Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Πάντειο πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της εκλογικής πρότασης της Πρωτοβουλία για μια Νέα, Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά ανοίγοντας τον διάλογο για την ανάγκη ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η συγκρότηση της πολιτικής κίνησης είναι μια ελπιδοφόρα προοπτική που θα επιδιώξει την ενότητα της Ανατρεπτικής Αριστεράς μέσα από τον διάλογο και την κοινή δράση στο μαζικό λαϊκό κίνημα
Στην εκδήλωση χαιρέτισαν εκπρόσωποι του Λαϊκού Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, του ΣΕΚ, της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της οργάνωσης Solidarity. Ακολούθησε η παρουσίαση των βασικών πολιτικών θέσεων από τον Κώστα Μάρκου και την Ελένη Μήτσου, ενώ στη συνέχεια πήραν τον λόγο εκπρόσωποι οργανώσεων και ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες.
Η μαζική συμμετοχή, οι χαιρετισμοί και οι παρεμβάσεις που ακολούθησαν ανέδειξαν την ανάγκη μια άλλη αριστερή πολιτική πρόταση διεξόδου σε μια περίοδο που η ακρίβεια, η επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και η πολεμική απειλή διαμορφώνουν μια ασφυκτική κατάσταση για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Ανέδειξαν την ανάγκη κοινής δράσης για την διαμόρφωση ενός προγράμματος κοινωνικών και πολιτικών ρήξεων, την υπέρβαση της πολυδιάσπασης της Αριστεράς, άλλα και την συμβολή στη συγκρότηση ενός μαζικού, ενωτικού και μαχητικού ρεύματος, ικανού να συνδεθεί με τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες και να ανοίξει δρόμους ανατροπής.
Ακολουθούν οι ομιλίες των Κώστα Μάρκου και Ελένης Μήτσου.
ΕΔΩ μπορείτε να δείτε το βίντεο της εκδήλωσης
ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ
Συντρόφισσες και σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι και φίλες
Ευχαριστούμε που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μας απόψε.
Η παρουσία σας μας δίνει δύναμη και κουράγιο στην κοινή προσπάθεια να ανοίξουμε έναν δρόμο ελπίδας, σε μια ιστορική περίοδο τεράστιων δυσκολιών για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την υπόθεση της ανατροπής, της επανάστασης και της νέας κοινωνίας.
Γνωρίζουμε όλοι και όλες, από πρώτο χέρι αυτές τις δυσκολίες. Τις απογοητεύσεις και την καθήλωση του κινήματος και της μαχόμενης Αριστεράς.
Αλλά, πάνω από όλα, με τις Θέσεις μας, θέλουμε να ανασηκώσουμε το βαρύ πέπλο που σκιάζει τις πρωτόγνωρες δυνατότητες της εποχής μας για νικηφόρες αναμετρήσεις με το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση.
Φυσικά, οι Θέσεις μας δεν έχουν το αγίασμα του αλάθητου. Δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή ενός γόνιμου διαλόγου. Θέλουμε να ακούσουμε τη γνώμη σας και την κριτική σας.
Πρόκειται για μια συλλογική επεξεργασία που έγινε, όχι χωρίς δυσκολίες και αντιφάσεις, ορισμένες φορές και με συγκρούσεις, αλλά πάνω από όλα, με δημιουργικό και συνροφικό τρόπο.
Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν εδώ όλες οι θέσεις. Θα σταθώ σε ορισμένα κρίσιμα σημεία.
- Το πρώτο: Σε ποια ιστορική συγκυρία ξεκινάνε την προσπάθειά μας; Που βρισκόμαστε;
Φαίνεται ότι στις μέρες μας ζούμε μαζί δυο πρελούδια:
Το ένα είναι ότι έχουν αρχίσει να χτυπούν ξανά οι ωρολογιακές βόμβες για μια νέα, μεγάλη κρίση του καπιταλισμού, 17 χρόνια μετά την προηγούμενη δομική κρίση και μετά από δέκα χρόνια συνεχούς αναιμικής ανάπτυξης.
Ήδη, είναι έτοιμη να εκραγεί η χρηματιστηριακή φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης. Όπως και το βουνό του παγκόσμιου δημόσιου χρέους. Ενώ καραδοκεί και το ξέσπασμα μιας ενεργειακής κρίσης που με κόπο συγκρατιέται από το σύστημα.
Ταυτόχρονα, όμως, εμφανιζονται και τα πρόδρομα, οξύτατα, κοινωνικά και πολιτικά συμπτώματα αυτής της μέλλουσας κρίσης. Που δεν είναι άλλα από τα πολλαπλά ξεσπάσματα των νέων λαϊκών κι εργατικών εκρήξεων.
Με προπομπό, όπως πάντα τη νεολαία.
Και, μάλιστα, στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.
Αυτό δείχνουν οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία, την Ισπανία και αλλού. Όπως και η εμφάνιση, στις ΗΠΑ, για πρώτη φορά μετά το 1930, ενός ανοδικού εργστικού και λαΐκού κινήματος και μιας μαζικής, φυσικά αντιφατικής, αλλά ριζοσπαστικής Αριστεράς, που αναγκάζει τον Τραμπ να ανακινεί ο ίδιος το φάντασμα του κομμουνισμού πάνω από τον κόσμο.
Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Στην Ελλάδα, όμως, βρισκόμαστε ακόμη στην τροχιά μιας καθοδικής ιστορικής σπείρας. Που δεν ανατράπηκε από την κοινωνική έκρηξη και το κίνημα των Τεμπών. Με καθοριστική ευθύνη, βεβαίως της πρώην ηγέτιδάς του, Μαρίας Καρυστιανού, που διάλεξε το δρόμο της κοινοβουλευτικής ενσωμάτωσης με εθνικστικές και ακροδεξιές, μάλιστα, θέσεις.
Αλλά και με σημαντική ευθύνη της Αριστεράς που, παρά τις προσπάθειές μας, δεν μπορέσαμε να δώσουμε πολιτική προοπτική με το αίτημα για το πέρασμα των σιδηροδρόμων στο δημόσιο, με εργατικό, κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο.
Αργά ή γρήγορα, όμως, αυτές οι κοινωνικές εκρήξεις, θα έρθουν και εδώ.
Το επιτελείο του Μητσοτάκη υπολόγιζε σε μια ήρεμη μακρά προεκλογική περίοδο ως μέσο ενσωμάτωσης στον ψευτοκαυγά μεταξύ ΝΔ, ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά και λοιπών, ο οποίος καυγάς –παρά τις υπαρκτές διαφορές τους- είναι κατώτερος σε ουσία ακόμη κι από τον καυγά μεταξύ του Καρβέλα και της Βίσση.
Ανίκανοι να γεννήσουν νέες ιδέες και εξοργιστικά τσιγγούνηδες για φιλολαϊκά μέτρα, σκορπίζουν απλόχερα δισεκατομμύρια στους εμπόρους του πολέμου, ενώ ξοδεύουν αλόγιστα στα ξενοδοχεία πολυτελείας, για να κολακεύσουν μια ξιπασμένη και ξεπεσμένη, που την διόρισαν για πρέσβη των ΗΠΑ για να την απολύσουν λίγο μετά. Τζάμπα λεφτά….
Και όλα αυτά, ενώ οι εργατικές δολοφονίες, που βαφτίζονται ατυχήματα, σε λίγο θα σκοτώνουν περισσότερους από τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Προαισθάνονται κι αυτοί τις εκρήξεις. Και παίρνουν τα μέτρα τους.
Για αυτό βάζουν τον «μικρό σερίφη» Χρυσοχοϊδη να σηκώνει ακόμη ψηλότερα το ρατσισμό με τα πογκρόμ εναντίον των έρημων μεταναστών που στοιβάζονται στις σύγχρονες «καμαρούλες μια σταλιά, δυο επί τρία».
Να στέλνει στις φυλακές εμφανώς αθώους ανθρώπους για το έγκλημα στη Μαρφίν.
Για αυτό αμολούν ξανά τα μαχαίρια του φασισμού στα σχολεία και τις γειτονιές, διαφημίζουν και υποδέχονται στα σκυλάδικα τον Κασιδιάρη και στα πρωινάδικα τον Γονίδη.
Όμως, τους εκδικούνται οι προηγούμενοι φτωχοδιάβολοι μετανάστες «που τους έλεγαν αλήτες» . Οι «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» Αλβανοί της Αθήνας ταξιδεύουν τώρα μαζί με ελληνάκια φίλους και φίλες τους στα Τίρανα και φέρνουν τα μηνύματα της εξέγερσης από τα Τίρανα στην Αθήνα.
Στηριγμένοι σε αυτές τις τάσεις, οι Θέσεις καλούν να σηκώσουμε ψηλά τον αγώνα κατά της Ακροδεξιάς, του εθνικισμού, του φασισμού, του ρατσισμού, του μισογυνισμού και της ομοφοβίας.
- Δεύτερο σημείο: Στο αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνουμε, εκτιμούμε ότι «θεμελιακό πεδίο παρέμβασης και δράσης μιας ενωτικής και ανατρεπτικής Αριστεράς είναι το κοινωνικό ζήτημα όπως διαμορφώνεται σήμερα».
Μπροστά μας, έχουμε έναν πολύ κρύο οικονομικά χειμώνα για τις λαϊκές οικογένειες, με το πετρέλαιο θέρμανσης 40% ακριβότερο από πέρυσι και με τα ψιχουλάκια του Μητσοτάκη.
«Το κοινωνικό ζήτημα, λέμε στις Θέσεις, έρχεται εκδικητικά και με οξύτητα για να ταράξει την ονειρική πραγματικότητα» του Γεωργιάδη.
Κι εκτιμούμε ότι η πολιτική των «στοχευμένων» και «κοστολογημένων» μέτρων, όχι μόνον δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, αλλά στην πράξη, ανακυκλώνει το κοινωνικό ζήτημα και «απλώς κλωτσάει το τενεκεδάκι της έκρηξης των κοινωνικών αντιθέσεων λίγο πιο πέρα».
Είναι αρκετά πιθανό να ζήσουμε, λοιπόν, έναν κινηματικά και πολιτικά καυτό χειμώνα. Καλούμε όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς να συννενοηθούμε και να ενωθούμε σε κοινή δράση για να γίνει πράξη αυτή η πιθανότητα.
Αλλά, ακόμη κι αν καθυστερήσουν οι εκρήξεις λόγω των στρεβλώσεων και ανταγωνισμών της προεκλογικής περιόδου, αυτές θα έρθουν ακόμη πιο εκρηκτικές μετά.
Για αυτό έχει τεράστια σημασία ένα συνολικό πολιτικό πρόγραμμα που θα προσανατολίσει αυτές τις εκρήξεις. Για να μην χάσουμε ξαβα. Για να νικήσουμε αυτή τη φορά.
Σταχυολογώ ορισμένες βασικές αιχμές από το κοινωνικό πρόγραμμα που προτείνουμε:
– Πρώτο, σήμερα, είναι φανερό ότι για μια αξιοπρεπή ζωή πάνω από το όριο φτώχειας, με βάση τις αναπτυσσόμενες κοινωνικές ανάγκες και κοντά στην αξία της εργατικής δύναμης, απαιτείται ένας κατώτερος ονομαστικός μισθός και σύνταξη της τάξης των 1.200 ευρώ τουλάχιστον.
– Δεύτερο, με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, αλλά και ως ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της εργασιακής εξουθένωσης, των εργατικών δολοφονιών, της πραγματικής ανεργίας και της υποαπασχόλησης, απαιτείται μια ριζική, οριζόντια και όχι αποσπασματική, μείωση του χρόνου εργασίας στα επίπεδα της 6ωρης και 5ήμερης εργασίας, με ανώτατο όριο συνταξιοδότησης τα 60 έτη.
– Τρίτο, απαίτηση της εποχής μας και κεντρικό προγραμματικό ζήτημα είναι η κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας.
Φυσικά, αν οι προαναφερθέντες αντικειμενικοί όροι και επιδιώξεις ορίζουν την προοπτική της πάλης των εργαζομένων και συνταξιούχων, οι διεκδικήσεις και οι αγώνες του εργατικού κινήματος είναι αναγκασμένοι να συνυπολογίζουν τα όρια των σημερινών αρνητικών συσχετισμών.
Όχι για να συμβιβαστούν με αυτούς, αλλά για να τους ανατρέψουν.
Από αυτή τη σκοπιά, χρειάζεται να στηρίξουμε εργατικά αιτήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις – όπως αυτές ταξικών κι αγωνιστικών σωματείων και συνταξιούχων, όπως της ΠΕΣΕΚ- για το μεγάλο μέτωπο της ακρίβειας, για το οξύτατο πρόβλημα της στέγης.
Οφείλουμε άμεσα να κάνουμε μια στροφή σε μια τέτοια κατεύθυνση συγκέντρωσης δυνάμεων πάνω σε τέτοιου τύπου αιτήματα γύρω από το κοινωνικό ζήτημα.
– Παράλληλα, καλούμε σε κοινή δράση για την αντιστροφή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, με πέρασμα στο δημόσιο, κάτω από κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, των τραπεζών, όλων των επιχειρήσεων και υπηρεσιών που παράγουν κοινωνικά αγαθά.
-Από που θα αντληθούν οι πόροι; Ρωτούν οι κοστολογητές. Είναι γελοίο το ερώτημα: Μα από τις κολοσσιαίες δαπάνες για τους εξοπλισμούς. Από τη ριζική αύξηση στη φορολογία των κερδών, των μερισμάτων των Α.Ε., του συσσωρευμένου πλούτου. Από τον έλεγχο του δημόσιου χρέους, και τελικά, από τη μονομερή διαγραφή του, με άμεση στροφή σε πολιτικές παύσης πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους.
– Οφείλουμε εδώ να διευκρινίσουμε, ότι το σύνολο αυτών και άλλων αναγκαίων κοινωνικών, παραγωγικών και οικονομικών τομών δεν αντιμετωπίζεται από εμάς, ως ένα «στάδιο» ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά σαν μια βάση για την άμεση ανακούφιση των εργατικών – λαϊκών μαζών και ταυτόχρονα, για την κλιμάκωση των προσδοκιών και των αγώνων τους.
- Συντρόφισσες και σύντροφοι, το τρίτο ζήτημα που θα ήθελα να σταθώ είναι το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης.
Ο πόλεμος έχει μπει στην «ημερήσια διάταξη».
Διανύουμε μια μεταβατική ιστορική περίοδο τεράστιων γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.
Το ενδεχόμενο κλιμάκωσης και γενίκευσης των πολέμων σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των πυρηνικών εξοπλισμών απειλούν τον πλανήτη. Οι υπαρκτές τάσεις συνεννόησης μεταξύ Τραμπ – Πουτιν και με την Κίνα, δεν μπορούν να σταματήσουν αυτό το σπιράλ.
Μπορούν οι λαοί να σταματήσουν τους πολέμους; Και πώς;
Πρώτα από όλα, χρειάζεται να κατανοήσουμε το χαρακτήρα αυτών των πολέμων. Οι πόλεμοι της εποχής μας δεν έχουν τον χαρακτήρα συγκρούσεων μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων και ιδεολογιών.
Ο πολυπολικός κόσμος, από οικονομική άποψη, είναι εδώ, και είναι καπιταλιστικός. Φυσικά με ιδιομορφίες του κάθε κράτους, που απαιτείται να λαμβάνουμε υπόψη, αλλά δεν είναι και δεν θα γίνει πιο δίκαιος, προοδευτικός και ειρηνικός.
Απέναντί του είναι ανάγκη να εμφανιστεί ανεξάρτητα ο κόσμος της εργασίας. Ο μόνος που μπορεί να προσφέρει πραγματική διέξοδο.
Είναι ανάγκη το αντιπολεμικό κίνημα και η Αριστερά να εμφανιστούν στρατηγικά με την ιδεολογική και πολιτική αυτονομία τους απέναντι σε όλους τους «πόλους» του ανταγωνισμού για παγκόσμια ή περιφερειακή ηγεμονία.
Αυτό όμως δεν φτάνει. Απαιτείται και η πολιτική ιεράρχηση.
Ο κόσμος, στρατιωτικά και νομισματικά, κυριαρχείται ακόμη από την αμερικανική υπερδύναμη, παρά την παρακμή και τις ήττες της.
Για αυτό, η αντίθεση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, για όλες τις δυνάμεις που αγωνίζονται, ιδιαίτερα στις χώρες της λεγόμενης «Δύσης», αποτελεί αναγκαία προτεραιότητα στην πάλη του αντιπολεμικού κινήματος.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική άρχουσα τάξη συμμετέχει οργανικά, στηρίζει και στηρίζεται από το ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Συνεπώς, και τα δυο: Παλεύουμε για την ειρήνη με ένα αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ανεξάρτητο από όλα τα καπιταλιστικά στρατιωτικά μπλοκ και τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ιεραρχούμε ως πρώτο εχθρό και παλεύουμε για την ήττα του ευρωατλαντικού στρατοπέδου.
Στην περιοχή μας, οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ειρήνη, τη φιλία και τη συνεργασία των λαών Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Για την ειρηνική διευθέτηση των όποιων διαφορών κρίνουν οι λαοί ότι υπάρχουν στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, έξω από τη ΝΑΤΟική επικυριαρχία.
Ιδιαίτερα θέλουμε να τονίσουμε τον εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτήρα της στρατηγικής συμμαχίας του ελληνικού καπιταλισμού με το σιωνιστικό δολοφονικό και γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Για πρώτη ίσως φορά, μετά το 1922, κινδυνεύουμε να συρθούμε, με ευθύνη της άρχουσας τάξης, σε ανοιχτά επιθετικούς πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς με την Τουρκία, στα πλαίσια του οξυνόμενου ανταγωνισμού του Ισραήλ με την Τουρκία. Για αυτό απαιτούμε καμία συμμαχία, διακοπή σχέσεων με το Ισραήλ.
Αντίθετα, αλληλεγγύη στον συγκλονιστικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού! Το δίκιο είναι με το μέρος του!
- Συντρόφισσες και σύντροφοι
Η πάλη και η επιβολή ενός τέτοιου προγράμματος και των μέτρων του, εκ των πραγμάτων, συγκρούεται και θέτει θέμα ρήξης και εξόδου από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, το αίτημα αυτό προκύπτει από τον ίδιο τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ.
Από αυτή τη σκοπιά, η κατεύθυνση για σύγκρουση, ρήξη και έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ χρειάζεται να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός αριστερού μεταβατικού προγράμματος.
Όπως γνωρίζουμε έμπρακτα, όμως, και από το Brexit, μια έξοδος σε αστική βάση δεν έχει να προσφέρει τίποτα θετικό για τα λαϊκά στρώματα. Για αυτό θέτουμε το αίτημα με βάση τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα και με διεθνιστική αντικαπιταλιστική προοπτική.
Ωστόσο, ενώ το αίτημα της ρήξης κι εξόδου από την ΕΕ αποτελεί αναγκαία πολιτική κατεύθυνση κεντρικών συμμαχιών για τη ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά, δεν μπορεί και δεν συμφωνούμε να μετατρέπεται σε διχαστική προϋπόθεση για την έναρξη των αγώνων και για την ενωτική συγκέντρωση δυνάμεων στο μαζικό κίνημα και σε διάφορα πολιτικά μέτωπα πάλης.
Δεν θέτουμε το αίτημα αυτό για λόγους ιδεολογικής εμμονής. Ούτε επειδή εκτιμούμε ότι τίθεται σαν άμεσο καθήκον πάλης.
Το θέτουμε γιατί ένα κίνημα και μια Αριστερά που δεν καταλαβαίνει την αναγκαιότητα και δεν προετοιμάζεται για τη ρήξη κι έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, στην επόμενη ιστορική στιγμή της σύγκρουσης θα συνθηκολογήσει σε όλα τα πεδία του προγράμματος, όπως έδειξε και η τραγική ιστορική εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Με τις πολιτικές μας θέσεις, η Πρωτοβουλία για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά επιδιώκει να μετασχηματιστεί σε Πολιτική Κίνηση.
Όχι για τον εαυτό μας.
Αλλά, για να συμβάλουμε στην αναγκαία γενικότερη ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Που θα συνδυάζει ένα πολιτικό πρόγραμμα ρήξεων με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με μια μαζική ενωτική πολιτική εργατικών, λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων.
Θέλουμε να συμβάλουμε στην αντιστροφή του ιστορικού βέλους. Να σταματήσουμε την πορεία ηττών που μας επιβλήθηκε από το 2015 με την ποταπή μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και που οδήγησε στην επταετία Μητσοτάκη, στην κυριαρχία της Δεξιάς και στη μεγάλη άνοδο της Ακροδεξιάς. Για αυτό, η απόρριψη και κριτική απέναντι στη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί “Λυδία Λίθο” για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, για κάθε δύναμη που θέλει να ονομάζται Αριστερά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το παρελθόν. Έχει να κάνει με το μέλλον.
Θέλουμε να αντιμετωπίσουμε και τη σημερινή προσπάθεια του κατεστημένου για μια αλλαγή μίγματος της ίδιας πολιτικής με άλλους πρωταγωνιστές, όπως τον ιδιοκτήτη του κόμματος ΙΧ, Τσίπρα ή τον κλώνο του σοσιαλφιλελευθερισμού, Ανδρουλάκη.
Πιστεύουμε ότι χρειάζεται να υπερβούμε δημιουργικά το μοιραίο δίπολο καιροσκοπισμού και σεχταρισμού που κυριάρχησε στην Αριστερά στην προηγούμενη περίοδο κοινωνικών αναμετρήσεων και που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την πορεία των ηττών που ζήσαμε.
Η άρνηση είναι το πρώτο κρίσιμο βήμα για την υπέρβαση.
Αλλά από μόνη της δεν αρκεί.
Χρειάζεται η θετική πρόταση για έναν άλλο δρόμο.
Αυτό είναι το κάλεσμα, η ουσία της προσπάθειάς μας.
Είναι ένας δύσκολος δρόμος, με αμφίπλευρους κινδύνους.
Δεν θέλουμε, ούτε μπορούμε να τον βαδίσουμε μόνοι και μόνες μας.
Θέλουμε να συναντηθούμε και με άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα αναζήτησης. Που ήδη γεννιούνται, στην εποχή ενός φονικού ιμπεριαλισμού και ενός καταστροφικού καπιταλισμού. Ο οποίος βυθίζεται σε υπαρξιακές κρίσεις, αλλά ποτέ δεν θα πεθάνει από μόνος του, παρά μόνο με την ανατολή μιας νέας εποχής ταξικών και κοινωνικών αναμετρήσεων.
Στο επόμενο διάστημα θα συγκροτήσουμε τοπικές και κλαδικές – εργασιακές επιτροπές, ανοιχτές σε όλους και όλες, με μέλη, οργανωμένα και ανένταχτα, που θα έχουν μια βασική συμφωνία με τις τελικές αποφάσεις μας.
Επιδιώκουμε πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, να προχωρήσουμε στην πανελλαδική ιδρυτική διαδικασία.
Σε αυτήν την προσπάθεια, σας καλούμε να συμβάλετε με όποιον τρόπο εσείς κρίνετε καλύτερο.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΕΛΕΝΗΣ ΜΗΤΣΟΥ
Θέλω κι εγώ να ξεκινήσω από την περίοδο στην οποία ζούμε.
Μια περίοδος κρίσης του συστήματος σε πολλά επίπεδα.
- Με σημαντική πτώση των ρυθμών ανάπτυξης διεθνώς,
την επιστροφή του πληθωρισμού και την προοπτική μιας νέας οικονομικής κρίσης που όλοι οι πιο σοβαροί αναλυτές του συστήματος βλέπουν να πλησιάζει και την εστιάζουν στο σκάσιμο της φούσκας της ΤΝ. Δεν είναι η μόνη φούσκα στην οικονομία, αλλά αυτή βλέπουν ως πιο πιθανή να σκάσει το επόμενο διάστημα, και αυτό, με το υπόβαθρο ενός δυσθεώρητου δημόσιου χρέους, πρωτοφανούς στην ιστορία, που περιορίζει σημαντικά τα εργαλεία που είχαν σε προηγούμενο διάστημα τα αστικά επιτελεία στη διάθεσή τους για να «αντιμετωπίσουν» την κρίση. - Η ΤΝ ως απειλή δεν έχει να κάνει μόνο με τη φούσκα των χρηματιστηρίων αλλά και με την απώλεια ελέγχουν πάνω της και τις άγνωστες συνέπειες.
- Ζούμε επίσης σε μια εποχή κλιματικής κατάρρευσης. Με τις εκπομπές του CO2 να έχουν υπερδιπλασιαστεί από τη δεκαετία του 70 και με την αύξηση της θερμοκρασίας να ξεπερνά όπως όλα δείχνουν τους 2οC πριν από το 2050. Πλέουμε όλο και βαθύτερα σε αχαρτογράφητα νερά. Η αύξηση της θερμοκρασίας στον Ειρηνικό οδηγεί στο ισχυρότερο Ελ Νινιο που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, εδώ και αιώνες σύμφωνα με μερικούς ειδικούς… Όλα τα έντονα φυσικά φαινόμενα αποκτούν τρομαχτικές διαστάσεις λόγω της κλιματικής αλλαγής, της συνολικής οικολογικής κατάρρευσης στην οποία έχει οδηγήσει ο καπιταλισμός και λόγω των πολιτικών λιτότητας και υποχρηματοδότησης.
- Τα αστικά επιτελεία συνεχίζουν σαν να μην τρέχει τίποτα, κάνουν κάθε χρόνο τις COP όπου δεν δεσμεύονται σε τίποτα, ενώ παράλληλα τις χρησιμοποιούν για business. Κάποια μέλη της Πρωτοβουλίας για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά θα έχουν παρουσία στην αντισύνοδο που οργανώνεται στην Αντάλια της Τουρκίας φέτος και θα προσπαθήσουν να αξιοποιήσουν αυτή την αντισύνοδο για να χτίσουμε σχέσεις με τα περιβαλλοντικά κινήματα διεθνώς αλλά και να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας ιδιαίτερα με τα κινήματα στην Τουρκία, ενάντια στους ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς των αστικών μας τάξεων, ενάντια στις εξορύξεις, κοκ.
Σε σχέση με την Ελλάδα, ο Κώστας ανέπτυξε αρκετές από τις πτυχές των θέσεών μας. Και το ερώτημα που μένει είναι πώς παλεύουμε γι’ αυτές.
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ένα πολιτικό σχέδιο / ένα πολιτικό πρόγραμμα δεν αρκεί να το διατυπώσεις.
Όσο σωστό και να είναι, χρειάζεται να το παλέψεις πρώτα και κύρια στους εργατικούς χώρους και στο εργατικό κίνημα αλλά βέβαια και στα κοινωνικά κινήματα.
Οι θέσεις μας, το πρόγραμμα μας απευθύνεται στην εργατική τάξη. Απορρίπτουμε καθαρά τις θεωρίες για «το τέλος της εργατικής τάξης». Απευθυνόμαστε στην εργατική τάξη με τις παλιές αλλά και τις νέες μορφές της / τα νέα στρώματα (ψηφιακοί εργαζόμενοι, εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, κοκ) και το εργατικό κίνημα. Γιατί μόνο η εργατική τάξη, χάρη στη θέση της στην παραγωγή, έχει τη δύναμη να σταματήσει την κοινωνία και να την αναδιοργανώσει σε σοσιαλιστική βάση.
Αυτό δεν σημαίνει υποτίμηση των υπόλοιπων καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων και κινημάτων, όπως μικρομεσαία στρώματα που ζουν από τη δουλειά τους, μικρομεσαίοι αγρότες/ισσες, φεμινιστικό, αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό, οικολογικό κίνημα κ.ά. Αντιθέτως χρειάζεται να παλεύουμε για ταξική πολιτική σε αυτά τα κινήματα και για τη σύνδεσή τους με το εργατικό κίνημα. Η δύναμη του εργατικού κινήματος αποκτά πλήρες νόημα όταν συνδέεται με τους αγώνες όλων των καταπιεσμένων ή για να το βάλω και διαφορετικά όταν όλα τα καταπιεσμένα στρώματα μπορούν να δουν τον εαυτό τους και τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις τους μέσα στον εργατικό κίνημα.
Σήμερα κάποιοι από τους αγώνες που βλέπουμε διεθνώς είναι αγώνες νεολαίας. Με τρομερή ορμή και μαχητικότητα. Βλέπουμε στη Γαλλία ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα εδώ και δεκαετίες με εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές. Στη Γερμανία νεολαϊίστικα κινήματα ενάντια στον μιλιταρισμό και την κατεύθυνση της υποχρεωτικής στράτευσης. Στην Αλβανία, μετά το συγκλονιστικό κίνημα ενάντια στο ξεπούλημα και την καταστροφή της λιμνοθάλασσας της Νάρτας και της χερσονήσου Ζβερνέτς βλέπουμε ένα πολύ μαχητικό φοιτητικό κίνημα. Στην μακρινή Ινδία παρακολουθούμε το κίνημα των κατσαρίδων. Και βέβαια στην Ισπανία ένα καταπληκτικό κίνημα, στο όνομα της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ για το θέμα της στέγης. Που τώρα επεκτείνεται στην Πορτογαλία.
***
Προχωρήσαμε στην δημιουργία της Πρωτοβουλίας για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά για να παλέψουμε από κοινού, με επιμονή, υπομονή και διάρκεια, τις θέσεις και την πολιτική που χρειάζεται το εργατικό και λαϊκό κίνημα για να ξανασταθεί στα πόδια του και να δώσει τις μάχες που απαιτούνται για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας: Μάχες με ενωτική και μετωπική πολιτική και ταυτόχρονα με την καθαρότητα που απαιτείται για το ποιος είναι ο αντίπαλος. Δηλαδή την αστική πολιτική σε όλες της τις εκφάνσεις και το καπιταλιστικό σύστημα συνολικά.
Εκτιμάμε ότι αυτό το ρόλο δεν μπορούν να τον παίξουν οι υπάρχοντες πολιτικοί σχηματισμοί της Αριστεράς, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.
Απέναντι σε αυτούς τους πολιτικούς σχηματισμούς όμως, όπως και σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος, δεν έχουμε διάθεση περιχαράκωσης.
Αντιθέτως θέλουμε μέσα από την πείρα των ενωτικών αγώνων και της μετωπικής λογικής να συμβάλλουμε ώστε να ανοίξει ο δρόμος σε νέες συνθέσεις και ανασυγκροτήσεις. Με αυτό τον τρόπο, θέλουμε να υπηρετήσουμε την συγκρότηση ενός νέου μαζικού πόλου της ανατρεπτικής και ενωτικής Αριστεράς.
***
Για να αναχαιτίσουμε και να ανατρέψουμε την επίθεση του κεφαλαίου, για να ξανασταθεί το κίνημα στα πόδια του, να μπει στο δρόμο της διεκδίκησης και να έχει χειροπιαστές νίκες, να αντιμετωπίσει την άνοδο της ακροδεξιάς και των φασιστικών μορφωμάτων,
τους πολεμικούς κινδύνους κοκ χρειάζεται ένα ενιαίο μέτωπο πάλης ανάμεσα στις δυνάμεις της ανατρεπτικής Αριστεράς και στα ρεύματα που, αυθόρμητα ή συνειδητά, αγωνίζονται από ρεφορμιστικές θέσεις.
Το ενιαίο μέτωπο, «χτυπάμε μαζί», δεν σημαίνει σύγχυση προγραμμάτων και στόχων. «Χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά», είναι το σύνθημα που περιγράφει κλασσικά το Ενιαίο Μέτωπο.
Τη σημαίνει χτυπάμε μαζί;
Στο επίπεδο του εργατικού κινήματος οι μάχες είναι σχεδόν καθημερινές και ο αγώνας διαρκής, γιατί η επίθεση είναι χωρίς τέλος.
Πρέπει να δώσουμε από κοινού τη μάχη για ανασυγκρότηση των σωματείων και η αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος: για συνδικάτα στα χέρια των εργαζομένων, με δημοκρατία από τα κάτω,
εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους και συνελεύσεις που αποφασίζουν. Αυτό απαιτεί μεταξύ άλλων και την αυτοτελή συγκέντρωση των ταξικών, μαχητικών δυνάμεων σε ενωτικά πολιτικο-συνδικαλιστικά σχήματα.
Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να είμαστε έτοιμοι από κοινού να συμμετέχουμε και να στηρίξουμε αγώνες όπως για παράδειγμα η απεργία στις 30 Οκτωβρίου σε 100 λιμάνια της Μεσογείου και του κόσμου, ενάντια στον πόλεμο.
Τέτοιες απεργιακές κινητοποιήσεις, ειδικά σχεδιαστούν με διάρκεια, μπορούν να αποτελέσουν τη μεγαλύτερη απειλή για τους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και με αυτή την έννοια την πιο ουσιαστική αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους και σε όλους τους λαούς θύματα πολέμων.
Στο επίπεδο του κινήματος νεολαίας πρέπει να δούμε πως μπορούμε σήμερα να βοηθήσουμε το φοιτητικό κίνημα να αντιμετωπίσει τις συνομωσίες του Πρύτανη του ΕΜΠ εναντίον του εξεγερτικού πνεύματος του Πολυτεχνείου. Να το βοηθήσουμε να ξεπεράσει τις πληγές της ενδοκινηματικής βίας που άνοιξαν πέρυσι στην επέτειο και συνεχίζονται αλλά και για να αναστραφεί το βέλος των διασπάσεων και των διασπαστικών λογικών.
Υπάρχουν όμως και επίπεδα στα οποία έχουν ήδη γίνει σημαντικά βήματα.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές έχουμε καταφέρει σε μια σειρά περιοχές να δημιουργήσουμε ενωτικά σχήματα της μαχόμενης Αριστεράς. Η Ανατρεπτική Συμμαχία στην Αθήνα (6%) και η Πόλη Ανάποδα στη Θεσσαλονίκη (5,5), υπάρχουν αρκετά ακόμα παραδείγματα, που δείχνουν τις δυνατότητες της πολιτικής και τακτικής του ενιαίου μετώπου στην πράξη. Σε αυτά τα παραδείγματα πρέπει να επιμείνουμε και να τα πολλαπλασιάσουμε.
Πολύ σημαντικά βήματα έχουν γίνει και σε επίπεδο κοινωνικών κινημάτων. Στο αντιρατσιστικό – αντιφασιστικό κίνημα έχουμε τα ενωτικά παραδείγματα του αντιρατσιστικού φεστιβάλ, του αντιφασιστικού συντονισμού Αθήνας Πειραιά, του πρόσφατου Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας, στο αντιπολεμικό κίνημα έχουμε το mtG, την Αντιπολεμική Δράση κοκ. Στο φεμινιστικό κίνημα έχουμε κατακτήσει σημαντικό έδαφος στη κοινή δράση. Και αυτά είναι παραδείγματα στα οποία πρέπει να επιμείνουμε και να μεταφέρουμε την εμπειρία και τη λογική τους και σε άλλους χώρους, σε άλλα κινήματα.
***
Το εγχείρημά μας έχει σαν κύριο προσανατολισμό το μαζικό κίνημα των εργαζομένων, αλλά δεν υποτιμά, αντίθετα επιδιώκει την παρέμβαση και τη συμμετοχή στις εκλογικές μάχες, ακριβώς για να ενισχυθεί το μαζικό κίνημα και η πολιτική προοπτική του.
Καταλαβαίνουμε όλες και όλοι ότι οι απαιτήσεις αυτού του πεδίου είναι διαφορετικές τόσο πολιτικά όσο και οργανωτικά. Την ίδια στιγμή καταλαβαίνουμε όλες και όλοι ότι και σε αυτό το πεδίο είναι απαραίτητη μια πολιτική συνεργασιών και πρέπει να την επιδιώκουμε με ειλικρίνεια.
Η εκλογική πρόταση που καταθέτουμε επιδιώκει
Τη συγκέντρωση δυνάμεων σε ένα ενιαίο αγωνιστικό κοινωνικό μέτωπο και σε μια αριστερή ριζοσπαστική συμμαχία» με στόχο τον αγώνα για εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές κατακτήσεις και την ανατροπή της κυρίαρχης αντιδραστικής πολιτικής.
Εκτιμούμε ότι, από τη σκοπιά της προοπτικής και των αναγκών του λαϊκού κινήματος, δεν υπάρχει νόημα σε εκλογικές καθόδους για μικροκομματική καταγραφή και ενδοαριστερές αναμετρήσεις ή για μια είσοδο στη Βουλή χωρίς αρχές.
Η εκλογική μας πρόταση έχει ως αφετηρία το πολιτικό πρόγραμμα της Πολιτικής Κίνησης, αλλά δεν ταυτίζεται με αυτό.
Προτείνουμε ως εκλογικές και πολιτικές προτεραιότητες: Την εκλογική και πολιτική ήττα της Νέας Δημοκρατίας και την αναχαίτιση της ακροδεξιάς στροφής. Την αποτροπή της επανεμφάνισης νεοφασιστικών μορφωμάτων. Την αποφασιστική απόρριψη της συστημικής αντιπολίτευσης των ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Τη δημιουργία όρων για την εμφάνιση μιας μαζικής κοινωνικής αντιπολίτευσης και ενός ανατρεπτικού εργατικού λαϊκού κινήματος.
Όπως μπορείτε να δείτε και στο κείμενο το οποίο υπάρχει εδώ τυπωμένο, προτείνονται 9 άξονες πάνω στους οποίους μπορεί να οικοδομηθεί κατά τη γνώμη μας μια εκλογική συμμαχία.
Αυτοί οι άξονες περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων
Την ανατροπή της λιτότητας και την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας από την εκμετάλλευση και την ακρίβεια, με την προβολή διεκδικήσεων για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, για μείωση του χρόνου εργασίας και αντιστροφή της ελαστικοποίησης (ενδεικτικά: 1200 κατώτατος καθαρός μισθός, 30ωρο/5ήμερο, 13ος και 14ος μισθός στο Δημόσιο και σύνταξη, Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή κλπ)
Τη συνεργασία σε μια σειρά κινημάτα: όπως το κίνημα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, το κίνημα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος από τη δράση του κεφαλαίου και των πολυεθνικών, το κίνημα για την υπεράσπιση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙΑ ατόμων, το αντιπολεμικό κίνημα κ.α.
Γνωρίζουμε ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα αντικειμενικά συγκρούεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό το πρόγραμμα. Για αυτό προτείνουμε την κοινή συμβολή στην προετοιμασία του κινήματος για την ωρίμανση της αναγκαίας ρήξης και εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, με εργατική, διεθνιστική, αντικαπιταλιστική προοπτική.
Η εκλογική πρόταση διαλόγου απευθύνεται στον κόσμο της μαχόμενης Αριστεράς και στις οργανωμένες δυνάμεις της.
Απευθύνεται, επίσης, σε ρεύματα και δυνάμεις που μπορεί να προκύψουν από τις διεργασίες εντός σήμερα υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, που βρίσκονται σε αναδιαμόρφωση.
Καλούμε τις δυνάμεις της μαχόμενης, ριζοσπαστικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε διάλογο για μια πολιτικά ισότιμη δημοκρατική εκλογική συνεργασία για την κοινή παρέμβαση στις εκλογές με ένα ενωτικό και ανατρεπτικό πολιτικό πλαίσιο που θα συνδιαμορφώσουμε και ταυτόχρονα, για τη συνέχιση της συνεργασίας μετά τις εκλογές, στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα και σε όσο το δυνατόν περισσότερες πολιτικές και εκλογικές μάχες.
Γνωρίζουμε ότι με βάση τις δημόσιες θέσεις και την πρακτική των περισσότερων οργανωμένων δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς, στην παρούσα συγκυρία, μια εκλογική συνεργασία, πάνω στο προαναφερθέν πλαίσιο, παρουσιάζει σημαντικές δυσκολίες.
Ωστόσο, παρά τις μεγάλες δυσκολίες και διαφορές, πιστεύουμε πως είναι αναγκαίο να επιμείνουμε στο διάλογο για συνεργασίες, προσβλέποντας σε θετικές μετατοπίσεις, ώστε να πετύχουμε μια αξιόπιστη και μαχητική εκλογική συσπείρωση. Ακόμη και εάν αυτή δεν επιτευχθεί επαρκώς, ο διάλογος θα αφήσει παρακαταθήκες για το μέλλον.
Θα ήθελα να τελειώσω με δυο κουβέντες για το όραμα και τον στρατηγικό στόχο της Πρωτοβουλίας για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά
Για εμάς ο σοσιαλισμός δεν είναι μια ρομαντική ιδέα, ούτε μια ξεπερασμένη ιδέα όπως ισχυρίζονται οι υπερασπιστές του συστήματος.
Ζούμε σ’ ένα σύστημα που δεν έχει λύση για τα προβλήματα της πλειοψηφίας. Αντίθετα η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη για εκατοντάδες εκατομμύρια – τη στιγμή που οι δισεκατομμυριούχοι αυξάνονται. Οι τεράστιες ανισότητες, η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η καταπίεση, οι πόλεμοι, η περιβαλλοντική καταστροφή είναι δομικά και εγγενή στοιχεία του καπιταλισμού. Όπως δομικά στοιχεία του καπιταλισμού είναι
ο περιορισμός των παραγωγικών δυνάμεων και οι δυνατότητες που γεννάνε σήμερα η επιστήμη και η τεχνολογία υποτάσσονται στο κέρδος και στρέφονται εναντίον μας, αντί να βελτιώσουν … για την ακρίβεια να μεταμορφώσουν τις ζωές μας. Γιατί η ΤΝ και η ρομποτική θα μπορούσαν πραγματικά να μεταμορφώσουν την φύση της ανθρώπινης εργασίας, την εργάσιμη εβδομάδα και τα ωράρια αν «βγάζαμε από τη μέση» το κέρδος του κεφαλαίου.
Πιστεύουμε ότι η μαζική πάλη για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις/κατακτήσεις είναι απαραίτητη για να ανοίξει ο επαναστατικός δρόμος. Αλλά είναι επίσης κρίσιμο το έχεις και να προβάλεις την επαναστική προοπτική για να μπορέσει ένα μαχητικό μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναγεννηθεί.
Εμπνεόμαστε από τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα και από τα ριζοσπαστικά κινήματα του 21ου αιώνα. Αντιμετωπίζουμε κριτικά αυτά τα εγχειρήματα, επιδιώκουμε μια πλατιά και ουσιαστική συζήτηση σχετικά με τα αίτια που καθόρισαν τα όριά τους.
Είμαστε με την κοινωνική επανάσταση όχι από ιδεολογική εμμονή, αλλά από την ιστορική γνώση ότι καμία άρχουσα τάξη δεν παρέδωσε οικειοθελώς τα κλειδιά των προνομίων της αυτο-μεταρρυθμιζόμενη και σεβόμενη τις δημοκρατικά εκφρασμένες αποφάσεις και επιδιώξεις της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Στη βάση όλων των παραπάνω, το εγχείρημά μας έχει εργατικό και λαϊκό προσανατολισμό, φεμινιστική και οικολογική οπτική, δημοκρατικές αρχές και πρακτικές, συντροφικό πολιτισμό, ισοτιμία μεταξύ των συλλογικοτήτων, των οργανωμένων και ανένταχτων μελών του.
Απέναντι σε ένα κοινωνικό σύστημα που βυθίζεται σε ιστορική παρακμή, επιχειρούμε να πιάσουμε το νήμα από τα μεγάλα κινήματα του χτες και του σήμερα και να τα επεκτείνουμε στο μέλλον: Ένας άλλος κόσμος, χωρίς εκμετάλλευση, είναι εφικτός – Θα είναι ειρηνικός, σοσιαλιστικός και κομμουνιστικός.
