Για την νεολαία και το κίνημά της, του Αργύρη Γκορτσίλα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017 16:33 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πρέπει βαθιά να κατανοήσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή και χρειάζονται νέα εργαλεία και υπερβάσεις από όλους μας, προς μια μετωπική ταξική απελευθερωτική κατεύθυνση.

 

«Με μια ορισμένη έννοια μπορούμε να πούμε ότι ακριβώς μπροστά στη νεολαία μπαίνει το πραγματικό καθήκον να δημιουργήσει την κομμουνιστική κοινωνία. Γιατί είναι φανερό ότι η γενιά των εργαζομένων που διαπαιδαγωγήθηκε στην καπιταλιστική κοινωνία, στην καλύτερη περίπτωση θα μπορέσει να εκπληρώσει το καθήκον της εξάλειψης των βάσεων της παλιάς καπιταλιστικής ζωής, που στηρίζεται στην εκμετάλλευση. Στην καλύτερη περίπτωση θα μπορέσει να εκπληρώσει το καθήκον της δημιουργίας ενός κοινωνικού καθεστώτος, που θα βοηθήσει το προλεταριάτο και τις εργαζόμενες μάζες να κρατήσουν την εξουσία στα χέρια τους και να δημιουργήσουν ένα γερό θεμέλιο, που πάνω του μπορεί να χτίσει μόνο η γενιά που αρχίζει τη δουλιά μέσα σε νέες πια συνθήκες, μέσα σε μια κατάσταση, όπου δεν υπάρχουν εκμεταλλευτικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους.»

(Απόσπασμα από τον λόγο του Β.Λένιν στο ΙΙΙ Πανρωσικό Συνέδριο της Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ρωσίας, 2 του Οκτώβρη 1920)

 

 

Είναι προφανές ότι όταν σήμερα συζητάμε για το ζήτημα της Νεολαίας γενικά, και της κομμουνιστικής οργάνωσής νεολαίας ειδικότερα, συζητάμε σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες από εκείνες μέσα στις οποίες ο Λένιν τοποθετείται στο Πανρωσικό Συνέδριο της Κ.Ε.Ν Ρωσίας. Σήμερα δεν μπαίνει επί τάπητος το καθήκον του βαθέματος της εργατικής δημοκρατίας, πόσο μάλλον το προχώρημα και άλμα προς τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Αντίστοιχα, σήμερα τα καθοδηγητικά καθήκοντα των κομμουνιστών ως προς την νεολαία και το κίνημά της, οι συνθήκες που καλούνται να την διαπαιδαγωγήσουν, διαφέρουν (και δε θα μπορούσαν να μη διαφέρουν) από την επαναστατημένη Ρωσία του 1920.

 

 Ωστόσο, ό,τι πρέπει να κρατήσουμε είναι ο κομβικός ρόλος που ιστορικά μπορεί να παίξει αυτή η αντιφατική κοινωνική κατηγορία τόσο στην ανατροπή της παλιάς κοινωνίας, αλλά πολύ περισσότερο στην οικοδόμηση μιας νέας.

 

 Ειδικά σήμερα με τις τεκτονικές αλλαγές στην παραγωγή, με την μαζική εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και την ιδιαίτερη και στενότερη σχέση της νεολαίας με αυτές, αλλά και τις νέες σχέσεις εργασίας – που ως επί το πλείστον εφαρμόζονται στους νέους ανθρώπους-  το ζήτημα της νεολαίας (πως ζει, πως εργάζεται, πως σπουδάζει, πως διασκεδάζει, τι την απασχολεί, πως αντιδρά, πως κινητοποιείται, ποιά είναι η ψυχοσύνθεσή της κ.λπ.) και του κινήματός της (πως οργανώνεται, τι αιτήματα προβάλλει, πως διεκδικεί, ποιά η σχέση του με το εργατικό κίνημα κ.λπ.) αποκτά στρατηγικού τύπου χαρακτήρα για τις πολιτικές πρωτοπορίες. Και σαφώς αυτό το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους κομμουνιστές , αλλά και τα αστικά κόμματα, τους φασίστες, κ.ό.κ. Ειδικότερα οι τελευταίοι φαίνεται να έχουν μια αρκετά ισχυρή επιρροή στους νέους, ακόμα και στις σχολικές ηλικίες.

 

Ο καθένας, όπως μπορεί , φαίνεται να προσπαθεί να εντάξει τμήματα της νεολαίας στις γραμμές του. Καλύτερος σύμμαχος του αντιπάλου είναι φυσικά τα αντιδραστικά ρεύματα που αναζωπυρώνονται εντός της νέας γενιάς. Από το απολίτικο λαϊφστάιλ και την ναρκωκουλτούρα, τον μεταμοντέρνο και αποξενωτικό τρόπο διασκέδασης που γίνεται βασικός τρόπος εκτόνωσης της νέας γενιάς, μέχρι τον ανορθολογισμό ως εργαλείο ανάλυσης και δράσης, αλλά και τα ακροδεξιά-εθνικιστικά-ξενοφοβικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσονται στην νεολαία.

 

Ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αξιοποιεί όλα τα μέσα (Μ.Μ.Ε, γήπεδα, ομάδες επιχειρηματικότητας, τυχερά παιχνίδια κ.λπ.) για να καθηλώσει τους νέους, να τους αδρανοποιήσει, να τους διαιρέσει, να τους στρέψει τον έναν ενάντια στον άλλον.

 

Και η Αριστερά; Η Αριστερά...προσπαθεί! Όμως αυτό δεν αρκεί. Σήμερα που οι καπιταλιστικές βεβαιότητες γκρεμίζονται, που ο εφιάλτης του πολέμου ζωντανεύει και πάλι, που η μετανάστευση στους νέους χτυπάει κόκκινο, που η ανεργία αποτελεί το καθημερινό άγχος των περισσότερων, που τα ποσοστά ψυχικών ασθενειών στους νέους εκτινάσσονται, η Αριστερά (όλων των αποχρώσεων) φαίνεται ανίκανη να αναμετρηθεί με αυτήν την πραγματικότητα. Η επιρροή της στα Πανεπιστήμια έχει μειωθεί αισθητά, ενώ οι δεσμοί της με την εργαζόμενη νεολαία, ή/και νεολαία της περιπλάνησης είναι αναιμικοί. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες όλων των αγωνιστών/στριων της, η αδυναμία της υπάρχουσας Αριστεράς να εκφράσει ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο για την ζωή της νεολαίας, να συμβάλλει στο να ξεσπάσουν μαζικοί και νικηφόροι αγώνες, να οργανώσει τον αγώνα της νέας γενιάς, την εγκλωβίζει είτε σε μια μηχανιστική επανάληψη πετυχημένων συνταγών μιας παλιότερης εποχής που σήμερα δεν αρκούν, είτε σε μια φυγή προς τα εμπρός, μια φυγή προς τη στρατηγική.

 

Για οικονομία χρόνου και χώρου δεν θα αναλυθούν διεξοδικά οι ανεπάρκειες της υπάρχουσας Αριστεράς που καθιστούν και την ίδια μέρος του προβλήματος. Η κριτική στις στρατηγικές αδυναμίες της, στη σύγχυση όσον αφορά τη σχέση τακτικής-στρατηγικής, στη φυσιογνωμία της, στην κοινωνική της σύνθεση κ.ο.κ αποτελούν ανοιχτό αντικείμενο διαπάλης, αλλά δεν αποτελούν στόχο του παρόντος κειμένου.

 

Ωστόσο, αξίζει να αναδειχθούν τρεις λανθασμένες προσεγγίσεις οι οποίες επηρεάζουν την σκέψη και την δράση πολλών οργανώσεων και ρευμάτων που δρουν εντός του νεολαιίστικου κινήματος.

 

Η πρώτη προσέγγιση –προερχόμενη  κυρίως από τις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ-  αδυνατεί να δει την νεολαία σαν ειδική διαταξική κοινωνική κατηγορία που έρχεται σε επαφή με την πολιτική με ειδικό και πολλές φορές πρωτότυπο τρόπο, διαμορφώνοντας έτσι και διαφορετικά μέσα πάλης, αιτήματα, ψυχισμό κλπ. Αν και αντιλαμβάνεται ότι η επίθεση του Κεφαλαίου χτυπάει και την νεολαία, αδυνατεί να δει ότι αυτή η επίθεση «διαθλάται» μέσα από πολλά πρίσματα (σχολείο, πανεπιστήμιο, νέες σχέσεις εργασίας, πολιτισμός, αθλητισμός κ.ά) και μεταφέρει απλά την γραμμή του στην νεολαία χωρίς καμία εξειδίκευση. Αυτή η λογική οδηγεί τελικά σε υποτίμηση του ειδικού ρόλου που μπορεί να παίξει η νεολαία και σε άρνηση της ανάγκης ύπαρξης μετώπου και φυσικά κινήματος  σε αυτή, πυρήνας του οποίου θα είναι η εργατική νεολαία.

 

Η δεύτερη προσέγγιση παραγνωρίζει τον διαταξικό χαρακτήρα της νεολαίας. Παραγνωρίζει δηλαδή ότι εντός της υπάρχουν τμήματα με διαφορετική ταξική προέλευση αλλά και (κυρίως) προοπτική. Υποτιμά συνεπώς την αναγκαία γραμμή συσπείρωσης και αγώνα των πιο πληττόμενων τμημάτων της, είτε αυτών που ήδη εντάσσονται στην παραγωγή, είτε αυτών που θα την στελεχώσουν την επόμενη μέρα. Συνεπώς αδυνατεί να χαράξει μια γραμμή που από την μία θα καταφέρνει να βάζει απέναντι τα τμήματα αυτά που την επόμενη μέρα θα στελεχώσουν διευθυντικά ή αντίστοιχα πόστα, αλλά, κυρίαρχα, από την άλλη θα καταφέρνει να κατευθύνει και να βαθαίνει τον αγώνα της νεολαίας σε ολοένα και πιο εργατικές, ταξικές θέσεις. Συνεπώς υποτιμά την αναγκαιότητα ιεράρχησης αντίστοιχων αιτημάτων και του κέντρου βάρους της παρέμβασης εντός του νεολαιίστικου κινήματος, υποτιμώντας την αναγκαία δουλειά που πρέπει να γίνει στις σχολές τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης, στα ΙΕΚ, ΤΕΙ, νυχτερινά και κυρίως στην εργαζόμενη νεολαία.

 

Η τρίτη, τέλος, προσέγγιση αντιλαμβάνεται το νεολαιίστικο κίνημα ως επί το πλείστον εγκλωβισμένο εντός των «στεγανών» του φοιτητικού κινήματος. Αυτό συμβαίνει και λόγω των μεταμοντέρνων θεωρήσεων για την αλλαγή του κοινωνικού υποκειμένου της ανατροπής (φοιτητές-εργάτες, ρόλος μισθωτής διανόησης, κοινωνικό εργοστάσιο, κοινωνία της γνώσης κ.ο.κ) αλλά κυρίως για ιστορικούς λόγους, λόγω της σχέσης της Αριστεράς στην Ελλάδα με το φοιτητικό κίνημα και του ρόλου που αυτό έπαιξε, όπως και της αναπαραγωγής της κυρίαρχα μέσα από τα πανεπιστήμια.

 

Αυτή η αντίληψη που αποτελεί και την πιο διαδεδομένη εντός της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αλλά και την κυρίαρχη εντός των ρευμάτων που ενυπάρχουν στο νεολαιίστικο κίνημα, αντιλαμβάνεται ως ατμομηχανή του νεολαιίστικου κινήματος το φοιτητικό κίνημα. Αν και αποτελεί αυτή τη στιγμή το πιο οργανωτικά συγκροτημένο τμήμα του νεολαιίστικου κινήματος, πλέον λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης, και της ποιοτικής χειροτέρευσης των συνθηκών της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι νέοι εγκαταλείπουν τις σπουδές τους, ή αναγκάζονται να εργαστούν από όλο και μικρότερη ηλικία. Αντίστοιχα πολλοί νέοι επιλέγουν να μην εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, επιλέγοντας κέντρα μεταλυκειακής κατάρτισης, ΙΕΚ κλπ., προκειμένου να βγουν άμεσα στην παραγωγή.  Ως εκ τούτου είναι αναγκαίο για την Αριστερά σήμερα, αν θέλει να μιλήσει για το νεολαιίστικο κίνημα, να αντιληφθεί την ποιοτική σημασία που έχουν κομμάτια του που μέχρι πρότινος δεν την απασχολούσαν, ή την απασχολούσαν μόνο στα ντοκουμέντα της και όχι στην καθημερινή της δράση.

 

Άρα, τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει; Το παρόν κείμενο προσπαθεί να συμβάλλει στην κουβέντα που έχει ανοίξει εντός των οργανωμένων αγωνιστών της νέας γενιάς, αλλά και εκτός αυτών, για το τι πρέπει να γίνει για να πάει το πράγμα αλλιώς για εμάς, τους φίλους μας, τους συμφοιτητές μας, τους συναδέλφους μας, όλους αυτούς που ανήκουν σε μια γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Σε μια γενιά που μεταναστεύει, που ζει και αναπνέει μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, στην θλίψη και την αγωνία αλλά ταυτόχρονα ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή, και υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες από ποτέ για να την κερδίσει.

 

Ξεκινάμε από το Α 

 

Η σημερινή αρνητική κατάσταση του κινήματος φανερώνει και τα άμεσα καθήκοντα όλων των δυνάμεων της μαχόμενης αριστεράς και της πολιτικής αναρχίας. Είναι καθοριστικής σημασίας να φτιαχτούν μορφές οργάνωσης του νεολαιίστικου κινήματος.

 

Το πρώτο πράγμα που μας διδάσκει η εμπειρία των τελευταίων χρόνων είναι ότι η νεολαία είναι ανοργάνωτη συνδικαλιστικά και πολιτικά, δεν έχει δημιουργήσει τα μέσα εκείνα με τα οποία θα μπορεί να εκφράσει τα αιτήματά της, αλλά ακόμα και όταν δίνει δυναμικά το παρόν στις μικρές και μεγάλες μάχες τον καιρό των μνημονίων και προηγούμενα, το κάνει με σχετικά αυθόρμητο και μη οργανωμένο τρόπο. Δεκέμβρης ’08 , πλατείες, απεργίες, δημοψήφισμα, η νεολαία ήταν εκεί και πολλές φορές έδωσε τον τόνο.

 

Ωστόσο, τόσο κατά την διάρκεια όσο και μετά η νεολαία παραμένει μια άμορφη μάζα χωρίς στοιχειώδη οργάνωση όπως π.χ. επιτροπές νέων σε σωματεία, ισχυρούς φοιτητικούς συλλόγους και πανελλαδικό όργανο του φοιτητικού κινήματος, επιτροπές στις γειτονιές, μαθητικές επιτροπές κ.λπ.

 

Ακόμα λοιπόν και όταν έδινε τις μάχες, στο τέλος δεν κατάφερνε να διατηρήσει μόνιμους δεσμούς με μια συλλογική αγωνιστική κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση. Ταυτόχρονα δεν καταφέρνει να διαμορφώσει τα δικά της σχετικά αυτοτελή αιτήματα, για μόνιμη και σταθερή εργασία, για κατάργηση του συμφώνου πρώτης απασχόλησης, για παιδεία σύμφωνα με τις ανάγκες της, αθλητισμό, πολιτισμό κ.ο.κ.

 

Εν τέλει, και στις σημερινές συνθήκες οπισθοχώρησης του εργατολαϊκού κινήματος, το νεολαιίστικο κίνημα σχεδόν μοιραία φαίνεται να οπισθοχωρεί σημαντικά. Ακόμα και το πιο μαχητικό κομμάτι του, το φοιτητικό, έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό, ενώ ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στους  χώρους εργασίας ή στο μαύρο τοπίο της ανεργίας.

 

Συνεπώς, η οποιαδήποτε προσπάθεια για την ανασυγκρότηση τους κινήματος της νεολαίας πρέπει να ξεκινάει από το «Α» της ταξικής πάλης, από την οργάνωση δηλαδή των νέων ανθρώπων στις δικές τους πλατιές  επιτροπές και όργανα, πάνω στην δική τους αγωνιστική ενότητα και όχι με βάση κομματικές περιχαρακώσεις. Η ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος οφείλει να γίνει πάνω στους εξής κομβικούς άξονες:

1) Εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια, σύμφωνα με τις δυνατότητες της εποχής, για να μπορέσει να επιβιώσει και να ζήσει με αξιοπρέπεια η νεολαία, χωρίς τον φόβο της ανεργίας και το μέλλον της μετανάστευσης.

2) Ενάντια στην επιχειρηματική εκπαίδευση του τεχνοκρατισμού και του σύγχρονου αναλφαβητισμού. Για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας.

3)Ενάντια στον πόλεμο, για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

4)Αγώνας ενάντια στον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και τον εργοδοτικό δεσποτισμό και την κρατική καταστολή, για την κατοχύρωση του δικαιώματος του συνδικαλισμού στους χώρους δουλειάς και σπουδών και την διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων που συνεχώς περιστέλλονται. Για να αποφασίζουν ο ίδιος ο λαός και η νεολαία για το μέλλον τους.

5)Ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό

6)Για μια σύγχρονη απελευθερωτική παρέμβαση στον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τον ελεύθερο χρόνο

7)Ενάντια στην έμφυλη, σεξουαλική ή οποιαδήποτε άλλη καταπίεση

 

Από αυτούς τους άξονες θα προκύψει και η πρώτη μαγιά αιτημάτων στα οποία μπορεί να συσπειρωθεί η νέα γενιά φτιάχνοντας παράλληλα τις νέες μορφές οργάνωσής της.

 

Δεν μπορεί όμως να υπάρξει ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος σε αγωνιστική, ταξική κατεύθυνση αν δεν έχει ως πυρήνα την εργατική νεολαία. Πρώτον, διότι η εργατική νεολαία αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ευρύτερα της νεολαίας με την εργατική τάξη. Δεύτερον, διότι αποτελεί κεντρικό στόχο της επίθεσης του κεφαλαίου και των νέων αντιδραστικών εργασιακών σχέσεων. Τρίτον, διότι η επαφή, κυρίως των τμημάτων που εργάζονται σε μεγάλες επιχειρήσεις, με τις νέες τεχνολογίες και τεχνικές, αλλά και με τα πιο σύγχρονα μέσα παραγωγής της προσθέτει ειδικό βάρος στα καθήκοντα οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας.

 

Συνεπώς με αιχμή το ζήτημα της σταθερής δουλειάς με δικαιώματα, κόντρα στην υπερεκμετάλλευση της νεολαίας, (μισθός, συνθήκες εργασίας, δικαιώματα, ωράριο, ανεργία, μείωση ωρών εργασίας κ.λπ.) μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν νέα σωματεία, να ενισχυθούν τα ήδη υπάρχοντα, να δημιουργηθούν επιτροπές νέων σε συνδικάτα κ.ό.κ, ώστε να αναπτυχθεί μια δημιουργική και αγωνιστική αντίρροπη τάση στον αχανή και πολυκατακερματισμένο χώρο που βρίσκεται η εργατική νεολαία, ειδικά στους μεγάλους χώρους και κλάδους στρατηγικής σημασίας για τον ελληνικό καπιταλισμό.

 

Αντίστοιχα στους χώρους σπουδών, είναι αναγκαία η πλατιά δημοκρατική ανασυγκρότηση των συλλόγων, που θα επιτρέπει την συμμετοχή όλων των φοιτητών, πάνω σε ένα πλαίσιο διεκδικήσεων το οποίο θα εκφράζει τις άμεσες ανάγκες τους για σπουδές με ανθρώπινους όρους, επαγγελματική προοπτική, ολόπλευρη γνώση κ.ά, με ιεράρχηση στα ΤΕΙ και τις μεγάλες σχολές.

 

Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν τα παραπάνω είναι η ενιαία μετωπική δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της νεολαίας.

 

Πρέπει βαθιά να κατανοήσουμε ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή και χρειάζονται νέα εργαλεία και υπερβάσεις από όλους μας, προς μια μετωπική ταξική απελευθερωτική κατεύθυνση.

 

Οι επιμέρους ή/και συνολικές διαφωνίες δε μπορούν να λυθούν μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Αυτό είναι κατανοητό αλλά και θεμιτό. Ωστόσο, αυτό δε μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη στην αναγκαία ανασυγκρότηση του κινήματος της νέας γενιάς.  Όλα τα σφυριά πρέπει να χτυπήσουν από αύριο κι όλας μαζί. Έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και οι εξελίξεις μπορεί να μας βρουν για άλλη μια φορά απροετοίμαστους.

 

 

Προαπαιτούμενο για την ενιαιομετωπική δράση των μαχόμενων δυνάμεων της νεολαίας δε μπορεί να είναι μια στρατηγικού τύπου συμφωνία. Αφενός, διότι η νεολαία ως διαταξική κοινωνική κατηγορία δεν μπορεί να έχει αυτοτελή στρατηγική στόχευση και, αφετέρου, στην κατάσταση που βρίσκεται το νεολαιίστικο κίνημα και οι συσχετισμοί που έχουν διαμορφωθεί μας επιβάλουν ακόμα πιο πρωτόλεια -αλλά σημαντικά- καθήκοντα οργάνωσης της νεολαίας. Προαπαιτούμενο όμως πρέπει να είναι η ρητή δέσμευση για επίπονη και επίμονη δουλεία ανασυγκρότησης του κινήματος, η δουλειά στην βάση, στα σωματεία τους συλλόγους και τις γειτονιές, ο συντονισμός των αγώνων, ο κοινός συντονισμός των σωματείων/συλλόγων κ.ο.κ, πέρα και έξω από κομματικούς διαχωρισμούς, με σεβασμό στην αυτοτέλεια των οργάνων του κινήματος αλλά και με παράλληλο σεβασμό στην αυτοτέλεια κάθε δύναμης.

 

Για μια πλατιά κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία για την νέα γενιά

 

Την εποχή της κρίσης φάνηκε περισσότερο από ποτέ η απουσία μιας κοινωνικοπολιτικής κίνησης της νεολαίας που θα μπορέσει να την συσπειρώσει και να εκφράσει τα δικαιωματά της σε πολιτικό επίπεδο.

 

Στόχος θα πρέπει να είναι η προσπάθεια συγκρότησης μια τέτοιας κοινωνικοπολιτικής πρωτοβουλίας. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα θέλει να ενώσει κάθε πληττόμενο κομμάτι της νεολαίας, χωρίς σκληρούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς, πάνω στη βάση μιας συνολικής χάρτας αναγκών και δικαιωμάτων για την νέα γενιά, με τα μάτια στραμμένα στο κίνημα της νέας γενιάς και την ανασυγκρότησή του. Που θα μπορέσει να εκφράσει τις αγωνίες της νεολαίας ανεξάρτητα από το αν σπουδάζει, δουλεύει ή είναι άνεργη. Που θα συσπειρώσει όλους και όλες που θέλουν να παλέψουν και να ζήσουν καλύτερα. Που θέλουν να παλέψουν για δουλειά με ίσα δικαιώματα, για ποιοτική μόρφωση και γνώση χωρίς ταξικούς φραγμούς, για τα σύγχρονα δημοκρατικά δικαιώματα της εποχής μας. Που θέλουν να βάλουν φρένο στα πολεμικά σχέδια των υπερδυνάμεων που μας σέρνουν ολοένα και πιο κοντά στον πόλεμο. Που θέλουν να τσακίσουν τον φασισμό, τον ρατσισμό, τον σεξισμό και κάθε μορφή έμφυλης καταπίεσης. Που στον ατομικό κανιβαλικό δρόμο προβάλλουν τον δρόμο του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης, της συλλογικής ζωής, μιας άλλης απελευθερωτικής ηθικής κόντρα στην αγοραία ηθική του σύγχρονου καπιταλισμού. Που αναζητούν έναν διαφορετικό πολιτισμό έξω και ενάντια στα κυρίαρχα αλλοτριωτικά πρότυπα. Που αναζητούν ποιοτικό και δημιουργικό ελεύθερο χρόνο, ενάντια στην επιβεβλημένη διασκέδαση των ναρκωτικών και της απομόνωσης. Που διεκδικούν έναν διαφορετικό τύπο αθλητισμού πέρα και έξω από τον αθλητισμό των αναβολικών, του ανταγωνισμού και των πολυεθνικών.

 

Μια πρωτοβουλία που τελικά θα συσπειρώνει όλους αυτούς τους νέους που με διαφορετικές αφετηρίες και στοχεύσεις θα αντιμάχονται την πολιτική (ή και πλευρές της) της Ε.Ε, των Κυβερνήσεών , του ΝΑΤΟ και του Κεφαλαίου.

 

Σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να συμβάλλουν πρωτοβουλίες που ήδη δραστηριοποιούνται στην νεολαία, όπως η Attack και το Generation400, οι Ενεργοί Άνεργοι,  αρκεί να ξεκαθαρίσουν τι σκοπό θέλουν να υπηρετήσουν. Σε μια τέτοια πρωτοβουλία μπορεί να συμβάλλει με διαφορετικό τρόπο η  Ε.Α.Α.Κ, η Αρ.Εν, το ΑΡ.ΔΙ.Ν, τα στέκια νεολαίας στις γειτονιές, πολιτιστικές και αθλητικές ομάδες με περιεχόμενο όπως παραπάνω. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλουν και όλες οι ριζοσπαστικές-μαχητικές συλλογικότητες/ομάδες/οργανώσεις που κινούνται στο χώρο του κινήματος της νεολαίας, η καθεμία διατηρώντας την αυτοτέλειά της.

 

Μια τέτοια κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία για να αποτελεί πραγματικό όχημα αγώνα για την νέα γενιά, πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά και όχι να είναι μια ένωση των αριστερών οργανώσεων ή αγωνιστών. Πρέπει δηλαδή να συγκροτείται στην βάση των φυσικών μελών/προσώπων που συμφωνούν με την χάρτα αναγκών και δικαιωμάτων, με ίσο δικαίωμα ψήφου για τους ανένταχτους και οργανωμένους αγωνιστές, που θα αποφασίζουν με διευρυμένη πλειοψηφία. Είναι προφανές, ότι μια τέτοια κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία μόνο αδρά μπορεί να περιγραφεί. Ο τρόπος λειτουργίας, το ακριβές περιεχόμενο, η μορφή που αυτή θα πάρει, η σχέση της με της οργανώσεις/συλλογικότητες/άλλες πρωτοβουλίες  δε μπορούν και δε πρέπει να περιγραφούν στο παρόν κείμενο. Αυτό εξάλλου αποτελεί και το ζητούμενο της κουβέντας που θα ακολουθήσει από όσους/όσες προσανατολίζονται σε μια τέτοια κατεύθυνση.

 

Η ουσία ωστόσο πρέπει να είναι αυτή που αναφέρεται εισαγωγικά, δηλαδή μια πλατιά κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία, ένα μέτωπο της νεολαίας, πάνω στους βασικούς άξονες που περιγράφηκαν.

 

Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο σήμερα δεν είναι ώριμο να πραγματωθεί. Είναι όμως αναγκαίο.

 

Είναι πρώτα και κύρια αναγκαίο για να επαναστρατευτεί ένα δυναμικό που αγωνίστηκε τα προηγούμενα χρόνια, παραμένει σκεπτικό προς την οργανωμένη αριστερά, αλλά είναι πεισμένο για την ανατροπή και αντλεί έμπνευση από την κοινή προσπάθεια και την κουλτούρα του συλλογικού αγώνα.

 

Είναι επίσης αναγκαίο διότι η πολιτικοποίηση της νεολαίας  είναι πάντα πρωτότυπη, συνεπώς χρειαζόμαστε ένα πολιτικό εργαστήρι ανοιχτό στον πειραματισμό και τις αναζητήσεις (χαρακτηριστικό της νεολαίας), μέσα στο οποίο θα δοκιμάζεται και η αντικαπιταλιστική και σύγχρονα κομμουνιστική αντίληψη.

 

Τρίτο και βασικότερο, διότι απέναντι στην συγκεντρωμένη ισχύ του αντιπάλου, στο ενιαίο μέτωπο της αστικής τάξης, η νεολαία οφείλει να συγκεντρώσει δυνάμεις και να αντιπαρατάξει το δικό της αγωνιστικό μέτωπο.

 

Αν και ανώριμο, το timing για την προσπάθεια συγκρότησής του είναι τώρα. Τώρα που ολοένα και περισσότεροι νέοι απογοητεύονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και αντιλαμβάνονται τον ρόλο του, που ευρύτερα αγωνιστικά ρεύματα μετατοπίζονται (βλ. διάσπαση νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ ) η επαναστατική αριστερά οφείλει να παίξει πρωτοπόρο ρόλο συγκεντρώνοντάς τα και προετοιμάζοντάς τα για μια συνολική νικηφόρα αναμέτρηση με το Κεφάλαιο, την Ε.Ε, τα μνημόνια, τον πόλεμο και τον φασισμό. 

 

Με έναν ισχυρό και νέο Κομμουνιστικό Πόλο εντός της

 

Οι περισσότεροι που ανήκουν σήμερα στη νέα γενιά, έχουν γεννηθεί λίγο πριν ή κυρίως αρκετά μετά την περίφημο τέλος της ιστορίας. Στους περισσότερους νέους ο «υπαρκτός Σοσιαλισμός» ηχεί σαν μία παραφωνία της ιστορίας, σαν μια ιδέα «δομικά» ανεφάρμοστη, ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που αντικειμενικά οδηγεί από μία καταπίεση σε μία άλλη.

 

Σαφώς σε αυτό έχει επιδράσει καταλυτικά ο παγκόσμιος αρνητικός συσχετισμός δύναμης, η ιδεολογική κυριαρχία του αντιπάλου, η μεταμοντέρνα άρνηση των μεγάλων “αφηγήσεων” (που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την νεολαία) , η οπισθοχώρηση και η ήττα του  κομμουνιστικού κινήματος, ο εκφυλισμός των Κομμουνιστικών Κομμάτων.

 

Από την άλλη οι μεταπολεμικές δεκαετίες σχετικής ανάπτυξης και ευημερίας και οι δυνατότητες ενσωμάτωσης μεγάλων κομματιών από μεριάς Κράτους και Κεφαλαίου έχουν συμβάλλει σημαντικά στην διάβρωση της συνείδησης και της εργατικής τάξης, αλλά και της νεολαίας.

 

Όμως σήμερα που η «μεγάλη αφήγηση» του υπαρκτού Καπιταλισμού μεταμορφώνεται σε ένα αδηφάγο τέρας το οποίο δολοφονεί εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο, που οδηγεί  1 στους 2 νέους στην ανεργία ή την μετανάστευση, που οδηγεί το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχειας, γεννιούνται δυνατότητες για ένα νέο και μαζικότερο από ποτέ ρεύμα συνολικής αμφισβήτησης και αναζήτησης ενός τρόπου ζωής έξω από τα στενά όρια του συστήματος. Η τρομαχτική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και η άνευ προηγουμένου όξυνση της θανατηφόρα ανταγωνιστικής αντίθεσής της με τις παραγωγικές σχέσεις αναδεικνύει τις νέες ποιοτικά ανώτερες δυνατότητες για το πέρασμα σε μια άλλη μορφή οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.

 

Ωριμάζει υπόκωφα αλλά γρήγορα μια τελική αναμέτρηση, ένας τρίτος γύρος στο οποίον θα κριθεί είτε το άλμα προς τα εμπρός, προς μια κοινωνία της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ανθρώπινης χειραφέτησης, είτε μια ιστορικών διαστάσεων κοινωνική, οικολογική, αξιακή και πολιτισμική οπισθοχώρηση με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα και την φύση.

 

Η νεολαία, διατηρώντας μια προνομιακή σχέση με το μέλλον, αντιλαμβάνεται διαισθητικά το αδιέξοδο του σύγχρονου κόσμου. Εντός της αναπτύσσεται μια βαθύτερη απέχθεια για το σύστημα, που πολλές φορές εκδηλώνεται είτε αυτοκαταστροφικά είτε αντιδραστικά. Όμως από την άλλη, αυτή η απέχθεια γεννά και τάσεις συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος.

 

Προς το παρόν αυτές οι τάσεις βρίσκουν κυρίως διέξοδο σε γενικότερα «αντικαπιταλιστικά» εγχειρήματα, πολλές φορές μέσω της αόριστης προβολής ενός γενικού καταγγελτικού λόγου ενάντια στο σύστημα, και τις περισσότερες φορές ηγεμονεύονται από αντιδραστικά ακόμα και φασιστικά ρεύματα.

 

Είναι χρέος των νέων Κομμουνιστών και Κομμουνιστριών αυτές τις τάσεις να τις ενοποιήσουν, να τις μαζικοποιήσουν και να τις ανεβάσουν επίπεδο. Να «φωτίσουν τον δρόμο» και να προσανατολίσουν το κίνημα της νεολαίας και το μέτωπό της προς έναν ορίζοντα κομμουνιστικής χειραφέτησης. Αυτή η προσπάθεια είναι η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο αναγκαία.

 

Αν και νέοι, κουβαλάμε πάνω μας την σκουριά της ήττας και όλες τις παθογένειες που μας κληρονόμησε το κομμουνιστικό κίνημα. Όμως ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις, για να κοιτάξουμε τον αντίπαλο στα μάτια και να τον νικήσουμε.

 

Σήμερα προβάλλει πιο επιτακτικά από ποτέ η ανάγκη για ένα σύγχρονο Κόμμα της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και σε αυτά τα πλαίσια ήδη έχει ανοίξει ένας ελπιδοφόρος διάλογος.

 

Όμως, αντίστοιχα χρειάζεται να ανοίξει η κουβέντα για μια σύγχρονη Κομμουνιστική Οργάνωση Νεολαίας. Στόχος πρέπει να είναι η υπέρβαση όλων των υπαρχουσών οργανώσεων κομμουνιστικής αναφοράς και στόχευσης της νεολαίας. Μέσο για αυτήν την υπέρβαση θα είναι οι συντροφικοί δεσμοί που θα σφυρηλατηθούν μέσα στο μαζικό κίνημα, οι διάφορες οξύνσεις και καμπές της ταξικής πάλης και του νεολαιίστικου κινήματος.

 

Όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί.

Χρειάζεται μια συστηματική μελέτη του σύγχρονου καπιταλισμού. Των αλλαγών που έχουν επέλθει σε αυτόν τα τελευταία χρόνια και η ειδική μορφή που παίρνει στην Ελλάδα. Των νέων  δυνατοτήτων που απελευθερώνει η επιστήμη, και της στρέβλωσής τους από τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις. Της θέσης της νεολαίας στην παραγωγή, των τάσεων και των ρευμάτων που αναπτύσσονται εντός της. Της ψυχοσύνθεσής της.

 

Χρειάζεται επίσης μια συστηματική μελέτη του ιστορικού φαινομένου της ΕΣΣΔ, μια κριτική προσέγγιση στο πρώτο –τέτοιας κλίμακας- άλμα προς τον ουρανό. Οι θεωρίες μετάβασης και τα σύγχρονα εγχειρήματά τους. Πάνω σε αυτήν την βάση μπορεί να συγκροτηθεί μια πραγματική νέα ενότητα αντίληψης όλων εκείνων που παλεύουν για τον Κομμουνισμό.

 

Μόνον έτσι θα μπορέσουν να αρθούν –όσο αυτό είναι δυνατό- οι αντιθέσεις μεταξύ των διαφορετικών κομμουνιστικών και επαναστατικών ρευμάτων που ενυπάρχουν εντός του ευρύτερου κινήματος  της νεολαίας. Και μόνον έτσι θα μπορέσει να υπάρξει μια πραγματική επανεξόρμηση των κομμουνιστικών ιδεών, ικανών να αγκαλιάσουν μια νεολαία που μοιάζει χαμένη και αναζητά μια μεγάλη “αφήγηση” (άσχετα αν δεν το αντιλαμβάνεται) για να γίνει υλική της δύναμη.

 

 Ο διάλογος για την κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας αφορά όλες και όλους (οργανώσεις, ανένταχτους, μαρξιστικούς ομίλους) εκείνους που θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση του κομμουνισμού του 21ου αιώνα. Θα πρέπει να γίνει από μηδενική βάση, χωρίς στην πραγματικότητα αυτό να σημαίνει ότι θα κυριαρχήσει ο αγνωστικισμός.

 

Εξάλλου η πρόσφατη εμπειρία έχει γεμίσει με πολύτιμα συμπεράσματα οργανώσεις και αγωνιστές.

 

Χωρίς ιδιοκτησιακές λογικές της απόλυτης αλήθειας, αλλά με καλοπροαίρετη πίστη ότι στον  αγώνα μας ενάντια στην σύγχρονη βαρβαρότητα δεν περισσεύει κανένας.

 

Εξάλλου, για να επανέλθουμε και στο πνεύμα της εισήγησης του Λένιν, η νεολαία σήμερα μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στο τσάκισμα της παλιάς κοινωνίας, γιατί μέσα σε αυτήν ούτε θέλει, ούτε μπορεί να ζήσει.

 

Αναγνώστηκε 3041 φορές Τελευταία τροποποίηση Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 23:23
KOMMON

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.