουμε το Μιλέι στην Αργεντινή να κόβει τη χρηματοδότηση του δημόσιου Συστήματος Υγείας στο μισό. Βλέπουμε το Μητσοτάκη να δηλώνει πως δεν χρειάζεται να υπάρχει νοσοκομείο σε κάθε νησί και σε συνέντευξη στην Καθημερινή, να μιλάει ευθέως για κλείσιμο περιφερειακών νοσοκομείων.
Τι θα κάνουμε;
Στην πραγματικότητα, ο ρατσισμός ήταν και είναι βαθιά ταξικό ζήτημα. Οι επιθέσεις αυτές στα Εθνικά Συστήματα Υγείας δείχνουν ακριβώς αυτό – πως ένα στρώμα της ανώτερης μεσαίας τάξης και των μεγαλοαστών θεωρεί προσωπική προσβολή το να μπορεί να έχει πρόσβαση σε καλή περίθαλψη όλος ο λαός. Επειδή παύει να είναι διαχωριστική γραμμή και επιβεβαίωση της τάξης τους η καλή υγεία. Με τον ίδιο τρόπο που εχθρεύονται την καθολική πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση, αν και αυτή είναι μια άλλη, πλούσια συζήτηση. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι πως αυτή η ιδεολογία προωθείται με δαπάνες δισεκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, ώστε να την ασπαστεί και ο φτωχός κόσμος και να τρώγεται αναμεταξύ του.
Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο αυτό πιάνει είναι πως τη μεγαλύτερη αντιπάθεια την αναπτύσσει κανείς για τον άνθρωπο που είναι ένα σκαλί παρακάτω. Ο μεσοαστός για το μικροαστό. Ο μικροαστός για τον υπάλληλο. Ο ανειδίκευτος για το μετανάστη. Ο μετανάστης της προηγούμενης δεκαπενταετίας για το μετανάστη του (όποιου) νέου μεταναστευτικού ρεύματος. Όλο αυτό επειδή συνεχώς ο καθένας μας νουθετείται να φοβάται πως θα χάσει το στάνταρ ζωής που έχει, και κοιτάει ποιο είναι το ακριβώς παρακάτω σκαλί στο οποίο απειλείται να βρεθεί. Μέχρι να κατανοήσουμε αυτό βαθιά, δε μπορούμε να πείσουμε τους ανθρώπους που έλκονται από αυτές τις ιδέες.
Η φετινή χρονιά είναι χρονιά εκλογών γύρω από το μεταναστευτικό και την ακροδεξιά ατζέντα. Ως εκ τούτου, θα χρειαστεί να κάνουμε αυτές τις συζητήσεις δεκάδες φορές, με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ειδικά από τη στιγμή που φαίνεται πως κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στη Βόρειο Ελλάδα (και όχι μόνο) έχουν αποφασίσει να επανεπενδύσουν στην πολιτική ύπαρξη Κασιδιάρη, με την ίδια ταχύτητα και πειθαρχία με την οποία δημιουργήθηκε εκ του μηδενός η «Νίκη» στις προηγούμενες εκλογές.
Κυρίως όμως, ας μάθουμε από το άλμα στον ουρανό, που έκανε το κίνημα της αποαποικιοποίησης.
