Με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου πολλά από εκείνα που ήταν ρευστά εδώ και μια τετραετία επιχειρούν σταδιακά να σταθεροποιηθούν. Χαρακτηριστικό αυτής της διαδικασίας είναι και η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική δράση με στόχο να συσπειρώσει τον χώρο της κεντροαριστεράς παρά το γεγονός ότι ο ίδιος τον διέλυσε. Θέλει όμως και κάτι από το ένδοξο παρελθόν της Αριστεράς την οποία βέβαια απαρνήθηκε, συκοφάντησε και στιγμάτισε χρόνια πριν, όταν δηλαδή έπαιρνε τις προεκλογικές του υποσχέσεις , το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» και το «ΟΧΙ» του 2015 ,τα πέταγε στον κάλαθο των αχρήστων και συγκροτούσε μια «προοδευτική», μνημονιακή κυβέρνηση υπόδουλη στα συμφέροντα του ξένου και ελληνικού κεφαλαίου.
ΕΛΑΣ λοιπόν (γιατί είμαστε έτοιμοι για εθνική αντίσταση όπως άλλωστε κάναμε το 2015) και Αριστερή Συμπαράταξη. Η ΕΛΑΣ φιλοδοξεί σταδιακά να γίνει ο χώρος που θα προσελκύσει μαζικά την ψήφο των δυσαρεστημένων από την επταετία Μητσοτάκη που είναι πολλοί, αριστεροί και μη. Επιτέλους μια αντιπολίτευση θα έλεγε κάποιος με ανακούφιση.
Μέχρι στιγμής βέβαια τα στελέχη της ΕΛΑΣ πασχίζουν να κάνουν το ακριβώς αντίθετο της αντιπολίτευσης. Αυτό γίνεται εμφανές από μια σειρά τοποθετήσεων σχετικά με τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με δημόσιο βήμα υποστήριξαν όχι μόνο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και άρα την συνταγματική αναθεώρηση αλλά και την πανεπιστημιακή αστυνομία, ένα θέμα το οποίο έχει βγει από την συζήτηση αφού μπλοκαρίστηκε πριν 3 χρόνια από το φοιτητικό και πανεπιστημιακό κίνημα και ούτε καν η Νέα Δημοκρατία δεν αναφέρεται πλέον σε αυτό. Υπερασπίζεται λοιπόν τις ταυτοτικές πολιτικές της ΝΔ, τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και του αυταρχισμού περισσότερο και από την ίδια! Θα μας έκανε εντύπωση αν δεν ξέραμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ του 2019-2023 ψήφισε πάνω από το 50% των κυβερνητικών νομοσχεδίων σε πλήρη σύμπλευση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Βέβαια και στο πλαίσιο της άσκησης εκπαιδευτικής πολιτικής δεν παρέκκλινε ούτε από τους προκατόχους του ούτε και από τους διαδόχους του. Να θυμίσουμε ότι επί διακυβέρνησης Τσίπρα και επί υπουργίας Γαβρόγλου (που τον ακολούθησε φυσικά στην ΕΛΑΣ) μπορεί οι αλλαγές στην Παιδεία να μην ήταν τόσο καταστροφικές όσο είναι τώρα αλλά ήταν σίγουρα μια περίοδος όπου τμήματα συγχωνεύθηκαν (με την μετατροπή των ΤΕΙ σε ΑΕΙ) και που οι άνθρωποι της εκπαίδευσης αναγκάστηκαν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη είτε λόγω της θεσμοθέτησης των επί πληρωμή μεταπτυχιακών, τα οποία όχι μόνο πολλαπλασιάστηκαν αλλά και αυξήθηκαν τα δίδακτρα τους σε σχέση με όσα προϋπήρχαν, είτε λόγω του Προσοντολογίου που καταδίκασε τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς σε ένα ατέρμονο κυνήγι πιστοποιήσεων και επί πληρωμή τίτλων ώστε να φτάσουν κάποια στιγμή το άπιαστο όνειρο της μονιμοποίησης. Η χρηματοδότηση των εκπαιδευτικών μονάδων σε όλες τις βαθμίδες ήταν περισσότερο υποχρηματοδότηση όπως θα ήταν δηλαδή και τα επόμενα χρόνια επί υπουργίας Κεραμέως, Πιερρακάκη και Ζαχαράκη.
Όλα αυτά ήταν βέβαια μόνο μια άχνη αναγγελία του τι θα έρθει. Ήταν ο προπομπός της αξιολόγησης, της υποβάθμισης του δημοσίου Πανεπιστημίου, της δημόσιας εκπαίδευσης συνολικότερα και της ενίσχυσης της αγοραίας και ιδιωτικής. Με τις παρούσες δηλώσεις των στελεχών της ΕΛΑΣ φαίνεται ότι όσα έφερε η υπουργία Γαβρόγλου ήταν μόνο όσα πρόλαβε να κάνει. Θα ήθελε να κάνει και περισσότερα. Θα ήθελε να είναι πιο αυταρχική, να μιλάει για αστυνομίες και κατάργηση του ασύλου, κάμερες και τουρνικέ.
Θα ήθελε να βάλει μια τάξη σε αυτούς που έμπαιναν και έκαναν κατάληψη στο γραφείο του κυρίου Γαβρόγλου, να τους ποδοπατήσει, να ξεφτιλίσει τους συλλόγους τα σωματεία και τις συλλογικότητες που αντιστέκονται. Το πέτυχε εν μέρει διασύροντας την έννοια της Αριστεράς και της πολιτικής εν γένει διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα πολιτικής αλητείας στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ακριβώς μετά το δημοψήφισμα του 2015.
Ας δούμε όμως και όσα μια επόμενη κυβέρνηση Τσίπρα λέει ότι θα κάνει, με βάσει δηλαδή το τωρινό πρόγραμμα της ΕΛΑΣ για την Παιδεία: Κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων και νέος τρόπος εισαγωγής στα ΑΕΙ είτε με ελεύθερη πρόσβαση είτε με κάποιας μορφής εξετάσεων ανάλογα το τμήμα. Προσωπικά είμαι υπέρ της κατάργησης των πανελλαδικών εξετάσεων ΤΩΡΑ αλλά εφόσον το ζήτημα αυτό είναι αρκετά σοβαρό και πρέπει να εξεταστεί διεξοδικά και με προσοχή δεν μπορεί να αναπτυχθεί περεταίρω στο παρόν άρθρο. Η ομάδα της ΕΛΑΣ πάντως είχε όλο τον χρόνο και τον χώρο να περιγράψει πλήρως τη διαδικασία αλλά αρκέστηκε σε μια δημιουργική ασάφεια. Γενικότερα θέλει να γλυτώσει τις οικογένειες από έξοδα και τα παιδιά από το άγχος ενώ υποστηρίζει την ύπαρξη ιδιωτικών ΑΕΙ με δίδακτρα δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Πέρα από την ασάφεια και τις αντιφάσεις αυτό που μένει σαν προεκλογική υπόσχεση είναι η «κατάργηση» και είναι αρκετό για να κινητοποιήσει ένα τμήμα νέων ψηφοφόρων. Άλλωστε μετεκλογικά πάντα μπορείς να τροποποιήσεις τις αρχικές σου θέσεις και ο Αλ. Τσίπρας είναι ο καλύτερος σε αυτό. Το μόνο που ίσως αναφέρεται συγκεκριμένα είναι η κατάργηση της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, κάτι ιδιαίτερα θετικό που όμως αυτοαναιρείται σαν μέτρο λόγω των παραπάνω.
Έπειτα αναφέρεται σε διετή προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης εντός των ΑΕΙ. Θέλει δηλαδή αποφοίτους πολλών ταχυτήτων με κατακερματισμένα επαγγελματικά δικαιώματα και συγκεκριμένη εξειδίκευση. Τα ίδια πολιτικά πρόσωπα που δήθεν εξίσωσαν τα πτυχία των ΤΕΙ με αυτά των ΑΕΙ έρχονται τώρα να φτιάξουν κάτι που θα είναι ένα κράμα ΤΕΙ και δημοσίων ΙΕΚ, που θα εκπαιδεύεται ταχύρρυθμα και θα βγαίνει γρήγορα με σφραγίδα δημοσίου Πανεπιστημίου για να στελεχώσει την αγορά εργασίας ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αυτά τα προγράμματα θα αφορούν «συγκεκριμένα αντικείμενα υψηλής ζήτησης» και θα διαμορφώνονται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ μέσω συνεργασίας των ΑΕΙ με «παραγωγικούς φορείς». Προγράμματα δηλαδή κατά παραγγελία επιχειρηματικών ομίλων με βάσει το πρότυπο εργαζομένου που χρειάζονται.
Τρίτον, υπόσχεται αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των ΑΕΙ, αλλαγή του τρόπου εκλογής πρυτανικών αρχών και κατάργηση των συμβουλίων διοίκησης. Αυτές οι θέσεις φαίνονται επί της αρχής να κινούνται σε αντιαυταρχική κατεύθυνση. Μένει να δούμε τι πραγματικά σημαίνουν στην ουσία τους. Εσωτερική δημοκρατία αλλά με το ισχύον πλαίσιο για τις πειθαρχικές διώξεις για το οποίο η ΕΛΑΣ δεν λέει κουβέντα; Κατάργηση των συμβουλίων διοίκησης αλλά ευθεία παρέμβαση «παραγωγικών φορέων» σε ακαδημαϊκά προγράμματα; Ξανά λοιπόν οι προτάσεις της ΕΛΑΣ αναιρούν η μια την άλλη…
Τέλος, η ΕΛΑΣ υιοθετεί ορισμένες θέσεις για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση: Αύξηση των μισθών των εκπαιδευτικών και ένταξη τους σε ειδικό μισθολόγιο. Η αύξηση των μισθών είναι γνωστή προεκλογική υπόσχεση οπότε δεν μπορούμε να πούμε ότι μας πείθει. Για την ώρα μπορούν να μας επιστρέψουν τα χιλιάδες ευρώ που χαλάσαμε στα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά και τα σεμινάρια που ο Τσίπρας και ο Γαβρόγλου μας υποχρέωσαν να κάνουμε μήπως και καταφέρουμε να διοριστούμε στα 35 κάπου στην παραμεθόριο με αρχικό μισθό χαμηλότερο των 1.000 ευρώ τον μήνα. Όσον αφορά τις θέσεις για τη «σχολική ειρήνη» είναι επί της αρχής σε καλή κατεύθυνση όπως και οι θέσεις για την παύση διώξεων των εκπαιδευτικών και την κατάργηση της αξιολόγησης. Να πούμε όμως ότι αυτά είναι νίκες που έχει ήδη επιβάλλει το εκπαιδευτικό κίνημα που αταλάντευτα παλεύει εδώ και χρόνια κόντρα στην αξιολόγηση. Δεν θα ορκιζόμασταν ότι το ίδιο αταλάντευτα θα σταθεί ενάντια στην αξιολόγηση και τις πειθαρχικές διώξεις η ΕΛΑΣ της πανεπιστημιακής αστυνομίας.
Επιπλέον, σχετικά με την μείωση των μαθητών ανά τάξη και την περίφημη «συμπερίληψη» με την ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής το βασικότερο είναι οι προσλήψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, ειδικών παιδαγωγών, ειδικού βοηθητικού προσωπικού, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και νοσηλευτών αλλά και η δημιουργία των κατάλληλων υποδομών που μπορούν να στεγάσουν ένα πραγματικά συμπεριληπτικό και ασφαλές σχολείο. Όλα αυτά χρειάζονται σημαντική αύξηση της χρηματοδότησης στην Εκπαίδευση για το οποίο η ΕΛΑΣ του κυρίου Τσίπρα σίγουρα δεν δεσμεύτηκε ούτε θα δεσμευτεί.
Εν κατακλείδι, το ιδιόκτητο κόμμα Τσίπρα που μεταξύ άλλων ήρθε να βεβηλώσει και το ιστορικό όνομα ΕΛΑΣ δεν μας πείθει και τόσο για αντιπολίτευση. Άλλωστε ο ίδιος ο Τσίπρας ήταν εκείνος που προσπάθησε να αποδείξει ότι στο παρόν πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει αντιπαράδειγμα. Ότι η πολιτική είναι η ίδια και πως απλά αλλάζει ο διαχειριστής της. Άσχετα λοιπόν με το πώς προβάλλει τον εαυτό του, ο Τσίπρας θα είναι πάντα το ίδιο πράγμα: συνεχιστής της μνημονιακής λιτότητας, φύλακας των αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων στην περιοχή και φυσικά οικονομικό και πολιτικό τσιράκι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας πρόθυμος λαοπλάνος και διαχειριστής της φτώχιας μας.
Ένας δήθεν Αριστερός που τελικά θα κάνει τη δουλειά καλύτερα και από τους Δεξιούς.
