Με το σημερινό μας άρθρο θα επιχειρήσουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή σε βασικούς μηχανισμούς που εξακολουθούν να δρουν και σήμερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, γιατί χωρίς την κατανόηση αυτών των μηχανισμών δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος τι και γιατί συμβαίνει και σήμερα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και τι μπορεί να συμβεί αύριο. Λένε ότι όποιος ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την επαναλάβει.
Θα σταθούμε ιδιαίτερα στη λεπτομερή ανάλυση της «κατά φαντασίαν» ελληνοτουρκικής κρίσης του 2018, ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πόσο απίστευτα εύκολα μπορεί μια τρίτη δύναμη να προκαλέσει κρίση, παράδειγμα που δυστυχώς πρέπει να έχουμε πάντα στο κεφάλι μας όταν αναλύουμε τι συμβαίνει στο πιο «καυτό» μέτωπο της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της χώρας μας.
Η προβοκάτσια και η κατασκευή «εικονικών πραγματικοτήτων» ήταν οι δύο μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τους «Προστάτες» μας, δηλαδή τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και το Ισραήλ, σε όλο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, προκειμένου να παροξύνουν τους ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς, κυρίως υποδαυλίζοντας και χρησιμοποιώντας κατά της Ελλάδας την τουρκική επιθετικότητα, ώστε οι ίδιοι να ελέγχουν ασφυκτικά την ανατολική Μεσόγειο, να εμποδίσουν την Κύπρο να ενωθεί με την Ελλάδα ή να γίνει ένα στοιχειωδώς ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και να μετατρέψουν Ελλάδα και Τουρκία σε ένα Ελντοράντο για τις αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες, συμβάλλοντας έτσι και στην ελληνική χρεωκοπία.
Η μόνιμη πολιτική τους στην ανατολική Μεσόγειο, όπως και σε όλη την υδρόγειο, ήταν «Διαίρει και Βασίλευε». Ούτε μία ελληνοτουρκική κρίση δεν σχεδιάστηκε και δεν αποφασίστηκε στην Αθήνα ή στην ‘Αγκυρα. ‘Ολες σχεδιάστηκαν και αποφασίστηκαν εκτός περιοχής. Και αυτός είναι ο λόγος που μια στενά εθνικιστική προσέγγιση που βλέπει μόνο το (αναμφισβήτητα υπαρκτό) τουρκικό πρόβλημα, όχι μόνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει επιτυχώς την Τουρκία, αλλά και έγινε στο παρελθόν, υιοθετούμενη από την «εθνικόφρονα» ακροδεξιά, όπλο εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου.
Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα από προβοκάτσιες στα ελληνοτουρκικά, αλλά και στα ελληνικά πράγματα, όπως π.χ. η έκρηξη βόμβας στο σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που «δικαιολόγησε» το πογκρόμ στην Πόλη, η δήθεν υποστήριξη από τον Βρετανό ‘Υπατο Αρμοστή του σχεδίου 13 σημείων για την αναθεώρηση του κυπριακού συντάγματος του Μακαρίου, που είχε ως αποτέλεσμα τις «διακοινοτικές ταραχές» (ή «τουρκαρντασία») και την πρώτη light διχοτόμηση, η πολύνεκρη έκρηξη στον Γοργοπόταμο, τα «σαμποτάζ» που οργάνωσε η ιδρυθείσα και διοικούμενη από τη CIA KΥΠ στον ‘Εβρο για την προετοιμασία της 21ης Απριλίου, η δολοφονία αμάχων Τουρκοκυπρίων στο Κόνελι, ώστε να δικαιολογηθεί η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας και να διευκολυνθεί η τουρκική εισβολή. Το ΝΑΤΟϊκό δίκτυο Gladio έδινε εντολές και στους δήθεν «εθνικόφρονες» της ελλαδικής και ελληνοκυπριακής πλευράς και στον Ντενκτάς και την τρομοκρατική του οργάνωση. Υποτίθετοι ακραίοι αντίπαλοι οι μεν των δε, δρούσαν στην πραγματικότητα για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το κορυφαίο βέβαια ιστορικό παράδειγμα προβοκάτσιας και δημιουργίας «πλαστής πραγματικότητας» υπήρξε η περίπτωση του Ταξίαρχου Δημήτριου Ιωαννίδη που επείσθη από τον Αβρακώτο, δηλαδή τη CIA και τον Κίσσινγκερ και τους γνωστούς Ισραηλινούς συγγενείς και φίλους του, ότι τον περιμένει ένας εθνικός θρίαμβος, η ‘Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αν «έβγαζε από τη μέση τον Παπά». Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε. Κατέστρεψε το ήμισυ της Κύπρου και προκάλεσε έναν ελληνοτουρκικό εξοπλιστικό ανταγωνισμό που συνέβαλε σημαντικά στη χρεωκοπία της Ελλάδας, αλλά και στο να παραμένει η Αθήνα όμηρος της ελληνοτουρκικής διαμάχης, των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Η Κυπριακή Δημοκρατία, αν και ακρωτηριασμένη, επεβίωσε γιατί απέτυχαν οι δολοφονικές απόπειρες κατά του Μακαρίου και του Λυσσαρίδη, αλλά και γιατί ο ελληνικός λαός απέκτησε μια συνείδηση του ποιος είναι εχθρός και ποιος φίλος. Μια συνείδηση που, δυστυχώς, η σημερινή ελλαδική και κυπριακή «ελίτ» (της κακιάς ώρας, διεφθαρμένη και υποχείριο ξένων) κάνει ότι μπορεί για να καταστρέψει, παρουσιάζοντας τους εχθρούς ως φίλους και τους φίλους ως εχθρούς, διαπράττοντας δηλαδή το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να διαπράξει ηγεσία κράτους, αλλά και οποιαδήποτε ομάδα ή άτομο. (*)
Καστελόριζο 2018
Το πραξικόπημα και η εισβολή στην Κύπρο το 1974, το «διπλό έγκλημα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ», κατά τον μετέπειτα Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, δεν ήταν η μόνη περίπτωση που εφαρμόστηκαν οι μέθοδοι της προβοκάτσιας και της «πλαστής πραγματικότητας» από τους καλούς «συμμάχους» μας στα ελληνοτουρκικά. Υπήρξαν και πιο πρόσφατες.
‘Ένα τέτοιο παράδειγμα είχαμε επίσης το 2006, με τη διασπορά από τις ξένες υπηρεσίες, δια μέσου των δικών μας και των ΜΜΕ, πληροφοριών ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να επιτεθούν στην Ελλάδα ή/και την Κύπρο. Σκοπός να τρομάξουν οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία και να μη βάλουν βέτο στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας – ΕΕ, όπως επεδίωκαν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Ισραηλινοί (τότε ακόμα στενοί σύμμαχοι της Τουρκίας). Το σενάριο ήταν απολύτως ανόητο γιατί βέβαια οι Τούρκοι θα ήταν ηλίθιοι να τα κάνουν αυτά παραμονή της απόφασης της ΕΕ που τους ενδιέφερε, αν και ανόητο όμως συνέβαλε στη δημιουργία ηττοπαθούς ατμόσφαιρας.
Το 2018 τα ελληνικά social media και όχι μόνο γέμισαν με πληροφορίες ότι η Τουρκία βασανίζει δύο ‘Ελληνες στρατιωτικούς που συνελήφθησαν όταν μπήκαν στο έδαφός της στον ‘Εβρο, ότι πραγματοποιεί απειλητικές ασκήσεις στην Αν. Θράκη, όχι μακριά από τα σύνορα και ότι ετοιμάζεται να καταλάβει το Καστελόριζο. Πολλοί από τους «εθνικόφρονες γεωπολιτικούς αναλυτές φίλους του Ισραήλ», το νέο φρούτο που μας επεφύλαξε η τραγική αποσύνθεση και η κατάληψη της χώρας μας, που βλέπουμε και σήμερα να κάνουν δεκάδες εμφανίσεις και να μας μιλάνε για «στρατιωτική απελευθέρωση» της Κύπρου ή «προληπτικό πόλεμο» κατά της Τουρκίας, έδωσαν το παρόν τότε δημιουργώντας περίπου πολεμικό κλίμα.
Αλλά δεν ήταν μόνο τα Μέσα. Ήταν και οι ένοπλες δυνάμεις. Ειδοποιημένες από «συμμαχικές υπηρεσίες», κατά τον ελληνικό τύπο, κήρυξαν συναγερμό και έσπευσαν στην περιοχή, εξετάζοντας ακόμα και σουρεαλιστικά σενάρια για το τι σκέφτονται οι Τούρκοι. Το Υπουργείο ‘Αμυνας έφτασε στο σημείο να αλλάξει το «δόγμα» ώστε οποιοσδήποτε ξένος επιχειρούσε να πατήσει ελληνικό έδαφος ή βραχονησίδα χωρίς άδεια, η εντολή ήταν η άμεση εξουδετέρωσή του, χωρίς να αναμένεται πολιτική έγκριση.
Στα δημοσιεύματα της αποχής περιλαμβάνονταν και αρκετές ανοησίες, όπως ότι η Τουρκία θα δοκίμαζε με στρατιωτική επιχείρηση να εμποδίσει την ένωση των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου για 500 (;;; !!!) χρόνια. Το ζήτημα αυτό όμως δεν είναι στρατιωτικό, και δεν μπορεί να το επηρεάσει η ύπαρξη στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά νομικό. Για να υπάρξουν νομίμως οριοθετημένες ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου στη θάλασσα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, χρειάζεται συμφωνία οριοθέτησης με την Τουρκία ή διεθνής δικαστική απόφαση. Και τα δύο δεν φαίνονται πολύ πιθανά τα επόμενα 500 χρόνια… Σύμφωνα μάλιστα με κορυφαίο ‘Ελληνα εμπειρογνώμονα στο δίκαιο της θάλασσας τυχόν διεθνής απόφαση μάλλον δεν θα οδηγούσε σε ένωση της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ (αφήνουμε κατά μέρος το ότι ο κ. Δένδιας, αποδίδοντας μόνο 80% επήρεια σε ένα μεγάλο νησί όπως η Κρήτη, με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία, υπονόμευσε τις ελληνικές αξιώσεις στην αν. Μεσόγειο). ‘Ένα άλλο από τα μεγάλα ψεύδη που διακινούνται προς παραπλάνηση της κοινής γνώμης από «νέο-εθνικόφρονες φίλους του Ισραήλ» εδώ και πολλά χρόνια είναι η θεωρία ότι η μέση γραμμή είναι το κύριο, αν όχι το αποκλειστικό κριτήριο χάραξης θαλασσίων ζωνών. Ούτε όμως το αποκλειστικό, ούτε το κύριο είναι, σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay. Και μιας και γίνεται πολύ κουβέντα για το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου, το καλώδιο δεν περνάει ούτε από ελληνική, ούτε από τουρκική υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ διότι, απλούστατα, δεν υπάρχει νόμιμη οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου και για να υπάρξει απαιτείται συμφωνία με την Τουρκία ή δικαστική απόφαση.
Πλαστή πραγματικότητα
Εκείνες τις μέρες του 2018, μου τηλεφώνησε, άκρως θορυβημένος, ο πρώην αξιωματικός στην ΕΥΠ Σάββας Καλεντερίδης. Τον είχα γνωρίσει από την υπόθεση Οτσαλάν, μια μεγάλη διεθνή συνωμοσία και ένα μεγάλο διεθνές έγκλημα των ΗΠΑ και πιθανώς του Ισραήλ, προς όφελος της Τουρκίας προς μεγάλη πολλαπλή βλάβη της Ελλάδας, στo οποίo συμμετείχε η τότε κυβέρνηση Σημίτη, με πρώτους και καλύτερους τους Κοσμίδη και Πάγκαλο. Αυτοί, εν συνεννοήσει με τον τότε Αμερικανό Πρέσβη Μίλλερ, χρησιμοποίησαν την ελληνική ΕΥΠ για να απαγάγουν και να παραπλανήσουν τον Οτσαλάν, που ξεγελάστηκε χάρη στην εμπιστοσύνη που είχε προς την Ελλάδα και τους ‘Ελληνες, μεταφέροντάς τον στην Κένυα, από όπου έλαβε την άγουσα για τα μπουντρούμια του ‘Ιμραλι, όπου και εξακολουθεί να διαμένει σε συνθήκες απομόνωσης τριάντα χρόνια αργότερα.
Ερευνώντας δημοσιογραφικά τότε την υπόθεση για την εφημερίδα Κόσμος του Επενδυτή, κατάφερα να βρω τον Καλεντερίδη και να μιλήσω μαζί του τηλεφωνικά στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυα, φοβούμενο, όπως και εγώ, για τη ζωή του. Του εξήγησα ότι η μόνη λύση σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι η δημοσιότητα. Δεν θέλησε να τα πει δημόσια, αλλά συμφώνησε τουλάχιστο να μου επιτρέψει να μαγνητοφωνήσω από τηλεφώνου τη μαρτυρία του για το τι συνέβη με τον Οτσαλάν και ποιες εντολές του έδιναν από την Αθήνα, με τη δέσμευση να μην τη δημοσιοποιήσω. ‘Εδωσα στην τότε κυβέρνηση ένα αντίγραφο της μαρτυρίας του, εξηγώντας τους ότι, αν συμβεί κάτι στον ίδιο και τον Πρέσβη Κωστούλα, αναπόφευκτα η μαρτυρία αυτή θα γίνει γνωστή. Κατόπιν αυτών, ο φίλος αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών Γιάννος Κρανιδιώτης πήγε με ένα αεροπλάνο στην Κένυα και παρέλαβε σώο και αβλαβές το προσωπικό της Πρεσβείας. Αυτά τα έκανα όχι μόνο για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά και γιατί θέλησα να διασωθεί ένας μάρτυρας και μια μαρτυρία καίριας σημασίας, όπως πίστευα, για την εθνική μας αυτογνωσία. Πάντα πίστευα ότι «εθνικόν είναι το αληθές». Τα έχει γράψει άλλωστε αυτά και ο ίδιος στο βιβλίο που έβγαλε μερικά χρόνια αργότερα.
Την άνοιξη του 2018 λοιπόν, ο Σάββας Καλεντερίδης μου τηλεφώνησε αναστατωμένος με όσα «πολεμικά» διάβαζε εδώ κι εκεί σε διάφορα σάιτ. Μου είπε ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έστεκε. ‘Ότι τα στρατεύματα που θα μπορούσαν θεωρητικά να επιτεθούν στο Καστελόριζο ή στον ‘Εβρο είχαν πάρει εντολή να μετακινηθούν στο μέτωπο του Αφρίν στη Συρία! Ενώ όλη η Ελλάδα, επίσημη και ανεπίσημη, μιλούσε για δήθεν αποτραπείσες τουρκικές επιθέσεις, οι Τούρκοι είχαν διατάξει τα στρατεύματά τους που ήταν απέναντι από την Ελλάδα να πάνε στη Συρία. Κατάπληκτος από όσα άκουγα του συνέστησα να γράψει αμέσως ένα άρθρο με όλα τα στοιχεία, κάτι που όντως έκανε, αναφέροντας μία προς μία τις τουρκικές μονάδες που είχαν πάει στη Συρία και γελοιοποιώντας την επίσημη εκδοχή και το όλο «πολεμικό κλίμα» που είχε επικρατήσει στη χώρα. Τον επόμενο μήνα ο Καλεντερίδης επανήλθε εξηγώντας ότι όλα τα ελληνικά μέσα λένε απίστευτες ανοησίες για την Τουρκία και τα ελληνοτουρκικά, υποστηρίζοντας ότι ο Ερντογάν θα μας κάνει πόλεμο για δικούς του εσωτερικούς λόγους. Τα ίδια σημειωτέον λένε και σήμερα, υποστηρίζοντας ότι η ένταση τώρα στο Αιγαίο οφείλεται στην εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας.
Από την πλευρά μου έγραψα και εγώ ένα άρθρο που, αν και πέρασαν οκτώ χρόνια, φοβάμαι ότι, στις βασικές του γραμμές, είναι ίσως πιο επίκαιρο σήμερα από ότι ήταν προ οκτώ ετών.
Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι για να δημιουργηθεί όλο αυτό το κλίμα «ψευδούς πραγματικότητας» σε μια χώρα δεν μπορεί να γίνει με πρωτοβουλία δέκα ανοήτων. Μόνο μια υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να το διαμορφώσει.
Προφανώς, κάποιος επεδίωκε να προκαλέσει μια ελληνοτουρκική κρίση, πιθανώς για αντιπερισπασμό στην τουρκική επέμβαση στο Αφρίν. Η Ελλάδα, ήδη από τότε, αν όχι και από πολύ νωρίτερα, δεν διέθετε δικά της «μάτια», «αυτιά» και «μυαλό», ήταν μια χώρα πολυεξαρτημένη. Σήμερα έχει σχεδόν εκμηδενιστεί ως γεωπολιτική οντότητα, μαζί και σχεδόν όλοι οι κάπως πατριωτικοί και δημοκρατικοί θύλακες στους κρατικούς μηχανισμούς και την κοινωνία. Μιλά, δρα και «σκέφτεται» με τη βούληση τρίτων δυνάμεων.
Μόνο που, «δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου», όπως έγραψε στο αριστούργημά του «Πολιορκία», ο Αλέξανδρος Κοτζιάς. Αυτό έπραξαν επανειλημμένα οι ηγέτες του ελληνικού έθνους και κράτους, με την απαραίτητη συνδρομή της (Ο Θεός να την κάνει) ελίτ της χώρας και γι’ αυτό βρισκόμαστε τώρα ένα βήμα από το τέλος.
Τρεις ημέρες μετά από τα γεγονότα που αναφέραμε, η εφημερίδα Βήμα της Κυριακής, έγραψε ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είχαν τις πληροφορίες για επικείμενη τουρκική επιχείρηση κατά της Ελλάδας από μεσανατολική χώρα. Και 52 χρόνια μετά την προβοκάτσια Ιωαννίδη υπάρχουν άνθρωποι που μας προτείνουν να την επαναλάβουμε σε μια ακόμα χειρότερη εκδοχή, δήθεν «απελευθερώνοντας στρατιωτικά» τη Βόρειο Κύπρο, εκμεταλλευόμενοι την «ευκαιρία» της σύγκρουσης Τουρκίας και Ισραήλ ή κάνοντας «προληπτικό πόλεμο» κατά της Τουρκίας.
(*) Για να μην πει κανείς ότι αυτές είναι συνωμοσιολογίες να θυμίσουμε ότι η ιστορία διεθνώς βρίθει δεκάδων αν όχι εκατοντάδων αποδεδειγμένων προβοκατσιών και «ψευδών πραγματικοτήτων». Αν θέλαμε να περιλάβουμε μερικά από τα κυριότερα, όπως το επεισόδιο στον Κόλπο του Τονκίνου, την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, το πως οι Αμερικανοί άφησαν να εννοηθεί ότι δεν θα αντιδρούσαν στην εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ και στις επιχειρήσεις του Μιλόσεβιτς στο Κόσοβο, τη δολοφονία του Κίρωφ και άπειρα άλλα θα έπρεπε να γράψουμε βιβλίο, όχι άρθρο. Αυτή είναι και η εκδοχή της Χααρέτζ για την 7η Οκτωβρίου, ότι δηλαδή ο Νετανιάχου ήξερε τι θα γίνει και το άφησε να γίνει ώστε να προχωρήσει στην «τελική λύση» για τους Παλαιστινίους (εξόντωση ή εκτόπιση του συνόλου του παλαιστινιακού λαού).
