Πηγή: Rproject
Ο σύντροφος Πανάγος Λίλλης πέθανε μετά από μια μακρά μάχη με τον καρκίνο. Για όσους τον γνώρισαν, και περισσότερο για όσους αγωνίστηκαν μαζί του, είναι μια μεγάλη απώλεια.
Ο Πανάγος υπήρξε «παιδί» της Μεταπολίτευσης, της περιόδου μεγάλης ανάτασης των εργατικών αγώνων και μαζί των ελπίδων για τη σοσιαλιστική απελευθέρωση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτά τα δυο στοιχεία, η προσήλωση στην κεντρικότητα του εργατικού κινήματος και ο αταλάντευτος προσανατολισμός στην επαναστατική στρατηγική, αποτέλεσαν έκτοτε τα μόνιμα χαρακτηριστικά της πολιτικοποίησης του συντρόφου που χάσαμε.
Ο Πανάγος εντάχθηκε από νωρίς στην επαναστατική Αριστερά. Τα πρώτα του βήματα στην οργανωμένη πάλη τα έκανε στο ΕΚΚΕ και στη συνέχεια συνδέθηκε με την ΟΣΕ. Υπήρξε κεντρικό στήριγμα για την πρώτη ανάπτυξη της ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτό το διάστημα είχε καθοριστικό ρόλο στη μεγάλη δοκιμασία του κρατήματος μιας σταθερής διεθνιστικής γραμμής, μέσα στην πόλη που είχε γίνει το κέντρο της εθνικιστικής καμπάνιας του ελληνικού κράτους για το Μακεδονικό.
Ο Πανάγος υπήρξε ένας «αυστηρός» σύντροφος. Δεν δεχόταν τις βερμπαλιστικές υπεκφυγές στα προβλήματα πολιτικής γραμμής, ούτε τις παραπειστικές παρακάμψεις πάνω σε κρίσιμα οργανωτικά ζητήματα. Ήρθε σε μια πικρή ρήξη με την τότε ηγεσία της ΟΣΕ. Προσπάθησε να κρατήσει ενεργούς τους συντρόφους και συντρόφισσες γύρω του, σε μια απόπειρα συγκρότησης σε πολιτική ομάδα, που γνώριζε ότι είχε αναπόφευκτα μεταβατικό χαρακτήρα.
Εντάχθηκε από την αρχή στη ΔΕΑ και αποτέλεσε στη συνέχεια μόνιμο στέλεχος στην ηγετική ομάδα της.
Είχε κομβικό ρόλο στην ανάπτυξη και την καθοδήγηση της αντιρατσιστικής δουλειάς της ΔΕΑ, δείχνοντας ιδιαίτερη έγνοια στην ταξική ενότητα ντόπιων-μεταναστών εργαζομένων και πάντα αυξημένη επαγρύπνηση απέναντι στην ακροδεξιά/φασιστική απειλή.
Συμμετείχε στην συντακτική επιτροπή που εξέδιδε το περιοδικό μας και από αυτήν τη θέση, η συμβολή του στην εξοικείωση νεότερων συντρόφων και συντροφισσών με πολλές πτυχές της ιστορίας και της θεωρίας του εργατικού και του μαρξιστικού κινήματος υπήρξε πολύτιμη.
Στα χρόνια του Φόρουμ και της επακόλουθης ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ στη ριζοσπαστική περίοδό του, ο Πανάγος έδειξε τις αρετές της πολιτικής συγκρότησής του: συνδύαζε πάντα την αποτελεσματικότητα της αναγκαίας τακτικής ευελιξίας με τη σταθερότητα της προσήλωσης στην επαναστατική στρατηγική. Όχι τυχαία, ο Πανάγος είχε κομβικό ρόλο στις δύσκολες αποφάσεις που χρειάστηκε να πάρουμε μετά την προδοσία των εργατικών/λαϊκών ελπίδων το 2015, αλλά και στις αλλαγές τόσο στην τακτική όσο και στο οργανωτικό πλαίσιο της ΔΕΑ, στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν.
Ο σύντροφος Παναγιώτης Λίλλης υπήρξε ένας αγωνιστής μακράς πνοής, ένα αυθεντικό στέλεχος της οργανωμένης ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής μαρξιστικής Αριστεράς.
Στα λίγα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο σύντροφος Πανάγος απομακρύνθηκε από τη ΔΕΑ. Ελπίζουμε ότι αποφύγαμε αποτελεσματικά κάθε «ανταγωνιστικό» επεισόδιο σε σχέση με αυτήν την απομάκρυνση, καθώς όλες και όλοι μας αρνούμασταν να αναγνωρίσουμε ως οριστική τη ρήξη με έναν σύντροφο που εκτιμούσαμε βαθιά και ειλικρινά.
Δυστυχώς, αυτήν την ελπίδα διέκοψε η αρρώστια και ο θάνατος.
Για όλες και όλους στη ΔΕΑ ο θάνατος του συντρόφου Παναγιώτη Λίλλη είναι μια μεγάλη απώλεια.
Στους κοντινούς ανθρώπους του Πανάγου, και ιδιαίτερα στη Χριστίνα, στη Γιάννα και στη Φανή, εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας.
Η ΚΕ της ΔΕΑ
