Το Ισραήλ πούλησε τον Τραμπ, θα σεβαστεί τις υποσχέσεις του στην Ελλάδα; του Λεωνίδα Βατικιώτη
Υποχείριο και αναλώσιμος αποδεικνύεται ο Τραμπ για το Ισραήλ
Ο μόνιμος αντιπρόσωπος του Ισραήλ στον ΟΗΕ, Ντάνυ Ντανόν, είναι ένας τυπικός Σιωνιστής αξιωματούχος: ασεβής, ερειστικός, επιθετικός και κυρίως αδίστακτος. Αυτή τη φορά όμως ξεπέρασε και τον εαυτό του. Αμέσως μετά τις αμερικανικές εκλογές κι ενώ άπαντες ακόμη και ο Τραμπ, ο αντιπρόεδρος Βανς κ.α. επέρριψαν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την ταπεινωτική ήττα των Ρεπουμπλικανών στην επίθεση στο Ιράν, κληθείς να σχολιάσει τις εξελίξεις ο Ντανόν απέδωσε την ευθύνη για τον πόλεμο στο Ιράν αποκλειστικά και μόνο στον Τραμπ. Αποποιήθηκε οποιοδήποτε ρόλο και ανάμειξη του Ισραήλ για την επίθεση στο Ιράν, επιλέγοντας να διαφυλάξει το γόητρο της χώρας του, ασχέτως αν έτσι εξέθετε τον Τραμπ!
Η επιλογή του Ισραηλινού αξιωματούχου προκάλεσε σοκ επειδή πλήθος δημοσιευμάτων, που ουδέποτε διαψεύστηκαν, αποκάλυπταν ότι η επίθεση στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε κατ’ εντολή του Νετανιάχου. Ενώ οι λόγοι για τους οποίους δέχτηκε ο Τραμπ δεν διατύπωνονται άμεσα και μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν (πχ σκάνδαλο Επστάιν) όλα τα ρεπορτάζ καταλήγουν ότι ο Τραμπ πείσθηκε ή πιέστηκε από το Ισραήλ για να ξεκινήσει την επιχείρηση «Επική οργή» που εξελίχθηκε σε επική αποτυχία.
Το πιο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που περιέγραφε με λεπτομέρειες την χειραγώγηση της αμερικανικής κυβέρνησης από την ισραηλινή το οφείλουμε στους New York Times. Δημοσιεύτηκε στις 7 Απριλίου και είχε τίτλο, «Πώς ο Τραμπ οδήγησε τις ΗΠΑ σε πόλεμο με το Ιράν».
Σαν στο σπίτι του ο Νετανιάχου
Αξίζει να μεταφέρουμε ορισμένα εκτενή αποσπάσματα από το αποκαλυπτικό αυτό άρθρο:
«Το μαύρο SUV που μετέφερε τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου έφτασε στον Λευκό Οίκο λίγο πριν από τις 11 π.μ. στις 11 Φεβρουαρίου. Ο Ισραηλινός ηγέτης —ο οποίος επί μήνες ασκούσε πιέσεις ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να συναινέσουν σε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά του Ιράν— οδηγήθηκε γρήγορα στο εσωτερικό, χωρίς ιδιαίτερες επισημότητες και μακριά από τα βλέμματα των δημοσιογράφων, έτοιμος για μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της μακράς σταδιοδρομίας του.
Αμερικανοί και Ισραηλινοί αξιωματούχοι συγκεντρώθηκαν αρχικά στην Αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου, η οποία γειτνιάζει με το Οβάλ Γραφείο. Στη συνέχεια, ο κ. Νετανιάχου κατευθύνθηκε στον κάτω όροφο για το κύριο γεγονός: μια άκρως απόρρητη παρουσίαση σχετικά με το Ιράν, η οποία απευθυνόταν στον Πρόεδρο Τραμπ και την ομάδα του και πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων του Λευκού Οίκου —έναν χώρο που σπάνια χρησιμοποιούνταν για δια ζώσης συναντήσεις με ξένους ηγέτες.
Ο κ. Τραμπ κάθισε, αλλά όχι στη συνήθη θέση του, στην κεφαλή του μαονένιου τραπεζιού συσκέψεων της αίθουσας. Αντ’ αυτού, ο Πρόεδρος επέλεξε μια θέση στο πλάι, με το βλέμμα στραμμένο προς τις μεγάλες οθόνες που ήταν τοποθετημένες στον τοίχο. Ο κ. Νετανιάχου κάθισε στην απέναντι πλευρά, ακριβώς απέναντι από τον Πρόεδρο.
Στην οθόνη πίσω από τον Πρωθυπουργό εμφανίστηκαν ο Νταβίντ Μπαρνέα, διευθυντής της Μοσάντ (της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών εξωτερικού), καθώς και Ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι. Η παρουσία τους στην οθόνη, πίσω από τον κ. Νετανιάχου, δημιουργούσε την εικόνα ενός ηγέτη σε καιρό πολέμου, περιστοιχισμένου από την ομάδα του…
Η παρουσίαση που επρόκειτο να κάνει ο κ. Νετανιάχου μέσα στην επόμενη ώρα θα αποδεικνυόταν καθοριστική, οδηγώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ σε μια πορεία προς μια μεγάλη ένοπλη σύγκρουση, στην καρδιά μιας από τις πιο ασταθείς περιοχές του κόσμου…
Στις 11 Φεβρουαρίου, στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων, ο κ. Νετανιάχου προέβη σε μια έντονη προσπάθεια πειθούς, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν ήταν έτοιμο για αλλαγή καθεστώτος και εκφράζοντας την πεποίθηση ότι μια κοινή αμερικανο-ισραηλινή αποστολή θα μπορούσε επιτέλους να δώσει τέλος στην Ισλαμική Δημοκρατία.
Σε κάποιο σημείο, οι Ισραηλινοί έδειξαν στον κ. Τραμπ ένα σύντομο βίντεο, το οποίο περιλάμβανε μια συρραφή εικόνων από πιθανούς νέους ηγέτες που θα μπορούσαν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, εάν κατέρρεε η σκληροπυρηνική κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών που παρουσιάστηκαν ήταν ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν —σήμερα αντιφρονών με έδρα την Ουάσιγκτον— ο οποίος έχει επιχειρήσει να προβάλει τον εαυτό του ως έναν κοσμικό ηγέτη ικανό να οδηγήσει το Ιράν σε μια μετα-θεοκρατική διακυβέρνηση».
«Σχεδόν βέβαια νίκη»
Συνεχίζει το ρεπορτάζ των New York Times:
«Ο κ. Νετανιάχου και η ομάδα του περιέγραψαν συνθήκες που, κατά τους ίδιους, προμήνυαν σχεδόν βέβαιη νίκη: το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν θα μπορούσε να καταστραφεί μέσα σε λίγες εβδομάδες. Το καθεστώς θα αποδυναμωνόταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι σε θέση να αποκλείσει τα Στενά του Ορμούζ, ενώ η πιθανότητα να εξαπολύσει το Ιράν πλήγματα κατά αμερικανικών συμφερόντων σε γειτονικές χώρες εκτιμήθηκε ως ελάχιστη.
Επιπλέον, σύμφωνα με πληροφορίες της Μοσάντ, οι διαδηλώσεις στους δρόμους εντός του Ιράν επρόκειτο να ξεκινήσουν εκ νέου. Με την ώθηση από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών —η οποία θα συνέβαλλε στην πυροδότηση ταραχών και εξεγέρσεων— μια σφοδρή εκστρατεία βομβαρδισμών θα μπορούσε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε η ιρανική αντιπολίτευση να ανατρέψει το καθεστώς. Οι Ισραηλινοί έθεσαν επίσης το ενδεχόμενο Ιρανοί Κούρδοι μαχητές να διασχίσουν τα σύνορα από το Ιράκ, ανοίγοντας ένα χερσαίο μέτωπο στα βορειοδυτικά, γεγονός που θα εξαντλούσε περαιτέρω τις δυνάμεις του καθεστώτος και θα επιτάχυνε την κατάρρευσή του…
Ο κ. Νετανιάχου παρουσίασε τις θέσεις του με αυτοπεποίθηση, αλλά με έναν μονότονο τόνο φωνής. Η παρουσίαση φάνηκε να βρίσκει θετική ανταπόκριση στο σημαντικότερο πρόσωπο που βρισκόταν στην αίθουσα: τον Αμερικανό πρόεδρο.
“Μου ακούγεται καλό”, είπε ο κ. Τραμπ στον πρωθυπουργό. Για τον κ. Νετανιάχου, αυτό αποτελούσε ουσιαστικά το “πράσινο φως” για μια κοινή αμερικανοϊσραηλινή επιχείρηση.
Ο κ. Νετανιάχου δεν ήταν ο μόνος που αποχώρησε από τη συνάντηση με την εντύπωση ότι ο κ. Τραμπ είχε, στην ουσία, λάβει την απόφασή του. Οι σύμβουλοι του Προέδρου αντιλήφθηκαν ότι εκείνος είχε εντυπωσιαστεί βαθύτατα από τις υποσχέσεις για τις δυνατότητες των στρατιωτικών δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών του κ. Νετανιάχου».
Το Ισραήλ νίκησε τους Αμερικάνους στρατηγούς
Η ευθύνη του Ισραήλ για τον πόλεμο στο Ιράν γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν στην παραπάνω προσπάθεια παραπλάνησης, που περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια η αμερικανική εφημερίδα, προσθέσουμε και τις αντιρρήσεις της ηγεσίας του αμερικανικού στρατού και της υπηρεσίας πληροφοριών. Συνεχίζει λοιπόν το ρεπορτάζ της νεοϋορκέζικης εφημερίδας, που προέρχεται από ένα βιβλίο το οποίο θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα, με τίτλο «Αλλαγή καθεστώτος: Στα ενδότερα της ιμπεριαλιστικής προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ»:
«Ο διευθυντής της CIA χρησιμοποίησε μία λέξη για να περιγράψει τα σενάρια του Ισραηλινού πρωθυπουργού περί αλλαγής καθεστώτος: “γελοία”. Σε εκείνο το σημείο παρενέβη ο κ. Ρούμπιο. “Με άλλα λόγια, είναι μαλακίες”, είπε…
Στη συνέχεια, ο πρόεδρος στράφηκε προς τον στρατηγό Κέιν. “Στρατηγέ, ποια είναι η γνώμη σας;” Ο στρατηγός Κέιν απάντησε: “Κύριε, από όσο γνωρίζω, αυτή είναι η πάγια τακτική των Ισραηλινών. Υπερβάλλουν στις περιγραφές τους και τα σχέδιά τους δεν είναι πάντα καλά επεξεργασμένα. Ξέρουν ότι μας χρειάζονται, γι’ αυτό και πιέζουν τόσο έντονα”».
Η συνέχεια είναι γνωστή: Η αμερικανική επίθεση στο Ιράν πραγματοποιήθηκε, παρά τις αντιρρήσεις της ηγεσίας του αμερικανικού στρατού και της υπηρεσίας πληροφοριών που αποδείχθηκε πιο καλά ενημερωμένη και αξιόπιστη από τους Ισραηλινούς. Παρόλα αυτά δεν ελήφθησαν σοβαρά οι αντιρρήσεις της!
Στο ίδιο συμπέρασμα για τις πιέσεις του Ισραήλ στις ΗΠΑ ώστε να ξεκινήσουν την επίθεση στο Ιράν επανέλαβαν πολλά ακόμη ρεπορτάζ μεγάλων Μέσων: Axios (3/2/2026: «σειρά ισραηλινών πρακτόρων και στρατηγών έχουν επισκεφθεί την Ουάσιγκτον τις τελευταίες ημέρες, περιλαμβανομένου του αρχηγού του επιτελείου των IDF»), Reuters (με τίτλο «Ο Τραμπ ενέκρινε επιχείρηση κατά του Ιράν, αφού ο Νετανιάχου τάχθηκε υπέρ της από κοινού εξόντωσης του Χαμενεΐ»), The Times of Israel (με τίτλο «Αξιωματούχος των ΗΠΑ λέει πώς το Ισραήλ πιέζει για αμερικανικά χτυπήματα στο Ιράν αλλά ο Τραμπ “πραγματικά δεν θέλει να το κάνει”).
Η πραγματικότητα γίνεται ακόμη πιο ζοφερή αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις αιτίες για τις οποίες η ευθύνη του Ισραήλ στον βομβαρδισμό του Ιράν αποσιωπήθηκε από τα περισσότερα ΜΜΕ της Δύσης. Η απάντηση δόθηκε από τις σελίδες του Guardian: Γιατί κάθε τέτοια αναφορά, καίτοι ήταν πέρα για πέρα αληθινή, θα χαρακτηριζόταν αντισημιτισμός, όπως συστηματικά συμβαίνει σε κάθε προσπάθεια αποκάλυψης της ισραηλινής επιρροής στην πολιτική των ΗΠΑ!
«Δεν υπάρχει ηθικό έρεισμα για την απόκρυψη της παρέμβασης του Ισραήλ στην αμερικανική πολιτική. Ένας Τύπος που ψεύδεται ανοιχτά δεν είναι ελεύθερος. Όμως, ένας Τύπος που λέει μόνο μερικές αλήθειες ενδέχεται να είναι ακόμη λιγότερο ελεύθερος, καθώς αυτές οι μισές αλήθειες λειτουργούν ως προσωπείο για την έλλειψη ελευθερίας του», έγραψε η βρετανική εφημερίδα, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει ο Τύπος από τις συνεχείς, δημόσιες ή εν κρυπτώ, πιέσεις των Σιωνιστών.
Οι επαφές και πιέσεις του Ισραήλ είχαν διαχυθεί σε όλη την κλίμακα της αμερικανικής ηγεσίας. Ενδεικτικά, πριν τις αμερικανικές εκλογές ο υπουργός Πολέμου του Τραμπ, Πίτε Χέγκσεθ, επισκέφθηκε το Ισραήλ, όπου συζήτησε την επανέναρξη των επιθέσεων στο Ιράν, μετά τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.
Η αποσιώπηση της ευθύνης του Ισραήλ στη χάραξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έχει πολλές συνέπειες. Η σημαντικότερη είναι ότι το Ισραήλ μένει τελικά στο απυρόβλητο όταν έρχεται η ώρα της λογοδοσίας και της αναζήτησης ευθυνών. Κι έτσι μπορεί ο κάθε Ντανόν να αποδίδει την ευθύνη στον Τραμπ που αποδεικνύεται χρήσιμος ηλίθιος. Ναι, ακόμη κι ο Τραμπ! Όχι μόνο προκάλεσε έναν πόλεμο, που ήταν βέβαιο ότι θα χαθεί, αλλά στο τέλος επωμίστηκε και ακέραια την ευθύνη του …
Ανησυχία για την Ελλάδα
Το πάθημα του (έστω περιορισμένης και συρρικνούμενης ευθύνης) πλανητάρχη Τραμπ πρέπει να γίνει μάθημα και για την Ελλάδα. Το Ισραήλ άδειασε αδίστακτα τον Τραμπ, παρότι Ισραήλ δεν θα υπήρχε αν οι ΗΠΑ δεν το χρηματοδοτούσαν αφειδώς και ποικιλοτρόπως, αποδεικνύοντας τον ιδιοτελή, μονομερή κι εκβιαστικό χαρακτήρα των διεθνών σχέσεων και των συμμαχιών του.
Κι όλοι ξέρουμε ότι τελευταίο απόκτημα σε αυτή την μακρά αλυσίδα ευκαιριακών συμμαχιών είναι η Ελλάδα. Το Ισραήλ εκμεταλλεύεται την τουρκική επιθετικότητα για να φανεί ως άγγελος – φύλακας της Ελλάδας. Σε αυτό το πλαίσιο πιέζει στην κατεύθυνση άμεσης έναρξης πολέμου με την Τουρκία. Άλλες φορές με την προπαγάνδιση του προληπτικού πλήγματος, ακόμη και με την συνηγορία της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας της Ελλάδας, άλλες φορές με πρόσχημα την απελευθέρωση των κατεχομένων από την Τουρκία κυπριακών εδαφών κι άλλες φορές για να προχωρήσουν τα σχέδια εκμετάλλευσης του Αιγαίου από αμερικανικές πολυεθνικές, το Ισραήλ ρίχνει συστηματικά λάδι στη φωτιά των ανταγωνισμών. Οι πράκτορες του βρίσκουν βήμα σε μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης, σε ένα πλαίσιο χρονίως ασύδοτης λειτουργίας τους που θέτει πολλά ερωτήματα για τα σχέδια στα οποία πρωταγωνιστούν, προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για τον πόλεμο που φέρνουν. Στόχος τους είναι η Ελλάδα να κάνει τον πόλεμο με την Τουρκία που το ίδιο φοβάται να κάνει.
Όπως ακριβώς το Ισραήλ οδήγησε τις ΗΠΑ να πολεμήσουν με το Ιράν για λογαριασμό του (όσο κι αν υπήρχαν σαφή και οριοθετημένα αμερικανικά υλικά συμφέροντα που επιζητούσαν τον πόλεμο και κέρδισαν από την κήρυξή του), έτσι το Ισραήλ θέλει να βάλει και την Ελλάδα να πολεμήσει για λογαριασμό του με την Τουρκία. Στις ΗΠΑ μάλιστα βρέθηκαν υπουργοί, στρατηγοί και επικεφαλής μυστικών υπηρεσιών που αντέδρασαν και είπαν όχι, όπως έδειξε το ρεπορτάζ των New York Times, έστω κι αν οι αντιρρήσεις τους έπεσαν στο κενό… Στην Ελλάδα, ούτε αυτό!
Κι αν κάτι δείχνει το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι πώς όταν θα πετύχουν το στόχο τους και θα προκαλέσουν τον πόλεμο με την Τουρκία, όλοι αυτοί οι Ισραηλινοί πράκτορες που έχουν μαζευτεί στην Ελλάδα διαθέτοντας δημόσιο βήμα κι επιδιδόμενοι σε ζύμωση των διαμορφωτών γνώμης, υποδείξεις προς την πολιτική ηγεσία και διαμόρφωση αδιαφανών κέντρων πολλαπλασιασμού ισχύος, αμέσως θα εξαφανιστούν. Και θα επιρρίψουν την ευθύνη για τον πόλεμο και την ήττα στην ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία!
Αν το έκαναν στον Τραμπ γιατί να μην το κάνουν στην Ελλάδα;
