Πηγή: Η Εποχή
Συνομιλία με τον Δημήτρη Κατσορίδα, αντιπρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων, για τη συνάντηση της 14ης Ιουλίου και για τη σημασία των συνδικάτων
Σε διαβούλευση που είχατε ως Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εργαζομένων ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, στις 14 Ιουλίου, ο Πρόεδρος του ΙΝΕ και της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, δεν σας επέτρεψε να παρευρεθείτε στη συνάντηση, αν και είστε αντιπρόεδρος του συγκεκριμένου σωματείου. Είναι έτσι;
Και χειρότερα. Έφαγα πόρτα, κυριολεκτικά. Όταν πήγα να μπω στην αίθουσα που θα γινόταν η διαβούλευση, η γραμματεία του Προέδρου του ΙΝΕ μου είπε ότι εντολή του είναι να μην μπω. Της εξήγησα ότι είμαι ο αντιπρόεδρος του σωματείου, αλλά η απάντηση παρέμεινε η ίδια.
Πώς φτάσατε σε αυτή την εξέλιξη;
Το πρόβλημα δεν προέκυψε εκείνη την ημέρα. Είχε προηγηθεί ενημέρωση στις 29 Ιουνίου ότι ο Πρόεδρος του ΙΝΕ είχε καθορίσει πως στη συνάντηση μαζί του θα συμμετέχουν μόνο η Πρόεδρος και ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου. Διατύπωσα τις αντιρρήσεις μου προς το Σωματείο και τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη του ΔΣ, λέγοντας ότι στη συνάντηση με τη Διοίκηση του ΙΝΕ θα πρέπει να είμαστε όλοι, όπως πάντα συνέβαινε, και πως δεν μπορεί να καθορίζει ο Πρόεδρος του ΙΝΕ ποια μέλη του εκλεγμένου ΔΣ θα παρευρεθούν. Η αποδοχή μιας τέτοιας παρέμβασης αντίκειται στον Νόμο 1264/1982, και δημιουργεί προβληματικό προηγούμενο, το οποίο υπονομεύει την αυτονομία και την ανεξαρτησία του Σωματείου μας. Διότι, αν αποδεχτούμε μια τέτοια πρακτική, και μάλιστα μέσα στο εσωτερικό της ΓΣΕΕ, τότε ποια θα είναι τα όριά της στο μέλλον;
Τι αφορούσε η διαβούλευση με τη Διοίκηση του ΙΝΕ;
Θέματα οικονομικά και θεσμικά που έθετε το σωματείο μας προς συζήτηση, κάποια από τα οποία χρονίζουν.
Πώς αποφασίσατε να πάτε στη διαβούλευση;
Δεν ήταν εύκολο. Αν δεν πήγαινα, ήταν σαν να αποδεχόμουν την παρέμβαση, αν πήγαινα και επέβαλα να μπω στη συνάντηση, υπήρχε ο κίνδυνος να κατηγορηθώ ότι εμπόδιζα να γίνει η διαβούλευση, και όντως να μην γινόταν.
Τελικά, αποφάσισα για να δηλώσω την παρουσία μου και ότι δεν συμφωνώ με την παρέμβαση στα εσωτερικά του σωματείου και από ανάγκη να εκπροσωπήσω κάποιους συναδέλφους και συναδέλφισσες με παρόμοιες ανησυχίες και τους δεκάδες που εργάζονται στο ΙΝΕ. Δυστυχώς βρέθηκα αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή κατάσταση, όταν ο Πρόεδρος του ΙΝΕ, μου απαγόρευσε να παρευρεθώ στη συνάντηση. Κατόπιν, η μία επιλογή που είχα ήταν να μπω στο γραφείο του με το ζόρι, αλλά δεν ήθελα να φέρω σε δύσκολη θέση τόσο τις συναδέλφισσες της γραμματείας όσο και τα μέλη του Δ.Σ. του σωματείου που ήταν μέσα. Έτσι, αποφάσισα να αποχωρήσω. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να μην δημιουργηθεί η εντύπωση, ειδικά στα μέλη του σωματείου, ότι ήθελα να προκαλέσω ένταση ή να διαταράξω την συνάντηση με τη Διοίκηση και να μου χρεωθεί τυχόν αποτυχία. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι μου απαγορεύτηκε η συμμετοχή, παρέδωσα στις γραμματείες του Προέδρου και του Γραμματέα Οικονομικού του ΙΝΕ, ένα συμπληρωματικό κείμενο με προτάσεις, που είναι προτάσεις του σωματείου.
Πώς θα σχολιάζατε αυτή τη μεθόδευση;
Στα συνδικάτα είναι ζήτημα αρχής να μην ανέχονται παρεμβάσεις των εργοδοτών στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Πόσο μάλλον όταν ο «εργοδότης» είναι η ίδια η ΓΣΕΕ. Οποιαδήποτε εξωτερική υπόδειξη ή περιορισμός ως προς τα πρόσωπα που θα εκπροσωπήσουν ένα συνδικάτο δεν συνάδει με την αρχή της συνδικαλιστικής αυτονομίας, που είναι βασικός όρος της διαβούλευσης ή της διαπραγμάτευσης. Αν δεν υπάρχει αυτονομία, τότε υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όσον αφορά το δικό μας σωματείο, του ΙΝΕ, συμβαίνει για πρώτη φορά να μας καθορίζουν ποιοι θα παρευρεθούν. Είναι άλλο πράγμα να συμμετέχουν σε μια διαβούλευση ο/η Πρόεδρος και ο/η Γραμματέας ενός σωματείου, όπως γίνεται σε αρκετές περιπτώσεις, κι άλλο να σου καθορίζει η Διοίκηση ποιοι θα πάνε. Αν αυτό που έγινε στο δικό μας σωματείο είχε συμβεί σε οποιονδήποτε άλλο συνδικαλιστικό χώρο, θα είχε προκαλέσει σκάνδαλο, που θα είχε καταγγείλει κι ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΙΝΕ και της ΓΣΕΕ, ο οποίος εφάρμοσε αυτή την πρακτική σε εμάς, δημιουργώντας αρνητικό προηγούμενο για τη λειτουργία των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Θεωρείτε τα συνδικάτα αξιόπιστα για την προώθηση των συμφερόντων των εργαζομένων;
Όχι, δεν είναι αξιόπιστα και αυτό φαίνεται τόσο από τις έρευνες όσο και από τη μείωση της συνδικαλιστικής τους πυκνότητας. Σχεδόν τα 4/5 των εργαζομένων είναι εκτός συνδικάτων. Όταν η πλειονότητα των εργαζομένων είναι ασυνδικάλιστη, τότε δεν μπορούν να προκηρυχθούν μαζικοί εργατικοί αγώνες. Δείχνει ένα αδύναμο συνδικαλιστικό κίνημα. Και όταν υπάρχουν αυτά, πώς θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αποτελεσματική διεκδίκηση σε τέτοιες συνθήκες ευελιξιών, επισφάλειας και ανεργίας; Όσον αφορά τους νέους εργαζομένους, η σχέση τους με τα συνδικάτα είναι από κακή ως ανύπαρκτη. Τα συνδικάτα γερνάνε και αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα. Όπως κι αν έχει, τα συνδικάτα χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουν γενικά τη στάση τους. Έχουν αλλάξει οι συνθήκες.
Θα μπορούσε η στάση σας αυτή να έχει επιπτώσεις στην εργασία σας στο ΙΝΕ;
Όχι, διότι η παρέμβασή μου είναι συνδικαλιστική και ως τέτοια θεσμικά κατοχυρωμένη. Αλλιώς, θα φαινόταν ως πράξη εκδίκησης εκ μέρους της Διοίκησης και αυτό απαγορεύεται. Το μόνο που ίσως θα μπορούσε να συμβεί είναι να μην δημοσιεύονται στο εξής οι μελέτες μου ή να με δυσκολεύουν ως προς αυτό. Επίσης, να μην καλύπτουν έξοδα εκτός έδρας μετακινήσεων για ομιλίες, όπως άλλωστε συμβαίνει, Αλλά μέχρι εκεί. Όμως, η στάση μου ως εργαζόμενου στο ΙΝΕ είναι τυπικότατη, οπότε ευελπιστώ ότι δεν θα συμβεί τίποτα από τα παραπάνω. Πάντως, μέχρι τώρα, αν εξαιρέσω τα προβλήματα που αντιμετωπίζω με τα εκτός έδρας ταξίδια, δεν συνάντησα εμπόδια σε όποιες μελέτες χρειάστηκε να εκπονήσω. Πρόσφατο παράδειγμα ο συλλογικός τόμος που είναι αφιερωμένος στον ιστορικό του εργατικού κινήματος, Δημήτρη Λιβιεράτο, ο οποίος διατίθεται δωρεάν.
