Η είδηση λιτή: «Ο Λαμίν Γιαμάλ έγινε τοιχογραφία στη Γάζα, έπειτα από την εμφάνισή του με την παλαιστινιακή σημαία στη Βαρκελώνη». Η αντίστοιχη τοιχογραφία, συγκινητική. Κυρίως, επειδή θυμίζει τι μπορεί να εκλαμβάνεται ως «τοίχος», σήμερα, στη Λωρίδα της Γάζας…
Ο Γιαμάλ, με την παλαιστινιακή σημαία στο χέρι, είναι ζωγραφισμένος πάνω σε ένα επικλινές κομμάτι τοίχου, διαλυμένου από τους βομβαρδισμούς. Ανάμεσα σε ερείπια. Εκεί δεσπόζει η εικόνα. Και πρωτίστως από εκεί «εισπράττει» ευγνωμοσύνη ο ίδιος ο Γιαμάλ, ο 18χρονος Ισπανός ποδοσφαιριστής που διαπρέπει στην Μπαρτσελόνα. Ο επιθετικός που αναγνωρίζεται ως το μεγαλύτερο ταλέντο του σύγχρονου παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ως δυνάμει «νέος Μέσι» ή «νέος Κριστιάν Ρονάλντο». .
Ας δούμε όμως (ή ας θυμηθούμε) τι προηγήθηκε: Την Κυριακή (10/5), έπειτα από τη νίκη της επί της Ρεάλ Μαδρίτης η Μπαρτσελόνα αναδείχθηκε και τυπικά πρωταθλήτρια Ισπανίας (και) για τη σεζόν 2025 – 2026. Την επόμενη μέρα (11/5), έγινε γιορτή για τον νέο τίτλο. Στους δρόμους της Βαρκελώνης ξεχύθηκε μια λαοθάλασσα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι χόρευαν, τραγουδούσαν και επευφημούσαν τους παίκτες της «Μπάρτσα». Εκείνοι βρίσκονταν πάνω σε ανοικτό πούλμαν που εκκίνησε από το «Καμπ Νου» – το γήπεδο της ομάδας – και κατόπιν διέσχισε τους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Κατά τα ειωθότα, οι παίκτες ανέμιζαν κασκόλ και φανέλες της ομάδας. Ο Γιαμάλ όμως πρωτοτύπησε. Ανέμιζε μια μεγάλη παλαιστινιακή σημαία.
Φλικ και Κατς, Σάντσεθ και Γκουαρδιόλα
Δυσανασχέτησε με την κίνηση του Γιαμάλ ο Γερμανός προπονητής της ομάδας, ο Χανς-Ντίτερ Φλικ, που δήλωσε: «Αυτά είναι πράγματα που συνήθως δεν μου αρέσουν. Μίλησα μαζί του, είναι δική του απόφαση. Αλλά παίζουμε ποδόσφαιρο για να κάνουμε τον κόσμο χαρούμενο. Αυτό είναι για μένα το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε».
Στο Ισραήλ, το μένος εναντίον του Γιαμάλ απέληξε στη γνωστή, κωμικοτραγική «καραμέλα». Σύμφωνα με τον υπουργό «Άμυνας» Ισραέλ Κατς, ο παίκτης «υποκίνησε μίσος κατά του Ισραήλ και των Εβραίων». Αναμενόμενη αντίδραση. Αναμενόμενη όμως ήταν και η απάντηση του Ισπανού πρωθυπουργού – μέσω ανάρτησης στο «Χ» – στον Κατς. Ο Πέδρο Σάντσεθ έγραψε ότι ο παίκτης της «Μπάρτσα» έκανε υπερήφανη τη χώρα. Και επεσήμανε: «Όσοι θεωρούν ότι το να κυματίζει κάποιος μια σημαία ενός κράτους είναι “υποκίνηση μίσους”, είτε έχουν χάσει τα λογικά τους είτε έχουν τυφλωθεί από τη δική τους ντροπή».
Περίπου 1.800 χιλιόμετρα βορειότερα της Βαρκελώνης, στο Μάντσεστερ, την Τρίτη (12/5) ένας Βρετανός δημοσιογράφος υπέβαλε ερώτηση, σχετική με την κίνηση του Γιαμάλ, στον Πεπ Γκουαρδιόλα. Τον διάσημο Καταλανό πρώην προπονητή της «Μπάρτσα» (επί της ουσίας αναμορφωτή της, από το 2008 και μετά) και νυν προπονητή της Μάντσεστερ Σίτι. Η ερώτηση ήταν διατυπωμένη σε πνεύμα… Χανς Φλικ. Αν, δηλαδή, ένας παίκτης πρέπει να «επεμβαίνει σε θέματα που δεν αφορούν το ποδόσφαιρο». Αλλά ποια «μοίρα» θα μπορούσε να έχει τέτοια ερώτηση, απευθυνόμενη σε έναν άνθρωπο που έχει πολλές φορές επικρίνει τις θηριωδίες του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, επισημαίνοντας παράλληλα τα διαφορετικά «μέτρα και σταθμά», τα οποία χαρακτηρίζουν τη στάση των διεθνών ποδοσφαιρικών «διευθυντηρίων» ως προς το κεφάλαιο «αθλητισμός, πολιτική, εγκλήματα»;
Ο Γκουαρδιόλα πρώτα παρατήρησε πως, αν όντως ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος πιστεύει στο δόγμα της… σιωπής σε ζητήματα πέραν του ποδοσφαίρου, δεν θα έπρεπε να κάνει τέτοια ερώτηση. «Τότε και εσύ οφείλεις να αποφεύγεις τις παρεμβάσεις σε πράγματα που δεν είναι στη δική σου αρμοδιότητα», του είπε. «Διότι δουλειά σου είναι να με ρωτήσεις για τον αυριανό αγώνα με την Κρίσταλ Πάλας», πρόσθεσε.
Και μετά την «ντρίπλα», ήρθε το ευθύβολο σουτ του Γκουαρδιόλα: «Ο ποδοσφαιριστής είναι πρότυπο και η γνώμη του επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους. Για αυτό πρέπει να την εκφράζει, αν χρειάζεται. Εσύ τι θα έκανες, αν έβρισκες τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου κάτω από βομβαρδισμένα σπίτια; Θα έβγαινες εδώ, στην συνέντευξη Τύπου, να μιλήσεις για έναν παίκτη που φοράει φανέλα και τρέχει πίσω από μια μπάλα; Βεβαίως όχι! Δεν επιλέγεις εσύ τα θέματα, για τα οποία θέλουμε να μιλήσουμε. Ο Λαμίν πρέπει να είναι υπερήφανος για τη στάση του, η οποία τώρα συζητείται σε όλον τον κόσμο».
Ο… «αγνωστικισμός» της UEFA
Ειρήσθω εν παρόδω: Από τα ισραηλινά πυρά στη Γάζα έχουν σκοτωθεί συνολικά 644 αθλητές, εκ των οποίων οι 359 ήταν ποδοσφαιριστές. Εξ αυτών, οι 91 ήταν ανήλικοι. Ο πιο γνωστός ποδοσφαιριστής, ο «Παλαιστίνιος Πελέ» Σουλεϊμάν αλ-Ομπέιντ, «γαζώθηκε» τον Αύγουστο του 2025, καθώς ανέμενε τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας. Τότε, με ανάρτησή της στα social media, η Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (UEFA) εξέφρασε λύπη για τον θάνατο του αλ-Ομπέιντ, «παραλείποντας» να σημειώσει ποιοι τον σκότωσαν. «Μπορείτε να μας πείτε πώς πέθανε, πού και γιατί;», διερωτήθηκε ρητορικά με δική του ανάρτηση ο Αιγύπτιος άσσος της Λίβερπουλ, Μοχάμεντ Σαλάχ, ένας από τους διάσημους ποδοσφαιριστές που είχαν ήδη εκφράσει την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό.
Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες «διατυπώσεις» της UEFA ευθυγραμμίζονταν με κάτι ευρύτερο: Με τίτλους ή υπότιτλους πολλών μέσων ενημέρωσης, που ανέφεραν πχ θανάτους σε σημεία διανομής τροφίμων στη Γάζα χωρίς να αποσαφηνίζουν αν οι άνθρωποι εκεί πέθαναν από ισραηλινά πυρά, από ηλίαση ή από κάτι άλλο… Ή τίτλους – υπότιτλους που αφορούσαν δολοφονίες Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης από τα τάγματα εφόδου των εποίκων, αλλά απέφευγαν να αναφέρουν ποιες ήταν οι αιτίες των θανάτων και ποιοι οι δράστες.
Αναζητώντας την «ειλικρίνεια»…
Δεν έχει και πολλά να προσθέσει κανείς σε όσα – ορθά και ευνόητα – ήδη επισημαίνονται ευρύτατα για τη διανοητική «φθήνια» και την ηθική κατάπτωση, την οποία αποπνέει η αντίληψη ότι οι αθλητικοί (και πολιτιστικοί) «κόσμοι» οφείλουν να παραμένουν ανεπηρέαστοι από οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο. Μακάριοι, αδιατάρακτοι, στεγανοποιημένοι. Έστω κι αν «παραδίπλα» μια ολοφάνερη γενοκτονία (Γάζα) συνδυάζεται με θηριώδεις πρακτικές εθνοκάθαρσης (Δυτική Όχθη) και με την κατακρεούργηση κάθε πτυχής διεθνούς δικαίου. Όποιος προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει ή τι σημαίνει για την ίδια την ανθρωπότητα αυτό το level βαρβαρότητας, μπορεί να συνεχίσει να υποκρίνεται. Εκτός αν τον γοητεύει η ίδια η προοπτική της πλήρους εκβαρβάρωσης, όποτε το ερώτημα είναι κατά πόσο θα βρει το σθένος να το παραδεχτεί.
Ας επικεντρωθούμε όμως σε κάτι άλλο: Πόσο συνεπείς στις «αρχές» τους αποδεικνύονται οι «κυρ Παντελήδες» τύπου Φλικ (ποιος είπε ότι και καλοί προπονητές δεν μπορούν να είναι τέτοιοι;) στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και άλλα σπορ, όταν νουθετούν «μακριά από την πολιτική ο αθλητισμός»;
Ας παρακάμψουμε για λίγο την ουσία της άποψής τους και ας δούμε αν και κατά πόσο παραμένουν σταθεροί σε αυτήν. Εν ολίγοις, αν εννοούν αυτό που λένε. ή αν το θυμούνται… κατά περίπτωση. Επειδή δε η αντίληψή τους αυτή εκφράζεται με διάφορους παραλλαγές και σε διαφορετικές εποχές, έχουμε να θυμηθούμε αρκετά- πρόσφατα και παλιότερα.
Με τον πρόεδρο της FIFA, όλα καλά;
Επέκρινε ποτέ κανείς τους τον Τζιάνι Ινφαντίνο, τον Ιταλό πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA), ο οποίος ενεργεί σταθερά ως υποστηρικτής της κρατικής πολιτικής του Ισραήλ και έχει μετατραπεί σε χρήσιμο… τελάλη του Τραμπ; Όλοι αυτοί οι κήρυκες της «μη πολιτικοποίησης» του αθλητισμού, έκριναν άραγε ως φυσιολογική την παρουσία του Ινφαντίνο στη σύνοδο του Σαρμ Ελ Σέιχ της Αιγύπτου (Οκτώβριος 2025) για την εκεχειρία στη Γάζα; Τους φάνηκαν… αρκούντως «αποστασιοποιημένοι» από την πολιτική οι ύμνοι του Ινφαντίνο προς τον Τραμπ; Ισχύει το ίδιο και για την κατοπινή (Δεκέμβριος 2025) απόφαση του… Ιταλού γλίτσα να απονείμει στον αμερικανό πρόεδρο το «Βραβείο Ειρήνης της FIFA»;
Στην καμπάνια που στοχεύει στον αποκλεισμό του Ισραήλ από τις διεθνείς διοργανώσεις συμμετέχουν δεκάδες γνωστοί αθλητές, εν ενεργεία ή βετεράνοι, καθώς και ορισμένοι προπονητές. Τα αντίστοιχα αθλητικά διεθνή «διευθυντήρια» αρνούνται να το πράξουν. Ουδεμία έκπληξη προξενεί φυσικά αυτό, όλοι γνωρίζουν το ποιόν, τα ήθη και την ιστορία τους – εδώ και πολλές δεκαετίες…. Οι «κυρ Παντελήδες» συνηγορούν υπέρ της άρνησης (του αιτήματος για αποκλεισμό), είτε σιωπηρά – συνηθέστερο, αυτό- είτε ψελλίζοντας κάτι περί «αθλητισμού που δεν πρέπει να αποκλείει καμία χώρα» διότι αν το κάνει «θα πάψει να ενώνει τους ανθρώπους». Ενδιαφέρουσα αυτή η καρικατούρα «ψευδο- χίπικης» λογικής, αλλά δεν θυμόμαστε να την εξέφρασε κανένας «κυρ Παντελής» όταν επιβλήθηκε αθλητικός αποκλεισμός στη Ρωσία και παλιότερα (1992) στη Σερβία.
Μήπως οι εν λόγω «κυρ Παντελήδες» θεωρούν ότι κακώς είχε αποκλειστεί από τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις η Νότια Αφρική, την εποχή του απαρτχάιντ; Δεν αμφιβάλουμε ότι πολλοί εξ αυτών το πιστεύουν – ας βρουν λοιπόν το θάρρος να το πουν. Όσοι όμως δεν θεωρούν κάτι τέτοιο, πώς στηρίζουν την άποψη ότι καλώς συμμετέχει στις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις το Ισραήλ, που ουσιαστικά έχει ανακηρύξει τον εαυτό του – και… επισήμως – ως «κράτος – απαρτχάιντ» από τον Ιούλιο του 2018, με το θεμελιώδη νόμο περί «εβραϊκού έθνους – κράτους»; Και, εσχάτως, με τη θέσπιση ακόμη και θανατικής ποινής μόνο για Παλαιστίνιους.
Κι όλα αυτά, με δεδομένη τη γενική, φρικώδη συμπεριφορά του Ισραήλ στα κατεχόμενα. Μια συμπεριφορά που εδράζεται στην αντίληψη περί «περιούσιου λαού, ο οποίος δικαιούται να επιβάλλεται όπως μπορεί και όπως θέλει, επί των άλλων. Αν υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και σε αυτό του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων, έγκειται στο ότι το δεύτερο (απαρτχάιντ) έχει αποδειχθεί απείρως χειρότερο και πιο θανατηφόρο.
Ένας… φωσφορίζων συνταγματάρχης
Ας πούμε, όμως, ότι οι «κυρ Παντελήδες» έχουν διαφορετική άποψη για όλα τούτα. Και εμμένουν στο «όραμα» που θέλει αθλητισμό «ανόθευτο» από πολιτικές παρεμβάσεις. Γιατί, τότε, δεν είδαμε κανέναν εξ αυτών να διαμαρτύρεται για τις αμέτρητες «στρατεύσεις» ισραηλινών ομάδων ή παραγόντων στην υπηρεσία της προπαγάνδας; Ναι, αμέτρητες. Και «απλωμένες» σε βάθος χρόνου. Έπονται ορισμένα παραδείγματα.
Τον Μάρτιο του 2009, όταν η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα του Ισραήλ ετοιμαζόταν για έναν κρίσιμο αγώνα της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ, έσπευσε να μιλήσει στους παίκτες – για να τους εμψυχώσει – ο συνταγματάρχης Ιλάν Μάλκα. Τι τους είπε ο Μάλκα; Να δράσουν με την αποφασιστικότητα που είχε επιδείξει νωρίτερα ο ισραηλινός στρατός (IDF) στη Λωρίδα της Γάζας – έκαναν και τότε carpet bombing και εξολόθρευαν αμάχους. Τους είπε ο Μάλκα να «αποφύγουν τα λάθη του παρελθόντος», ακριβώς όπως ο ίδιος είχε ζητήσει από τους στρατιώτες του «να διορθώσουν τις αδυναμίες του πολέμου του 2006 στο Λίβανο» (τότε που οι IDF ουσιαστικά ηττήθηκαν από τη Χεζμπολάχ).
Την ομιλία εκείνη αποκάλυψε η δεξιά ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth. Κατόπιν, η προοδευτική Haaretz χαρακτήρισε το συμβάν ως επισημοποίηση της παράνοιας που μάστιζε τη χώρα. Διερωτήθηκε μάλιστα η Haaretz γιατί «οι δυο ηλίθιοι», δηλαδή ο προπονητής της ομάδας Ντρορ Καστάν και ο βοηθός του Μοσέ Σινάι, κάλεσαν έναν προβεβλημένο στρατιωτικό διοικητή για να εμψυχώσει τους παίκτες και όχι «τον επικεφαλής των στρατιωτικών ραβίνων», που ήταν «φημισμένος για τις πολλαπλές του δυνατότητες» και ικανός να μετασχηματίσει τον πολεμικό φανατισμό σε «θεϊκή προσταγή…».
Όλα αυτά δημοσιεύθηκαν στον διεθνή Τύπο. Ήταν μάλλον αδύνατον να μην τα πήραν χαμπάρι οι γραφειοκράτες των διεθνών ποδοσφαιρικών αρχών (ειδικά της FIFA, στην αρμοδιότητα της οποίας εντασσόταν το Μουντιάλ) . Αλλά, «φυσικά», το αφτί τους δεν ίδρωσε. Ούτε διαμαρτυρήθηκε κανείς εξ όσων θεωρούν… «κηρύγματα μίσους» τα ανεμίσματα παλαιστινιακών σημαιών στα γήπεδα, ή ακόμη και τα αναρτημένα σε κερκίδες πανό που αξιώνουν τερματισμό της γενοκτονίας.
Για την ιστορία: Στις 15 Ιανουαρίου 2009 οι IDF έπληξαν με (τις απαγορευμένες) βόμβες φωσφόρου κατοικημένες περιοχές της Γάζας, αλλά και το κτίριο της υπηρεσίας για τους πρόσφυγες του ΟΗΕ. Αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για περίπου 150 (!) ανάλογες εγκληματικές ενέργειες, η τότε ισραηλινή κυβέρνηση αποφάσισε να «βγάλει στη σέντρα» δυο ανώτατους αξιωματικούς των IDF, ειδικά για το χτύπημα της 15ης Ιανουαρίου 2009, ώστε να δείξει ότι δεν «κουκούλωνε» τα πάντα. Έτσι, με τη «βούλα» και του ισραηλινού κράτους, κηρύχθηκαν εγκληματίες πολέμου ο ταξίαρχος Εγιάλ Έιζενμπεργκ και ο συνταγματάρχης Ιλάν Μάλκα, ο κατοπινός εμψυχωτής της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας. Πώς «τιμωρήθηκαν»; Με «πειθαρχική επίπληξη»…
Η σιγή για τον Μπλατ και η επιδρομή στο Άμστερνταμ
Δεν τερματίστηκε φυσικά στο 2009 η εν λόγω αφωνία όσων κατά τα άλλα (τα… επιλεγμένα «άλλα») διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, μην τυχόν και «αναμειχθεί η πολιτική με τον αθλητισμό».
Από τους «κυρ Παντελήδες» αυτού του είδους δεν εθεάθη κανείς ενοχλημένος το 2014, όταν ο Ισραηλινός προπονητής μπάσκετ Ντέιβιντ Μπλατ έπιασε δουλειά στους Καβαλίερις του Κλίβελαντ και αμέσως μετέτρεψε την πρόσληψή του σε ευκαιρία να προπαγανδίσει με μεγάλη θέρμη το «δίκιο» μιας ακόμη επιδρομής στη Λωρίδα της Γάζας. Αλλά και να ζητήσει – μιλώντας στο NBC Sports – «περισσότερη συμπαράσταση από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ» στις στρατιωτικές κινήσεις του Τελ Αβίβ (και τότε ο Νετανιάχου ήταν πρωθυπουργός).
Από τους «κυρ Παντελήδες» αυτού του είδους δεν ακούστηκε επικριτικό «κιχ» για τις ρατσιστικές επιδρομές, τους τραμπουκισμούς με εμφανές σιωνιστικό υπόβαθρο και τις βιαιότητες σε βάρος Αράβων, στις οποίες έχουν επιδοθεί κατά τα τελευταία χρόνια «πιστοί» της – γνωστής για την ταύτισή της με τα σιωνιστικά «ιδανικά» – Μακάμπι Τελ Αβίβ (εν προκειμένω της ποδοσφαιρικής). Με ξεχωριστή δε αγριότητα το έκαναν στο Άμστερνταμ, τον Νοέμβριο του 2024.
Και, άντε, ας πούμε ότι μέχρι ν’ αποσαφηνιστεί τι είχε συμβεί εκεί (στο Άμστερνταμ), οι απανταχού «κυρ Παντελήδες» ήταν παγιδευμένοι από τα ψέματα που διοχέτευε η κυβέρνηση Νετανιάχου. Κι ότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίον αναπαρήγαγαν τα ψεύδη, αντί να βρουν κάποια λόγια καταδίκης των Ισραηλινών επιδρομέων (που όταν έλαβαν τις αναπόφευκτες… απαντήσεις κλαψούριζαν για «αντισημιτισμό»). Πώς εξηγείται όμως το εκκρεμές των «κυρ Παντελήδων» μεταξύ αφωνίας και εμμονής στα ψεύδη, στη συνέχεια; Δηλαδή αφ’ ότου δημοσιοποιήθηκε το αποκαλυπτικό οπτικό υλικό για τα συμβάντα. Και αφ’ ότου η ίδια η δήμαρχος του Άμστερνταμ Φέμκε Χαλσέμα ζήτησε συγγνώμη, που βιάστηκε να υιοθετήσει την ισραηλινή εκδοχή για τα γεγονότα (περισσότερα για τα του Άμστερνταμ, προς το τέλος του κειμένου αυτού).
Το ουσιαστικό, μεγάλο πρόβλημά τους
Μερικές φορές θαρρείς ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει τόση υποκρισία. Οι… απίθανοι τύποι που δεν ενοχλήθηκαν όταν οι συμμορίες των οπαδών της Μακάμπι τραγουδούσαν στο Άμστερνταμ «δεν υπάρχουν σχολεία στη Γάζα, γιατί δεν έμειναν παιδιά ζωντανά» (δίστιχο που χρονολογείται από παλιότερη επιδρομή των IDF στη Λωρίδα), αναμασούν το φληνάφημα ότι «κηρύσσει μίσος κατά των Εβραίων» η παλαιστινιακή σημαία στα γήπεδα ή και στα χέρια του Γιαμάλ!
Προφανώς η ποδοσφαιρική αξία του Γιαμάλ καθιστά πολύ ενοχλητική για αυτούς την κίνηση του. Αλλά το πολύ πιο ενοχλητικό είναι άλλο: Ότι η ενέργεια του νεαρού άσσου δείχνει αντιπροσωπευτική ενός διεθνούς κλίματος, που γίνεται πλέον πολύ βαρύ για το Ισραήλ.
Το Ισραήλ, του οποίου η πολιτική ελίτ βλέπει τις δημοσκοπήσεις που διενεργούνται ανά τον κόσμο και φρίττει. Το Ισραήλ, που έχει αποφασίσει να διαθέσει κατά το τρέχον έτος το ιλιγγιώδες ποσό των 730 εκατομμυρίων δολαρίων για να ενισχύσει τους μηχανισμούς προπαγάνδας του, μπας και κατορθώσει να «φτιάξει» κάτι από τη διεθνή εικόνα του (το κονδύλι αυτό είναι σχεδόν πενταπλάσιο εκείνου που είχε εγκριθεί για το 2025). Το Ισραήλ, του οποίου το κορυφαίο think tank, το Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), προειδοποίησε κατά τον περασμένο Απρίλιο ότι η μεγάλη μεταστροφή της κοινής γνώμης ειδικά στις ΗΠΑ εγκυμονεί πλέον μεγάλους (γεω)πολιτικούς κινδύνους, που θα θεωρούνταν αδιανόητοι στο παρελθόν – και το πρόσφατο.
Αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα των εκπροσώπων της σιωνιστικής κτηνωδίας. Και οι τετριμμένοι, επαναλαμβανόμενοι αφορισμοί (όπως του Κατς εναντίον του Γιαμάλ), απλώς υπογραμμίζουν την αμηχανία τους απέναντί του.
