Λένε πως οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε. Η απώλεια ενός φίλου είναι η απώλεια ενός καθρέφτη της ψυχής μας και ενός μάρτυρα των ονείρων μας. Ειδικά ο φίλος που συνδέεται μαζί σου μέσα από κοινές αγωνίες, ιδεολογίες και οράματα, είναι ο συνοδοιπόρος στην προσπάθεια να γίνει ο κόσμος λίγο πιο φωτεινός. Με τον Τάσο δεν μας ένωναν μόνο οι λέξεις, μας ένωναν οι ελπίδες. Ακόμα κι όταν η πραγματικότητα μας ανάγκαζε σε απότομες προσγειώσεις, εμείς επιμέναμε να πετάμε.
Ο Τάσος ήταν ένας άνθρωπος με σπάνια σοβαρότητα και ευθύνη απέναντι στις ιδέες του. Αυτή η σοβαρότητα μετουσιώθηκε στο δικό του μετερίζι: τους εκδοτικούς του οίκους και τα βιβλιοπωλεία του, όταν γύρω του γκρεμίστηκε η ουσία της ζωής του. Εκεί ένιωθε ολόκληρος, προσφέροντας βιβλία-εργαλεία για την κατανόηση του κόσμου. Όμως, αυτή το ολοκληρωτικό δόσιμο είχε ένα τίμημα. Η απογοήτευση από τη διάψευση των ονείρων του τον κατέβαλε σταδιακά, ψυχολογικά και σωματικά. Θαρρείς και φορτώθηκε στις πλάτες του τα ερείπια αυτών των οραμάτων, χωρίς όμως ποτέ —ως το τέλος— να χάσει την βαθιά του πίστη στην ανάγκη για την αλλαγή του κόσμου.
Αυτός ο ευαίσθητος στοχαστής, που πονούσε γιατί ένιωθε τον πόνο του κόσμου διπλά, ήταν ο ίδιος που λάτρευε το λυτρωτικό γέλιο. Στιγμές να ξεχαστούμε. Στιγμές να θυμηθούμε. Η φιλία μας ήταν τα «μεγάλα», αλλά ήταν και τα πολύτιμα «μικρά». Ήταν το σάντουιτς που είχε πάντα έτοιμο για μένα, μια κίνηση φροντίδας τόσο απλή και τόσο βαθιά. Ήταν οι ώρες στη βάρκα στα Ίσθμια με τον Γιάννη, εκεί που η θάλασσα γαλήνευε τις σκέψεις μας. Ήταν το στενό μας δωμάτιο κοντά στη θάλασσα να τρώμε την ψαριά και να γεμίζουμε το χώρο με ατελείωτο κουβεντολόι, μετατρέποντας τους τέσσερις τοίχους σε ένα ολόκληρο σύμπαν.
Σήμερα αποχαιρετούμε έναν ιδιαίτερο άνθρωπο, έναν ευαίσθητο αγωνιστή που δεν συμβιβάστηκε με το «λίγο». Σ΄ ευχαριστώ που μοιραστήκαμε το ίδιο όραμα και την ίδια βάρκα. Οι κουβέντες μας δεν θα τελειώσουν ποτέ· θα συνεχίσουν να αντηχούν μέσα μου κάθε φορά που θα κοιτάζω τη θάλασσα ή θα ανοίγω ένα βιβλίο. Ίσως κι όταν τρώω ένα σάντουιτς.
Θα σε θυμόμαστε πάντα έτσι: με ένα βιβλίο στο χέρι, με το βάρος των ερειπίων στους ώμους αλλά με το βλέμμα πάντα στραμμένο στο φως.
Καλό σου ταξίδι!
Η κηδεία του Τάσου Κωσταμπάρη θα γίνει την Δευτέρα στις 11.00 στο Γ’ Νεκροταφείο της Νίκαιας.
