Κίνδυνος-θάνατος:η επισήμανση είναι η παιδική μας ανάμνηση από τις κάθε είδους εγκαταστάσεις της ΔΕΗ, κολόνες, υποσταθμούς, φρεάτια κ.α. Νομίζω πως με την νέα τεχνολογία και την ΑΙ, ίσως κάθε φορά που πλησιάζει σε απόσταση βολής ένας αστυνομικός, θα πρέπει να βγαίνει ένα αντίστοιχο σήμα με ηχητική σήμανση. Κυκλοφορούν κι οπλοφορούν. Και επί πλέον υποστηρίζουν πως πυροβολούσαν στον αέρα αλλά η σφαίρα με κάποιο τρόπο έσκασε στο κεφάλι σου ή ότι το όπλο εκπυρσοκρότησε.
Το πράγμα παίρνει διαστάσεις και γίνεται εξαιρετικά σοβαρό. Όχι μόνο από εγκληματολογικής αλλά και από ευρύτερα κοινωνικής σκοπιάς.
Η πιο πρόσφατη είδηση έρχεται από το Άργος. Ένα αυτοκίνητο δεν σταματά για έλεγχο και αρχίζει καταδίωξη στους δρόμους του κάμπου. Σε κάποιο σημείο ο ένας από τους δυο επιβαίνοντες στο καταδιωκόμενο κατεβαίνει και προσπαθεί να πηδήσει μια μάντρα για να ξεφύγει. Ο διώκτης αστυνομικός του περιπολικού τον πυροβολεί ενώ έχει γυρίσει πλάτη και προσπαθεί να ανέβει στη μάντρα. Δεκατρείς πυροβολισμούς, για να είναι σίγουρος πως δεν έχει ελπίδα. Πυροβολούσε στον αέρα, είπε ο αστυνομικός δράστης, αλλά η σφαίρα βρήκε κεφάλι και ο καταδιωκόμενος εικοσάχρονος βρίσκεται, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτά εδώ, εγκεφαλικά νεκρός στο νοσοκομείο.
Επαναλαμβανόμενο σκηνικό για να είναι σύμπτωση. Τα περιστατικά της δολοφονικής αστυνομικής βίας συσσωρεύονται. Και συνήθως οι δράστες παραπέμπονται να δικαστούν, τίθενται για κάποιο διάστημα σε διαθεσιμότητα κι ύστερα πέφτουν στα μαλακά, επιστρέφουν στην υπηρεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σειρά οι επόμενοι. Εν τω μεταξύ εντός του Σώματος αντιμετωπίζονται περίπου ως ήρωες και θύματα των «κουλτουριάρηδων» και κατ’ επάγγελμα ευαίσθητων, αριστερούληδων, που εχθρεύονται την αστυνομία.
Η μόνη περίπτωση που βρέθηκε αστυνομικός δράστης δολοφονίας στη φυλακή είναι τουΚορκονέα για τον Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά γι’ αυτό βγήκαν στους δρόμους χιλιάδες άνθρωποι.
Θα πει κανείς. Φοβούνται κι αυτοί. Μέσα στη νύχτα καταδιώκουν κάποιους άγνωστους που δεν ξέρουν αν οπλοφορούν, δεν ξέρουν αν θα βρεθούν εγκλωβισμένοι, αν θα τρακάρουν, αν θα τους πυροβολήσουν. Αμύνονται και μέσα στο φόβο συμβαίνουν δυσάρεστα.
Αυτά είναι σωστά και αφορούν τους πολίτες, όχι εκπαιδευμένα σώματα που πρέπει να μαθαίνουν πως να διαχειρίζονται με την απαραίτητη ψυχραιμία και ετοιμότητα περίπλοκες καταστάσεις. Και κυρίως πως να χρησιμοποιούν τα φονικά τους όπλα. Και επίσης πως όταν πυροβολείς, όπως λες, στον αέρα το πολύ να πετύχεις καμιά αδέσποτη νυχτερίδα, μέσα στη νύχτα, όχι το κεφάλι του διωκόμενου (αυτό δεν χρειάζεται ειδική εκπαίδευση για να εμπεδωθεί).
Εν τέλει, ένας άνθρωπος που πυροβολεί πισώπλατα κάποιον άλλον είναι πρόβλημα για όλη την κοινωνία.
Κάθε φορά που βγαίνουν στην επιφάνεια παρόμοια περιστατικά (κάτω από την επιφάνεια υπάρχουν πολλά άλλα, μικρότερης έντασης αλλά όχι μικρότερης σημασίας, σκληρά και απάνθρωπα και η ετήσια έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη διαπιστώνει πως υπάρχει αύξηση κατά 50% των περιστατικών αστυνομικής βίας)ξαναδιατυπώνεται το ερώτημα: μα τι είναι εκείνο που παιδιά της διπλανής μας πόρτας τα μετατρέπει σε δράστες βίαιων συμπεριφορών;
Ποιοι είναι αυτοί και γιατί συμπεριφέρονται έτσι;
Φαίνεται, συνεπώς, ότι χρειάζεται να δούμε όλη τη νοοτροπία που καλλιεργείται σε ένα Σώμα το οποίο σε μεγάλο βαθμό αυτονομείται από τις πολιτικές ηγεσίες και δρα υπό την επίδραση μιας ιδεολογικής εμμονής, με γενικά ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Μια νοοτροπία που μετατρέπεται σε ένστολο τσαμπουκά. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τα «επίλεκτα» τμήματα, τύπου ΜΑΤ κ.λπ.
Στις σχολές, και κατά τη λειτουργία, εκείνο που πρωτίστως μαθαίνουν είναι ότι αυτοί είναι οι δυνατοί, οι «γαμάμε και δέρνουμε» και λογαριασμό δεν δίνουμε σε κανέναν κερατά πολιτικό ή πολίτη. Η στολή είναι το πειστικό επιχείρημα. Το μόνο.
Αυτό είναι, όπως έχει επανειλημμένα καταγγελθεί, το βασικό συστατικό της εκπαίδευσης, κυρίως ηθικής και ιδεολογικής.
Ίσως πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω στο χρόνο, όταν τη δεκαετία του 90 καταγράφεται η σοβαρή αύξηση παρόμοιων περιστατικών αστυνομικής βίας. Που έβαινε, με κάποιες επί μέρους εναλλαγές, αυξανόμενη. Σε μια παράλληλη τροχιά με τα μεγάλα σχέδια του πολιτικού και οικονομικού «εκσυγχρονισμού» της χώρας, με τη διακυβέρνηση Σημίτη, που εγκατέστησε τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη στο αρμόδιο υπουργείο, το σχέδιο «εξάρθρωσης» της 17 Νοέμβρη, τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το πλιάτσικο, την ΟΝΕ και τη εντεινόμενη φτωχοποίηση, εν συνεχεία την κρίση και τις μεγάλες διαδηλώσεις κ.ο.κ.Είναι η περίοδος που ύστερα από χρόνια αρνήσεων με απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη και του υπουργού Μ. Χρυσοχοΐδη εγκαταστάθηκε εντός της Ελληνικής Αστυνομίας παράρτημα του FBI. Τότε στις ΗΠΑ είχαν αρχίσει να διαδίδονται οι θεωρίες περί του εσωτερικού εχθρού. Μπορεί να είναι άσχετα μεταξύ τους αυτά τα περιστατικά;
Αυτή η παραλληλία (αν όχι σύνδεση) προκύπτει από τον επιδιωκόμενο σκοπό. Τα αστυνομικά σώματα άρχισαν πιο εντατικά να εκπαιδεύονται για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό λαό. Παγκοσμίως. Κι έτσι γιγαντώθηκαν οι κατασταλτικοί στρατοί, που είδαμε στις ΗΠΑ, στη Γαλλία με τα «Κόκκινα γιλέκα» και παντού όπου υπήρξαν λαϊκές κινητοποιήσεις.
Όσο μεγαλώνουν οι κοινωνικές ανισορροπίες, οι οικονομικές ανισότητες, οι εκτοξεύσεις του πλούτου και οι καταβαραθρώσεις της φτώχειας, φαινόμενα που οδηγούν στην απόγνωση και τις συνεπακόλουθες εκρήξεις, ατομικές ή συλλογικές, τόσο οι μηχανισμοί τύπου ICEτου Τραμπ, γίνονται τα σημεία αναφοράς του όλου συστήματος.
Τα γεγονότα της Μινεάπολης πριν μερικούς μήνες ήταν μια εμφατική επισήμανση αυτής της παγκόσμιας τάσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λειτουργεί η σημερινή αστυνομία στον κύριο αριθμητικά, στρατηγικά και ιδεολογικά όγκο της. Μια κατάσταση που διαχέεται με πολλούς τρόπους σε όλους τους ιστούς του μηχανισμού.
Οπότε η ακροδεξιά ιδεολογία γίνεται η αναγκαία θεωρητική και ψυχολογική στήριξη, παιδιών που πείθονται πως γίνονται προσωπικότητες, πίσω από μάσκες και στολές, και συνεπώς είναι καθήκον ύπαρξης να αντιμετωπίζουν τους πολίτες, είτε διαδηλώνουν είτε είναι παραβατικοί, ως απειλή.
Ενίοτε δε εξασκούν και αυτό το «δικαίωμα» απέναντι και στις συντρόφους τους, όπως δείχνουν τα αυξανόμενα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας με πρωταγωνιστές ένστολους.
Ο «γενναίος νέος κόσμος» είναι νέος αλλά καθόλου γενναίος. Αλλά πολύ επικίνδυνος!
