«Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν» [Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη (1852), κεφάλαιο Ι].
Σε συνθήκες που δεν διαλέξαμε, καλούμαστε όλοι και όλες-πρωτίστως στην Αριστερά- να αναστοχαστούμε , να αλλάξουμε βαθιά και να δράσουμε. Να σκάψουμε, σαν τον γεροτυφλοπόντικα της ιστορίας, μέσα στις ήττες και τις αιτίες τους, για να συμβάλλουμε στο άνοιγμα νέων δρόμων για την ταξική πάλη στη χώρα μας. Κατανοώντας ότι ακόμη βρισκόμαστε εντός του προηγούμενου κύκλου που έκλεισε με σοβαρή υποχώρηση του κινήματος και της Αριστεράς όλων των εκδοχών, αλλά με επίγνωση ότι πρέπει και κυρίως μπορεί να ξεπεραστεί.
Σε αυτήν την κατεύθυνση επιχειρεί να ανταποκριθεί και να συμβάλλει αυτοκριτικά η Πρωτοβουλία για μια Νέα, Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά, κάνοντας το επόμενο, αποφασιστικό βήμα για το μετασχηματισμό της σε Πολιτική Κίνηση, με την παρουσίαση των Θέσεων Διαλόγου το Σάββατο, 17 Οκτωβρίου, 6.30μμ, στο Πάντειο ( https://kommon.gr/ekdiloseis/item/32474-parousiasi-theseon-gia-mia-nea-enotiki-kai-anatreptiki-aristera ).
Νέα επεισόδια στη συνταρακτική εποχή μας
Βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε συνταρακτικά γεγονότα σε Ευρώπη και Αμερική. Η άνευ προηγουμένου νεολαιίστικη εξέγερση στη Γαλλία, με το σχεδόν μισό εκατομμύριο διαδηλωτών μαθητών, καθηγητών φοιτητών και συνδικάτων, που ξεκίνησε από το πρόβλημα έλλειψης εκπαιδευτικών και εξαπλώθηκε σε σημείο να κινητοποιείται το 90% των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις φοιτητών στην Αλβανία, σε συνέχεια της μαζικής αντικυβερνητικής εξέγερσης των «Φλαμίνγκο». Οι ιστορικού χαρακτήρα και πρωτόγνωρων διαστάσεων κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ, ενάντια στους δολοφόνους της ICE και την πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ, που συνοδεύονται από ενίσχυση των ριζοσπαστικών, δημοκρατικών και μαρξιστικών ρευμάτων στις ΗΠΑ, όπως δείχνει και η «στροφή προς τον σοσιαλισμό» των τελευταίων δημοσκοπήσεων.
Αυτή η πρωτοφανής, για τα τελευταία χρόνια, μαζικότητα αντικυβερνητικών κινητοποιήσεων- με κρίσιμο πυρήνα τη νεολαία-δεν είναι τυχαία. Απηχεί μεγάλες, υπόγειες διεργασίες στις οικογένειες των εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων, μια ολοένα και αυξανόμενη αγανάκτηση για τα αποτελέσματα μιας βαθιά αντιδραστικής πολιτικής που οδηγεί σε εκτίναξη της ακρίβειας, της ελαστικής εργασίας και της στεγαστικής κρίσης που αναμένεται να ενταθεί. Σε μια νέα πραγματικότητα τελικά, που ο πόλεμος είναι στην «ημερήσια διάταξη» και οι κοινωνικές ανάγκες θυσιάζονται στο βωμό των υπέρογκων πολεμικών δαπανών, οδηγώντας σε περαιτέρω επιδείνωση των δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών (υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια, δημόσιες μεταφορές/υπηρεσίες).
Μεγάλοι κίνδυνοι, μεγαλύτερες αλλά ασφυκτικά κρυμμένες δυνατότητες
Οι εξελίξεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ αποτελούν μόνο κάποια νέα επεισόδια στην μεταβατική ιστορική περίοδο των τεράστιων γεωπολιτικών και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων που διανύουμε. Ακόμη περισσότερο, αποτελούν το πρελούδιο νέων κοινωνικών συγκρούσεων που κυοφορούνται και στη χώρα μας: η κοινωνική έκρηξη της 28ης Φεβρουαρίου και το «κίνημα των Τεμπών» αποτελέσαν ένα πρώτο καμπανάκι κινδύνου για την άρχουσα τάξη. Κυρίως, έδειξαν ότι το κοινωνικό ρήγμα δε μπορεί παρά να βαθαίνει όσο συνεχίζει να εντείνεται το κοινωνικό ζήτημα, η φτώχεια, η απόλυτη και σχετική εξαθλίωση της μισθωτής εργασίας, το πρόβλημα της στέγης. Και όλα αυτά, σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο καταστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων, ιστορικής οπισθοδρόμησης στο ζήτημα έμφυλης ισότητας και περιβαλλοντικής καταστροφής. Γι’ αυτό και η κοινωνική πόλωση συνεχίζει ακάθεκτη χωρίς να βρίσκει πολιτικό διέξοδο. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την έλλειψη πειστικής εναλλακτικής αριστερής προοπτικής τροφοδοτούν τον ατομισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, ενισχύοντας σημαντικά την Ακροδεξιά και τα νεοφασιστικά ρεύματα. Τα τελευταία κρούσματα με τις αιματηρές επιθέσεις σε αντιφασίστες και μετανάστες μαθητές από ακροδεξιές-φασιστικές ομάδες μαζί με την αποφυλάκιση Κασιδιάρη είναι ενδεικτικά της επανεμφάνισης των νεοφασιστικών τάσεων σε χώρους νεολαίας και της επιτακτικής ανάγκης να αντιμετωπιστεί σοβαρά το φαινόμενο. Κι όλα αυτά, σε ένα πολιτικό τοπίο με φανερή την ενίσχυση και στήριξη από συστημικά κέντρα της φιλοπόλεμης και ρατσιστικής Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και διεθνώς.
Η αντιστροφή του ιστορικού βέλους που οδήγησε στην δεκαετία των μνημονίων και στην επταετία της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι αναγκαία συνθήκη για να πάρει ανάσα ο κόσμος της εργασίας και της νεολαίας. Η ανάγκη της κυβέρνησης και των καθεστωτικών κομμάτων για μια ελεγχόμενη και κοστολογημένη από τον Στουρνάρα και το ευρώ- ιερατείο παροχολογία της ΔΕΘ, αποτελεί άρρητη ομολογία ότι δεν ζούμε στο παραδεισένιο θαύμα του Άδωνι. Ταυτόχρονα, με τη συστημική αντιπολίτευση των ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι ουσιαστικό στη ζωή της πλειοψηφίας. Η συνέχεια αυτού του μείγματος πολιτικής απλά θα μεταθέτει την έκρηξη των κοινωνικών αντιθέσεων. Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι αρχίζουν να ωριμάζουν καινούριες, ανώτερες συγκρούσεις. Η ιστορία, άλλωστε δεν προχωρά γραμμικά. Γι’ αυτά, και ακόμη περισσότερα, χρειάζεται να προετοιμαστούμε πολλαπλά.
Για νέους δρόμους κατακτήσεων, για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά
Εξακολουθούμε να κάνουμε τη δύσκολη παραδοχή ότι η κατάσταση στην Αριστερά παραμένει πίσω από τις ανάγκες της περιόδου και της εποχής. Επιμένουμε να αναζητούμε απαντήσεις στην δύσκολη ερώτηση: Πώς θα αντιταχθεί η Αριστερά απέναντι στην αστική πολιτική;
Η άρνηση της σημερινής κατάστασης είναι το πρώτο κρίσιμο βήμα για να συμβάλλουμε στις αναγκαίες υπερβάσεις, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Απαιτείται η θετική πρόταση για έναν άλλο δρόμο. Για να αντιστραφεί η καταστροφική πορεία πολυδιάσπασης, πρώτα απ’ όλα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα και να δημιουργηθούν οι όροι για μαζική αντίσταση και απόσπαση ριζοσπαστικών κατακτήσεων. Για να αντιμετωπιστεί δημιουργικά το αδιέξοδο των δύο δρόμων αριστερής πολιτικής που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν: από τη μία, ο δρόμος του αγώνα για βελτίωση της ζωής στο σήμερα αλλά κυρίως κοινοβουλευτικά και σε συμβιβασμούς με την εγχώρια τάξη, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, σε μια διαρκή υποχώρηση από την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας. Από την άλλη, ο δρόμος της αναφοράς στη σύγκρουση με το κεφάλαιο, αλλά χωρίς μετωπική πολιτική και σχεδιασμένο, διαρκή αγώνα για εργατικές-λαϊκές κατακτήσεις και με μια στενή οπτική κομματικής οικοδόμησης και ενίσχυσης. Κάθε δρόμος είχε θετικές πτυχές που χρειάζεται να αναγνωριστούν αλλά-περισσότερο από ποτέ-χρειάζεται να αναγνωριστεί το σημερινό αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η συνέχιση αυτών των αλληλοτροφοδοτούμενων δρόμων.
Απαιτούνται λοιπόν αποφασιστικά βήματα. Για να τεθούν συγκεκριμένα τα κρίσιμα ζητήματα και αιτήματα της εποχής μας, για να συσπειρωθούν δυνάμεις στο μαζικό κίνημα και την ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά.
Πρόκειται αναμφίβολα για μια δύσκολη πορεία, με αντιφάσεις και κινδύνους που όμως δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Μια πορεία που ούτε επιθυμούμε ούτε θεωρούμε ότι μπορούμε να διανύσουμε μόνοι και μόνες μας. Αντίθετα, επιδιώκουμε να συναντηθούμε και με άλλες δυνάμεις, αγωνιστές και αγωνίστριες και άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα που αναζητούν νέους δρόμους.
Στις 17 Οκτώβρη κάνουμε το επόμενο βήμα.
