Εναλλακτική Παρέμβαση – Δικηγορική Ανατροπή
Αναδημοσιεύουμε στα ελληνικά την ανακοίνωση του The Hind Rajab Foundation σχετικά με την κατατεθείσα προσφυγή ενώπιον του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών.
25 Σεπτεμβρίου 2026 – Βρυξέλλες, Βέλγιο / Αθήνα, Ελλάδα
Το Ίδρυμα Hind Rajab (HRF) κατέθεσε προσφυγή ενώπιον του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών κατά της απορριπτικής διάταξης του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, αφορώσα την έγκληση που υπέβαλε το Ίδρυμα κατά του Oran Rubin, Ισραηλινού υπηκόου και εφέδρου, ο οποίος παραθέριζε στην Αθήνα.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, ο Εισαγγελέας απέρριψε την έγκληση του HRF —η οποία είχε κατατεθεί την 1η Σεπτεμβρίου 2026— κρίνοντάς την «νόμω αβάσιμη» και επικαλούμενος έλλειψη δικαιοδοσίας βάσει του ελληνικού δικαίου. Η προσφυγή του HRF υποστηρίζει ότι η απόρριψη δεν λαμβάνει υπόψη τις υποχρεώσεις της Ελλάδας βάσει του διεθνούς δικαίου όσον αφορά τη διερεύνηση και τη δίωξη σοβαρών διεθνών εγκλημάτων.
Ο Oran Rubin υπηρέτησε στο 424ο Τάγμα «Shaked» της Ταξιαρχίας Givati του Ισραήλ, επιχειρώντας ως μέρος της Ομάδας Μάχης της 401ης Ταξιαρχίας. Το HRF διαθέτει τεκμηριωμένα στοιχεία που τον τοποθετούν σε δύο τοποθεσίες μεγάλης κλίμακας καταστροφής στην Πόλη της Γάζας: την Πλατεία Παλαιστίνης (Palestine Square) και το Τζαμί Al-Taqwa.
Οι πράξεις που τεκμηριώνονται στην έγκληση του HRF συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης και των Πρόσθετων Πρωτοκόλλων τους, συμπεριλαμβανομένης της σκόπιμης στοχοποίησης προστατευόμενων πολιτικών αντικειμένων και χώρων λατρείας, καθώς και της εκτεταμένης καταστροφής περιουσίας που δεν δικαιολογείται από στρατιωτική αναγκαιότητα.
Στην προσφυγή του, το HRF εγείρει δύο θεμελιώδη ζητήματα:
- Η Ελλάδα διαθέτει δικαιοδοσία βάσει του διεθνούς και του εθνικού δικαίου: Η Εισαγγελία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ελληνικά δικαστήρια στερούνταν δικαιοδοσίας, διότι τα φερόμενα ως εγκλήματα διαπράχθηκαν στο εξωτερικό και αφορούσαν αλλοδαπό υπήκοο. Το HRF αμφισβητεί αυτό το συμπέρασμα, υποστηρίζοντας ότι τα ελληνικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία επί των φερόμενων εγκλημάτων βάσει της εσωτερικής νομοθεσίας της Ελλάδας, σε συνδυασμό με τις δεσμευτικές διεθνείς υποχρεώσεις της. Η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος στις Συμβάσεις της Γενεύης και στα Πρόσθετα Πρωτόκολλά τους, τα οποία επιβάλλουν στα συμβαλλόμενα κράτη την υποχρέωση να διερευνούν και να διώκουν τις σοβαρές παραβιάσεις. Η ελληνική νομοθεσία παρέχει επίσης βάση δικαιοδοσίας για τέτοια εγκλήματα που διαπράττονται στο εξωτερικό, δυνάμει του άρθρου 8 (ια) του Ποινικού Κώδικα, ενώ ο Νόμος 3948/2011 ενσωμάτωσε στο ελληνικό δίκαιο τα εγκλήματα του Καταστατικού της Ρώμης, συμπεριλαμβανομένων των σοβαρών παραβιάσεων των Συμβάσεων της Γενεύης.
Συνεπώς, το HRF καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το γεγονός πως τα φερόμενα ως εγκλήματα διαπράχθηκαν στο εξωτερικό και αφορούν αλλοδαπό υπήκοο δεν αποκλείει, από μόνο του, την ελληνική δικαιοδοσία.
- Τα εθνικά δικαστήρια φέρουν την πρωταρχική ευθύνη για τη δίωξη διεθνών εγκλημάτων: Βάσει της αρχής της συμπληρωματικότητας που καθιερώνεται από το Καταστατικό της Ρώμης, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) έχει σχεδιαστεί να παρεμβαίνει μόνο όταν τα εθνικά δικαστήρια αδυνατούν ή δεν προτίθενται να ενεργήσουν.
Στην πραγματικότητα, η πρωταρχική ευθύνη για τη διερεύνηση και τη δίωξη διεθνών εγκλημάτων βαρύνει τα κράτη. Δεδομένης της περιορισμένης ικανότητας του ΔΠΔ να διώκει δράτες κάθε βαθμίδας, και εν μέσω αυξανόμενων πολιτικών πιέσεων που ασκούνται στο Δικαστήριο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθίσταται ακόμη πιο κρίσιμο να εκπληρώνουν οι εθνικές δικαιοδοσίες το καθήκον τους να διασφαλίζουν ότι οι φρικαλεότητες δεν θα μείνουν ατιμώρητες. Η ανοχή στην ελεύθερη κυκλοφορία ενός υπόπτου για εγκλήματα πολέμου στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με την άρνηση διερεύνησης της υπόθεσης, υπονομεύει τόσο την ελληνική κυριαρχία όσο και το παγκόσμιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
Dyab Abou Jahjah, Γενικός Διευθυντής του HRF:
«Τα κράτη προσπαθούν να απαλλαγούν από τις ευθύνες τους στο πλαίσιο της αρχής της οικουμενικής δικαιοδοσίας. Υιοθετούν την αρχή της λογοδοσίας στα λόγια, αλλά στη συνέχεια βρίσκουν δικαιολογίες για να την αποφύγουν όταν ένας ύποπτος βρεθεί εντός της εμβέλειάς τους. Το HRF τούς υπενθυμίζει διαρκώς αυτές τις ευθύνες. Από το Βέλγιο έως το Περού και τη Χιλή, έχουμε πετύχει συγκεκριμένα βήματα προόδου στον αγώνα για την ουσιαστική εφαρμογή της οικουμενικής δικαιοδοσίας.
Η προσφυγή μας στην Ελλάδα αποτελεί το επόμενο βήμα σε αυτόν τον αγώνα. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να μετατρέπουν τις νομικές υποχρεώσεις σε ζητήματα πολιτικής σκοπιμότητας. Θα συνεχίσουμε να ασκούμε πιέσεις για να αναλάβουν δράση, καθώς είμαστε πεπεισμένοι για το δίκαιο της υπόθεσής μας, τόσο από ηθική όσο και από νομική άποψη».
Natacha Bracq, Επικεφαλής του Τμήματος Δικαστικών Υποθέσεων του HRF:
«Η υπόθεση αυτή αποτελεί δοκιμασία για το αν τα ευρωπαϊκά δικαστικά συστήματα θα τηρήσουν τις διεθνείς τους υποχρεώσεις ή αν θα επιτρέψουν στο έδαφός τους να μετατραπεί σε ασφαλές καταφύγιο για άτομα που φέρονται να εμπλέκονται στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα.
Η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς να απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις Συμβάσεις της Γενεύης. Αναμένουμε από το Εφετείο να αναγνωρίσει αυτές τις υποχρεώσεις και να διασφαλίσει τη δέουσα διερεύνηση καταγγελιών τέτοιας σοβαρότητας».
