Δίδυμη απειλή για την ντε φάκτο, εδαφικά ακρωτηριασμένη και υποτελή Συρία
Νέα περίοδο έντασης στην ανατολική Μεσόγειο εγκαινίασε ο βομβαρδισμός από την ισραηλινή αεροπορία στις 18 Αυγούστου εγκαταλελειμμένης αεροπορικής βάσης στα βόρεια της Συρίας. Ώρες μόλις πριν τα ισραηλινά αεροπλάνα καταστρέψουν τους αεροδιαδρόμους της βάσης Αμπού αλ Ντοχούρ, που βρίσκεται 70 χιλιόμετρα από τα βόρεια σύνορα της Συρίας, Τούρκοι αξιωματούχοι επιθεώρησαν τις εγκαταστάσεις της με σκοπό, όπως γράφτηκε, να καταγράψουν τις αναγκαίες εργασίες για να καταστεί η βάση σύντομα πλήρως λειτουργική.
Η Τουρκία παρότι χαρακτήρισε τις αιτιάσεις αβάσιμες δεν έκρυψε τις προθέσεις της να μετατρέψει την Συρία σε ένα υποτελές κράτος – πολεμικό ορμητήριο, όπως είναι το ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο. Εκδήλωσε τα σχέδια της, στέλνοντας την επομένη κιόλας 200-250 θωρακισμένα οχήματα, μεταξύ των οποίων 20 άρματα μάχης, στα βορειοδυτικά της Συρίας, επιλέγοντας έτσι να επενδύσει στρατιωτικά στο πεδίο των χερσαίων δυνάμεων όπου διατηρεί ήδη αδιαφιλονίκητο προβάδισμα. Παρότι λοιπόν η αντίδραση της Άγκυρας ήταν πλήρως αναντίστοιχη με τα ακαριαία αντανακλαστικά που έδειξε τον Νοέμβριο του 2015 όταν κατέρριψε ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος στα συρο-τουρκικά σύνορα, προφασιζόμενη ότι παραβίασε τον εναέριο χώρο της, η αποστολή στην Συρία τόσων αρμάτων δεν προεξοφλεί εκτόνωση της αντίθεσης.
Στο ίδιο συμπέρασμα, της κλιμάκωσης, οδηγεί και μια προσεκτικότερη ματιά στην στάση του Ισραήλ. Οι επικείμενες εκλογές στο κράτος-απαρτχάιντ στις 27 Οκτωβρίου δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν τον βομβαρδισμό της βάσης έξω από την συριακή πόλη Ιντλίμπ. Οι Ισραηλινοί έχουν επιτεθεί ξανά σε εγκαταστάσεις που χρησιμοποιεί η Τουρκία εντός του Συριακού εδάφους. Το 2025 χαρακτηριστικά βομβάρδισαν το στρατιωτικό αεροδρόμιο Χάμα και μια βάση στην Χομς που χρησιμοποιούσε η Τουρκία για να διευκολύνει και να επεκτείνει την στρατιωτική της παρουσία στη Συρία. Ο Ερντογάν άλλωστε, που διατηρεί 3.000 στρατιωτες στην Ντόχα του Κατάρ και 500 άλλους στην Μογκαντίσου της Σομαλίας στο πλαίσιο διμερών στρατιωτικών συμφωνιών, έχει επίσημα δηλώσει ότι η ασφάλεια της Τουρκίας ξεκινάει από το Αλέπο, ξεκινάει από την Δαμασκό, ξεκινάει από την Βηρυτό”.
Κατά συνέπεια, οι βλέψεις της Τουρκίας είναι αναντίρρητα επεκτατικές, υπονομεύουν την ανεξαρτησία της Συρίας κι αποτελούν αντεστραμμένο είδωλο των Ισραηλινών βλέψεων, μιας και το Ισραήλ διατηρεί επεκτατικές βλέψεις στη Συρία, για την ενσωματώσει στο μεγάλο Ισραήλ, σε βάρος της ανεξαρτησίας και της ίδιας της κυριαρχίας της. Τουρκία και Ισραήλ άλλωστε έχουν από κοινού και ντε φάκτο καταλάβει τμήματα της Συριακής επικράτειας στα βόρεια και νότια της χώρας, αντίστοιχα. Τουρκία και Ισραήλ επίσης από κοινού, άλλοτε σιωπηλά κι άλλοτε όχι, εργάστηκαν για την ανατροπή του Άσαντ διεξάγοντας έναν ασύμμετρο πόλεμο εναντίον του επί 15 σχεδόν χρόνια μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024 που αναγκάστηκε να φύγει από την Συρία παραδίνοντας την σε αυτό τον μοναδικά ετερόκλητο συνασπισμό Τούρκων, Ισραηλινών, Αμερικάνων, Γάλλων και όλων σχεδόν των αράβων βασιλιάδων που όπλιζαν και χρηματοδοτούσαν τις ένοπλες τζιχαντιστικές οργανώσεις οι οποίες συμμετείχαν στον “εμφύλιο” πόλεμο. Η Τουρκία έτσι υποστήριξε τον ανοικτό πόλεμο του Ισραήλ εναντίον της Συρίας και του άξονα της αντίστασης (Ιράν, Χεζμπολάχ κ.α.) που κατέβαλε τεράστιες θυσίες για την ακεραιότητα της Συρίας, ως μέσο προφανώς για να μην περάσει υπό τον έλεγχο του ιμπεριαλισμού και του Σιωνισμού. Η Τουρκία έτσι υποστήριξε και τον ιμπεριαλισμό και τον Σιωνισμό στο πολεμικό θέατρο της Συρίας, που οδήγησε στον θάνατο μισό εκατομμύρια Σύρους και εκατομμύρια άλλους στην προσφυγιά. Οι τουρκικές “πλάτες” στον ιμπεριαλισμό δεν αφορούν μόνο το παρελθόν ή την περίοδο διακυβέρνησης του Άσαντ, αλλά και το σήμερα. Η συμφωνία του πρώην τζιχαντιστή σύρου προέδρου Αχμέντ αλ Σαράα για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Χεζμπολάχ δεν θα είχε δοθεί χωρίς την τουρκική συγκατάθεση. Η Άγκυρα έτσι στηρίζει την κυβέρνηση του κουίζλινγκ Αούν και τον εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο, παίρνοντας πιθανά την εκδίκησή της για την στήριξη που προσέφερε η λιβανεζικη αντίσταση υπέρ του Άσαντ πολεμώντας τους τζιχαντιστές.
Η Τουρκία υποστήριξε τον Σιωνισμό με πιο και άμεσο και υλικό τρόπο. Το 40% της ισραηλινής κατανάλωσης πετρελαίου ή 700.000 βαρέλια καθημερινά ξεκινάει από το τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν στην Μεσόγειο όπου καταλήγουν τρεις αγωγοί: Ο αγωγός Μπακού – Τιφλίδα – Τσεϊχάν (BTC) που μεταφέρει αζέρικο πετρέλαιο, ο αγωγός που ξεκινάει από το Τενγκίζ του Καζακστάν, διέρχεται την Ρωσία και την Κασπία Θάλασσα μέσω του Νοβοροσίσκ και της Σαμψούντας (BTC) για να καταλήξει κι αυτός στο Τσεϊχάν, μαζί με τον τρίτο αγωγό που ξεκινάει από το κουρδικό Κιρκούκ στο βόρειο Ιράκ. Τα έσοδα της Τουρκίας από το Ισραήλ ανέρχονταν σε 1,27 δολ. ανά βαρέλι! Με άλλα λόγια, τα καύσιμα που χρησιμοποιούσαν τα ισραηλινά τανκς για να ισοπεδώνουν τα σπίτια, τα τζαμιά και τις εκκλησίες στην Γάζα, πολτοποιώντας και θάβοντας κάτω από τις ερπύστριες τους χιλιάδες Παλαιστίνιους κινούνταν χάρη στον διπρόσωπο Ερντογάν και την Τουρκία.
Η Τουρκία επομένως είναι συνεργός του Ισραήλ στην γενοκτονία της Γάζας, όχι λιγότερο απ’ όσο είναι η Ελλάδα κι άλλες ΝΑΤΟϊκές χώρες, που παρείχαν κάθε αναγκαία υλική υποστήριξη στους Σιωνιστές για την πραγματοποίηση της γενοκτονίας. Τούτου δοθέντος, το αίτημα της Άγκυρας προς την Ίντερπολ για έκδοση διεθνούς εντάλματος σύλληψης σε βάρος του Νετανιάχου, με αφορμή τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που υπέστησαν όσοι συμμετείχαν στο Στολίσκο Ελευθερίας, μια μέρα μετά το ισραηλινό βομβαρδισμό στην βάση Αμπού αλ Νταχούρ ξεχειλίζει από υποκρισία, εργαλειοποιεί το Παλαιστινιακό και μετατρέπει το διεθνές δίκαιο σε μέτρο τιμωρίας των ανταγωνιστών αντί για εργαλείο απόδοσης δικαιοσύνης. Ο καιροσκόπος Ερντογάν και η αναθεωρητική Τουρκία χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό όπως ο γενοκτόνος Νετανιάχου και το σιωνιστικό Ισραήλ εργαλειοποιούν το Κουρδικό και την γενοκτονία των Αρμενίων.
Ποιός ξεχνάει ότι το Ισραήλ έφτασε στο σημείο ακόμη και να απειλήσει την (ταπεινωτική για το Ερεβάν) προσέγγιση Αρμενίας – Τουρκίας, αναγνωρίζοντας την γενοκτονία των Αρμενίων από την Τουρκία το 1915, μόνο και μόνο για να πλήξει την Άγκυρα; Δεν είναι τυχαίο πώς ακόμη και η ενδοτική Παλαιστινιακή Αρχή θεωρούσε ανέκαθεν την Τουρκία βαρίδι στα πόδια της και απειλή για την ύπαρξή της…
Μακρινό το ενδεχόμενο του πολέμου
Οι υλικοί δεσμοί που συνδέουν την Τουρκία και το Ισραήλ καθιστούν εξαιρετικά μικρή την πιθανότητα, στο πολιτικά ορατό μέλλον, να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ τους. Το Ισραήλ θα διακινδύνευε την οριστική απώλεια της Σαουδικής Αραβίας, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης του Ριάντ προς την Άγκυρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας για την ίδρυση του Ισλαμικού ΝΑΤΟ στις 7 Αυγούστου μεταξύ των δύο αυτών χωρών και του Πακιστάν, όπως και τον κίνδυνο μιας ακόμη καθαρής στρατιωτικής ήττας μετά από αυτή στο Ιράν. Η Άγκυρα θα διακινδύνευε ένα οριστικό ρήγμα με τις ΗΠΑ και την παγκόσμια ελίτ που χρηματοδοτεί και στηρίζει το Ισραήλ. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται και η ΕΕ. Το πιθανότερο σενάριο παραμένει η συγκέντρωση υλικού, η βελτίωση θέσεων, η επίδειξη δύναμης και η πραγματοποίηση χειρουργικών, προληπτικών πληγμάτων που δεν θα απειλούν έμψυχο δυναμικό.
Την ίδια απειλή με τη Συρία, εκ μέρους Τουρκίας και Ισραήλ, μοιράζεται και η Κύπρος. Μετά την τουρκική αίτηση έκδοσης διεθνούς εντάλματος σύλληψης για τον φυγόδικο γενοκτόνο Νετανιάχου, ο ισραηλινός πρωθυπουργός έσπευσε να κατηγορήσει την Τουρκία για την παράνομη κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού. Εν τω μεταξύ το Ισραήλ, που φέρεται να νοιάζεται για την κατοχή της Κύπρου, συνδέεται κανονικά με το λιμάνι Καλέτσικ στα βόρεια του νησιού και δεκάδες πλοία αναχωρούν από τη Χάιφα για να φτάσουν στο τουρκοκυπριακό λιμάνι… Δηλαδή, το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει τα λιμάνια στα κατεχόμενα, υλοποιώντας πιθανά ένα πάγιο τουρκικό αίτημα!
Το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την Κύπρο επειδή τα ίδια και χειρότερα με όσα έπραξαν οι Τούρκοι έχει κάνει στην Παλαιστίνη από το 1947. Πολύ περισσότερο, “το πιο μισητό κράτος στον κόσμο” ακόμη και για τον Τραμπ, δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την Κύπρο επειδή κάθε αναφορά του γίνεται σκόπιμα για να προετοιμάσει το έδαφος ώστε Τουρκικές βάσεις και στρατόπεδα στα κατεχόμενα να αποτελέσουν στόχο μελλοντικών ισραηλινών επιθέσεων. Για την μετατροπή της κατεχόμενης Κύπρου σε θέατρο πολέμου, πλάι στο νότιο Λίβανο, τη νότια Συρία, την Ιορδανία, το Ιράκ, την Υεμένη και το Ιράν, εργάζεται εντατικά το Ισραηλινό κράτος που προπαγανδίζει δημόσια την ανάγκη βομβαρδισμού των κατεχόμενων, υποτίθεται για την ασφάλεια του Ισραήλ. Στην πράξη, στόχος είναι η επιβίωση του Σιωνισμού, που αναπαράγεται μέσω πολέμων, και η υλοποίηση του “μεγάλου Ισραήλ”, ώστε το (με νόμο) εβραϊκό κράτος να διευρύνει τα σύνορα του. Το σχέδιο μετατροπής των κατεχομένων σε Γάζα, για χάρη του Ισραήλ, παρουσιάστηκε μάλιστα στην Αθήνα από Ισραηλινό σύμβουλο σε κλειστή σύσκεψη ελλήνων “διαμορφωτών γνώμης”. Η μεταφορά του πολέμου στα κατεχόμενα της Κύπρου είναι ιδανικό “σχέδιο Β” τόσο για το Ισραήλ όσο και για την Τουρκία, μιας και δεν θα απειληθεί δικό τους έδαφος ώστε τυχόν απώλειες να σημάνουν πολιτικό κόστος, ούτε θα τεθεί ζήτημα ενεργοποίησης του άρθρου 5 της βορειοατλαντικής συμμαχίας περί αλληλοϋποστήριξης, καθώς τα κατεχόμενα δεν είναι έδαφος κράτους – μέλους του ΝΑΤΟ, ακόμη και στην καθαρά υποθετική αλλά πρακτικά αδύνατη υπόθεση που θα ζητούνταν αντίποινα σε βάρος του σιωνιστικού κράτους.
Άκρως ανησυχητική είναι επίσης η στάση της Κυπριακής ηγεσίας που χάρη των οικονομικών ωφελειών από την συνεργασία με το Ισραήλ έχει υποταχθεί στους σχεδιασμούς του, μετατρέποντας την Κυπριακή Δημοκρατία σε σιωνιστική αποικία.
Σε αυτό το πλαίσιο ο οξυνόμενος ανταγωνισμός Τουρκίας – Ισραήλ, που θυμίζει την Σκύλλα και την Χάρυβδη, απειλεί περαιτέρω τη σταθερότητα στην Μέση Ανατολή και την νοτιοανατολική Μεσόγειο και απορρέει από τα επεκτατικά σχέδια δύο ολιγαρχιών εξ ίσου φιλοπόλεμων και αναθεωρητικών, εξ ίσου υποταγμένων στον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, και γι’ αυτό εξ ίσου επικίνδυνων…
