Φάκελος «Ελληνικό»: Η πολιτική σκηνή σε ένα μονόπρακτο!, Του Σπύρου Αλεξίου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017 13:16 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)
Φάκελος «Ελληνικό»: Η πολιτική σκηνή σε ένα μονόπρακτο!, Του Σπύρου Αλεξίου

 

 

Για αρκετές μέρες, πριν και μετά την περίφημη συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) στις 3/10,  τις πρώτες θέσεις στις ειδήσεις των «αντικειμενικών» ΜΜΕ μονοπωλούσε το θέμα του Ελληνικού και η τύχη της «κολοσσιαίας επένδυσης» της Lamda Development του Ομίλου Λάτση. Στο Ελληνικό συντελείται ένα πραγματικό έγκλημα: Μια δημόσια έκταση 6.000 στρεμμάτων, που αν γινόταν πάρκο θα είχε άμεσα θετικές επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων της Αττικής η οποία στενάζει από την έλλειψη πράσινου και ελεύθερων χώρων, τη ρύπανση και τη φτώχεια, παραδίδεται (κυριολεκτικά) στον Λάτση και τους συνεταίρους του για να οικοπεδοποιηθεί. 

 

«Ειδικές ρυθμίσεις» έχουν ψηφιστεί από τις κυβερνήσεις Τσίπρα και Σαμαρά για να ανοίξει ο δρόμος στη Λατσούπολη του Ελληνικού: διάτρητος διαγωνισμός που δόθηκε στον… μειοδότη, άδεια καζίνο που «φυτεύτηκε» εν μια νυκτί, άδεια για ουρανοξύστες τύπου Ντουμπάι, πρόβλεψη να πληρωθούν οι υποδομές (π.χ. ύδρευση, αποχέτευση κ.ά.) από το κράτος. Οι απίστευτες αυτές συμφωνίες - που καθιστούν ανεπαρκή ακόμα και τον χαρακτηρισμό «μπανανία» - έχουν την υπογραφή και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, ουσιαστικά επιδιώκουν τη μετατροπή του Ελληνικού σε Α(νεξέλεγκτη)ΟΖ.

 

Τελικά, τι κρινόταν στο ΚΑΣ;

 

Το πρώτο, εύλογο, ερώτημα είναι γιατί τόση αναταραχή για μια τυπική απόφαση που απλά θα εφάρμοζε τον ισχύοντα αρχαιολογικό νόμο και μάλιστα από ένα γνωμοδοτικό όργανο, όπως είναι το ΚΑΣ; Γιατί τέτοιος ξεσηκωμός επιχειρηματιών, πολιτικών δυνάμεων, ΜΜΕ για μια τυπική διαδικασία; Γιατί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κίνησε γη και ουρανό να μην κηρυχθεί ούτε ένα μέτρο αρχαιολογικού χώρου, φτάνοντας ακόμα και στην υπογραφή, μέσω της υπουργού Πολιτισμού Λύδιας Κονιόρδου, παράνομου μνημονίου με την «Ελληνικό ΑΕ»; Ας δώσουμε τον λόγο στους καθ ύλην αρμόδιους, στους εκπροσώπους του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων:

 

«Επιχειρήθηκε από την κυβέρνηση και την Ελληνικό ΑΕ να αντικατασταθεί η κήρυξη με ένα «μνημόνιο» συνεργασίας που θα παρέκαμπτε τον αρχαιολογικό νόμο, ο οποίος ορίζει με σαφήνεια τη διαδικασία που απαιτείται όταν σε περιοχή με αρχαιότητες υπάρχει σχέδιο χωρικής ρύθμισης. Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα σχετίζεται με τη σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και της εταιρείας (Lamda Development συμφερόντων Λάτση) όπου προβλέπεται πως η τελευταία μπορεί να αξιώσει αποζημίωση, σε περίπτωση δικαστικών αποφάσεων ή διοικητικών πράξεων που θα αφορούν τον χαρακτηρισμό της έκτασης ως δασική ή χώρο αρχαιολογικών ανασκαφών. Βάσει της σύμβασης, καμία παρέμβαση από την πλευρά του κράτους δεν θα μπορούσε να γίνει στα σχέδια «αξιοποίησης» της έκτασης, με αποκορύφωμα την πρωτοφανή και σκανδαλώδη διάταξη που προβλέπει αποζημίωση του επενδυτή σε περίπτωση μεταγενέστερης ανεύρεσης ή και κήρυξης αρχαιοτήτων, κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας αλλά και κάθε έννοιας ισονομίας! Δεν ήταν λοιπόν και τόσο περίεργη η συντονισμένη προσπάθεια της Ελληνικό ΑΕ, του ΤΑΙΠΕΔ και των περισσότερων ΜΜΕ να μην κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο»!

 

Η σύγκρουση λοιπόν αφορούσε πολύ περισσότερα αντικείμενα από την προστασία ή όχι των μνημείων, ήταν επίδειξη δύναμης από τη μεριά του Λάτση και των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ένα σαφές μήνυμα πως «νόμος είναι το δίκιο του επενδυτή». Στη σύγκρουση αυτή επιστράτευσαν όλα τα ΜΜΕ αλλά και όλα τα …μέσα. Ξεκίνησε ένα μπαράζ λάσπης ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο από πληρωμένες γραφίδες και φυσικά καμιά συζήτηση για την ουσία. Η κυβέρνηση επιστράτευσε όλους τους μηχανισμούς της, τις υποσχέσεις αλλά και τους εκβιασμούς, πολιτικούς και προσωπικούς. Μέχρι και πως θα …χρεοκοπήσει η χώρα στην περίπτωση που κηρυχτεί ο αρχαιολογικός χώρος ακούστηκε!

 

Δύναμη κρούσης αποτέλεσε το προσωπικό του ΤΑΙΠΕΔ (ναι, αυτού που θα καταργούσε ο Τσίπρας), πρόεδρος του οποίου ήταν η Λίλα Τσιτσογιαννακοπούλου, μέχρι πριν λίγο καιρό στέλεχος της …Lamda Development του Λάτση(!). Ενδεικτική, είναι η σκηνή με τον διευθυντή του γραφείου του υπερυπουργού Φλαμπουράρη να τρέχει να κρυφτεί στους διαδρόμους του υπουργείου Πολιτισμού μετά την «ανακάλυψη» της παράτυπης  παρουσίας του στην –αυστηρά κλειστή – συνεδρίαση του ΚΑΣ στις 5/9/17 αλλά και το γεγονός πως στη συγκεκριμένη συνεδρίαση είχαμε τη Νομική Σύμβουλο του Κράτους (!)να τοποθετείται κατά της κήρυξης έστω και ενός τ.μ. στο Ελληνικό.

 

Τι αποφασίστηκε στην πραγματικότητα;

 

Στις 3/10, στην τρίτη κατά σειρά συνεδρίασή του το ΚΑΣ γνωμοδότησε ομόφωνα υπέρ της κήρυξης. Τα όρια της κήρυξης αφορούν την περιοχή 350 στρεμμάτων βόρεια και βορειανατολικά του οικοπέδου της επένδυσης στο Ελληνικό καθώς και μία έκταση περίπου 1.600 στρεμμάτων στους Δήμους Ελληνικού-Αργυρούπολης και Αλίμου. Ουσιαστικά  το ΚΑΣ προχώρησε σε ένα συμβιβασμό, κάνοντας μια πολύ μικρή σε έκταση κήρυξη (περίπου 350 στρ.), και μετά ενέκρινε τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και το Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης, αλλά με όρους που δεν αρέσουν ούτε στον Λάτση ούτε στην κυβέρνηση και η καλύτερη απόδειξη γι  αυτό είναι οι υστερικές κραυγές των πληρωμένων γραφίδων του αστικού τύπου. Από την πλευρά των αγωνιστικών συλλογικοτήτων οι εκτιμήσεις ήταν νηφάλιες:

 

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΚ) ΥΠΠΟ με ανακοίνωσή της σημειώνει:  «Ο αγώνας προφανώς δεν τελείωσε – όμως ποτέ κανένας αγώνας ούτε άρχισε ούτε τελείωσε σε μια απόφαση του ΚΑΣ. Δεν πέρασε το πραξικόπημα επενδυτή-κυβέρνησης, δεν πέρασε άλλη μια “εξαίρεση” από αυτές που είχαν υποσχεθεί στον Λάτση. Δεν πέρασε μια “εξαίρεση” που θα αποτελούσε πιλότο για όλη την Ελλάδα και θα σήμαινε ότι από δω και πέρα θα ίσχυαν δύο αρχαιολογικές νομοθεσίες: μία για τους πλούσιους και μία για τους φτωχούς. Δεν κερδήθηκε κανένας πόλεμος, όμως πρόκειται για μια μικρή “νίκη” στον μακρύ αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, την υποθήκευση του δημόσιου πλούτου και της χώρας, την καταπάτηση των ελεύθερων χώρων, την παράκαμψη της αρχαιολογικής νομοθεσίας. Χαλάσαμε τα σχέδια στο παρεάκι της μάσας των Ολυμπιακών Αγώνων, που έχει εμπλακεί στο Ελληνικό, ακόμη και γιατί αποκαλύφθηκε το ποιοι είναι και τι ετοιμάζουν».

 

Η Αντικαπιταλιστική Κίνηση Ελληνικού Αργυρούπολης Εκτός Πλάνου στη δική της ανακοίνωση τονίζει: «Γνωρίζουμε ότι για να ικανοποιηθούν αυτά τα αιτήματα χρειάζονται μαχητικοί αγώνες διαρκείας, αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις κατοίκων και ένα ευρύτερο λαϊκό ρεύμα υποστήριξης. Δε θα καταφέρουμε τίποτα με θεσμικές αυταπάτες, με νομικά τρικ, με κόλπα και κωλύματα από πλάγιες οδούς. Εξάλλου η απόφαση του ΚΑΣ αφορά την προστασία λίγων στρεμμάτων. Αυτό που υπερασπίστηκε ο κόσμος του αγώνα και η Αριστερά είναι η δυνατότητα να αποφασίζουν το ΚΑΣ και κάθε αρμόδια υπηρεσία με κριτήρια την επιστήμη και  τα λαϊκά συμφέροντα. Να μην εξαρτάται η προστασία αρχαιολογικών ευρημάτων από την απληστία των επενδυτών. Χαιρετίζουμε το σθένος των αρχαιολόγων που αντιστάθηκαν στις πιέσεις της κυβέρνησης, των ΜΜΕ και των ιδιωτικών συμφερόντων»!

 

Η αντίδραση του αστικού μπλοκ

 

Τόσο οι διαστάσεις που πήρε το θέμα όσο και ο χαρακτήρας του (το άγιο δισκοπότηρο των επενδύσεων…) είχε ως αποτέλεσμα να εμφανιστούν ξεκάθαρες οι πολιτικές γραμμές, συμπύκνωση της κεντρικής πολιτικής σκηνής: Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που κάνει παντού: Από τη μια προωθούσε μέσω των μηχανισμών χωρίς κανέναν ενδοιασμό τα συμφέροντα του Λάτση και από την άλλη μέσω «δηλώσεων», «διαρροών» και «τμημάτων» άφηνε να διαχέεται η αίσθηση πως ήταν με την «προστασία» των μνημείων και της φύσης! Μετά την απόφαση, μέσω «διαρροών» εμφανίστηκε «ικανοποιημένος»! Ποιοι; Αυτοί που έδωσαν λυσσώδη μάχη για να μην συζητηθεί καν το θέμα, αυτοί που τα στελέχη τους ωρύονταν στους διαδρόμους του υπουργείου Πολιτισμού πως «θα χρεοκοπήσει η χώρα» αν υπάρξει κήρυξη!

 

Η ΝΔ συνέχισε και αυτή να είναι συνεπής, με υστερικές κραυγές για σκοτεινά αριστερά κέντρα που «πολεμούν τις επενδύσεις», κλίμα στο οποίο κινήθηκαν τόσο τα υπόλοιπα αστικά κόμματα όσο και ο Τύπος. Τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της «Πατρίδος» και των «ευκλεών» προγόνων δεν έχουν κανένα θέμα να υπάρξει οποιαδήποτε καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς αρκεί να ακουστεί ο ήχος των νομισμάτων του κάθε Λάτση. Αξίζει να επισημανθεί η εκκωφαντική σιωπή της Χρυσής Αυγής. Το …αρχαιοελληνικό αίμα τους δεν ήταν τόσο δυνατό όσο οι δεσμοί με το …Πυργιώτικο των Λάτσηδων, δεσμοί που χρονολογούνται από την κατοχή.

 

Αριστερά: τόσο, μα τόσο κοντόφθαλμη

 

Να σταθούμε περισσότερο στην Αριστερά καθώς το Ελληνικό είναι και για αυτήν καθρέφτης. Ας ξεκινήσουμε με δύο αποσπάσματα από εκτιμήσεις που ευθέως κατηγορούν όσους αντιστέκονται ως όργανα «ανταγωνιστών» του Λάτση:

 

-        «ούτε τα διάφορα κωλύματα, που ενδέχεται να απηχούν κι ανταγωνιστικά συμφέροντα»

 

-        «υπάρχει προφανώς σύγκρουση επιχειρηματικών συμφερόντων. Οι διάφοροι γραφικοί ακτιβιστές κάθε πλευράς απλώς παίζουν το παιχνίδι αυτών των συμφερόντων».

 

Πολύ δύσκολα κάποιος θα ξεχωρίσει την εκτίμηση του γνωστού …αντικειμενικού δημοσιογράφου Χρήστου Κώνστα (toxrima.gr. 5/10/17) από την εκτίμηση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ(!) μία μέρα αργότερα (6/10/2017). Έχοντας ως κεντρική λογική πως δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ρωγμή, καμιά κατάκτηση, καμιά νίκη στο πλαίσιο του καπιταλισμού και όλα θα λυθούν στη Λαϊκή Εξουσία, στέκεται εχθρικά απέναντι σε αγώνες που δεν ελέγχει και σε κάθε αριστερή συλλογικότητα, ανάγοντας κάθε αντιπαράθεση σε «ενδοαστική σύγκρουση»! Είναι η ίδια λογική με την οποία αντιμετωπίζει και το θέμα των Σκουριών, όπου πίσω από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων ανακάλυψε μερίδες της αστικής και μικροαστικής τάξης που δραστηριοποιούνται στον τομέα του Τουρισμού. Στην περίπτωση του Ελληνικού το ΚΚΕ, αφού απείχε επιδεικτικά από οποιαδήποτε συλλογική κινηματική διαδικασία, εμφανίστηκε μετά την απόφαση καταγγέλλοντας τις αγωνιστικές συλλογικότητες ως «όργανα ανταγωνιστικών συμφερόντων».

 

Το αστείο είναι πως στην ίδια ανακοίνωση το ΚΚΕ εκτιμά πως υπήρξε «υποταγή» στα συμφέροντα του «επενδυτή»! Τώρα, πώς οι αγωνιστικές συλλογικότητες «απηχούσαν ανταγωνιστικά συμφέροντα» αλλά εξυπηρέτησαν «τα συμφέροντα του επενδυτή», αυτό πρέπει να το απαντήσει το ΚΚΕ.

 

Από άλλο δρόμο, στο ίδιο αποτέλεσμα κατέληξε κι η ηγεσία της ΛΑΕ. Αρχικά στάθηκε συμπαραστάτης στον αγώνα, μάλιστα στη συγκέντρωση που καλούσαν οι συλλογικότητες στις 5/9/17 παρευρέθηκε αντιπροσωπεία με επικεφαλής κορυφαία στελέχη ενώ και τα μέλη της ΛΑΕ συμμετείχαν ενεργά. Μετά την απόφαση, προς γενική κατάπληξη, η ηγεσία της ΛΑΕ με άρθρο στo iskra.gr  προσχώρησε περίπου στη λογική του ΚΚΕ αλλά και προκάλεσε κρίση –στα όρια της διάσπασης – και στην Επιτροπή Αγώνα η οποία, στην αρχική εκτίμησή της, είχε συνταχθεί με τις άλλες συλλογικότητες.

 

Τα κίνητρα αυτής της αλλοπρόσαλλης στάσης πρέπει να αναζητηθούν στο μοναδικό κριτήριο με το οποίο λειτουργεί, το τελευταίο διάστημα, η ηγεσία της ΛΑΕ και δεν είναι άλλο από την εξασφάλιση της κοινοβουλευτικής προοπτικής. Είναι το κριτήριο που οδηγεί στην παρουσία σε κάθε κινηματική διαδικασία (από τα ειρηνοδικεία για τους πλειστηριασμούς μέχρι τις γενικές απεργίες) κάτω από κομματικά πανό, με κομματικά μπλοκ που το μόνο που διεκδικούν είναι η υπογράμμιση της παρουσίας ως «επικοινωνιακή πολιτική» και η παραγωγή αντίστοιχης πολιτικής υπεραξίας με εκλογικούς όρους.

 

Στην περίπτωση του Ελληνικού η παραγωγή πολιτικής υπεραξίας για τη ΛΑΕ υπονομεύθηκε και από τους «πανηγυρισμούς» του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως από τους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς εκπρόσωπους του αντίπαλου που φρόντισαν να «χρεώσουν» όλες τις συλλογικότητες σε άλλον χώρο της Αριστεράς, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τραγική, κοντόφθαλμη λογική. Για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να αναφέρουμε πως τα περισσότερα μέλη της ΛΑΕ συνέχισαν την προσπάθειά μέσα από τις συλλογικότητες ενώ και οργανωμένες δυνάμεις του μετώπου όπως η ΑΡΑΝ πήραν διαφορετική θέση με δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίων στελεχών τους.

 

Μόνο ως κωμική μπορεί να αντιμετωπιστεί η προσδοκία πως το ΚΑΣ θα ανέτρεπε την επένδυση, το μνημόνιο, τον καπιταλισμό ή ότι άλλο φαντασιωνόταν κάποιος. Και είναι επιεικώς τραγική η απαξίωση ενός αγώνα με κριτήριο αν πέτυχε μια ολοκληρωτική νίκη. Τέτοια νίκη ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ σε τέτοιους αγώνες.

 

 Συμπεράσματα για συζήτηση

 

Το πρώτο που πρέπει να κρατήσουμε είναι η ιδεολογική διάσταση. Έννοιες όπως «επενδύσεις», «ανάπτυξη», «απασχόληση» κλπ είναι έννοιες που συμπυκνώνουν τεράστιο ταξικό και ιδεολογικό φορτίο. Γύρω από αυτές θα κινηθεί το επόμενο διάστημα η πολιτική σύγκρουση. Η κυριαρχία του αντιπάλου στη δυνατότητα διαμόρφωσης συνείδησης είναι καταθλιπτική κι αν υπάρχει μια πρώτη, μικρή επιτυχία στην υπόθεση του Ελληνικού είναι πως όλη αυτή η αντιπαράθεση και η δημοσιότητα που πήρε «μουτζούρωσε» την εικόνα της «Επενδυτικής Εδέμ», αποκάλυψε την δυσωδία της «ανάπτυξής» τους.

 

Το δεύτερο αφορά τον χαρακτήρα τέτοιων προσπαθειών. Πρόκειται για αμυντικούς αγώνες φυσικά, όπως είναι το σύνολο σχεδόν σε αυτήν την φάση της ήττας  και της υποχώρησης του κινήματος. Αυτοί όμως, ειδικά επειδή είναι τέτοια η περίοδος, είναι πολύτιμοι για την υπεράσπιση δικαιωμάτων αλλά και αστικών θεσμών και νόμων που κατέγραφαν κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης άλλων εποχών και σήμερα τους καταπατά το κεφάλαιο στο πλαίσιο της αντιδραστικής στροφής του συστήματος και της αίσθησης παντοδυναμίας του (Αν κάποιος θεωρεί πως οι κομμουνιστές, οι αριστεροί δεν υπερασπίζονται αστικούς θεσμούς και νόμους από την αδηφαγία του κεφαλαίου μάλλον κάνει λάθος, επέτειος εφέτος και ευκαιρία να θυμηθούμε τα …στοιχειώδη). Είναι αγώνες πολύτιμοι επίσης γιατί στους καιρούς της αποστράτευσης συσπειρώνουν και κινητοποιούν δυναμικό, ξανανοίγουν τη συζήτηση και τις αναζητήσεις.

 

Το τρίτο που πρέπει να επισημανθεί: Από την άλλη μέρα κιόλας, τα επικοινωνιακά επιτελεία του αστικού μπλοκ επικέντρωσαν τα πυρά τους στο αποτέλεσμα, επιδιώκοντας να μην υπάρξει η παραμικρή υποψία ρωγμής, η παραμικρή υποψία μιας μικρής –έστω- επιτυχίας από την πλευρά του κινήματος. Ο στόχος είναι προφανής και φυσικά πολύ ευρύτερος, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να φανεί πως η πανίσχυρη αυτή αντιδραστική συμμαχία δεν είναι ανίκητη, πως τελικά μπορούν να υπάρξουν ρωγμές στην ασυδοσία τους. Σε ένα θέμα όπως το Ελληνικό, που ο αντίπαλος ανέδειξε σε μητέρα των μαχών, η μικρή αυτή ρωγμή έχει μεγαλύτερη σημασία για το ηθικό όσων συνεχίζουν να παλεύουν, πολύ μεγαλύτερη και από το περισσότερα ή λιγότερα στρέμματα.

 

Αντί επιλόγου  

 

Ας ακούσουμε πάλι την ΕΑΚ ΥΠΠΟ:

 

«Ούτε με 3.000 στρέμματα κήρυξη δεν θα έφευγε ο Λάτσης από το φιλέτο που έχει αγοράσει κοψοχρονιά! Γιατί να φύγει άλλωστε; Απλώς πιέζει για να πάρει όσες περισσότερες διευκολύνσεις μπορεί – και θα συνεχίσει να πιέζει. Γιατί; Γιατί μπορεί! Ο Λάτσης δεν θα φύγει από κει ούτε με την κήρυξη των αρχαιοτήτων, ούτε με την αναγνώριση του δάσους. Ο Λάτσης θα φύγει από εκεί αν υπάρχουν πολίτες έτοιμοι να μπουν μπροστά στις μπουλντόζες και να μην τον αφήσουν να καταπατήσει το πάρκο. Αν υπάρχει κίνημα που θα ζητάει να γίνει το  Ελληνικό δημόσιο πάρκο ανοιχτό σε όλους και όλες. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Κι αυτό, βέβαια, δεν είναι… αρμοδιότητα του ΚΑΣ!»

 

Τα προφανή λένε φυσικά. Το ερώτημα είναι πως θα υπάρξει το κίνημα αυτό και οι αποφασισμένοι πολίτες. Ο μόνος δρόμος είναι οι μικροί, καθημερινοί αγώνες για τη γη, το ψωμί και την ελευθερία, που θα δημιουργούν ρωγμές, θα εγγράφουν κατακτήσεις και θα ραγίζουν την ιδεολογική κυριαρχία του αντιπάλου. Και μια Αριστερά που θα τους στηρίζει όχι φυσικά γιατί μπορούν να ανατρέψουν – ο καθένας ξεχωριστά - τον καπιταλισμό αλλά γιατί για να φτιάξεις το ποτάμι  χρειάζονται τα ρυάκια.

 

 

 

 

 

Αναγνώστηκε 2483 φορές
ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.