Σε όλον τον κόσμο ακούστηκε το χαστούκι που έριξαν οι Αμερικάνοι ψηφοφόροι στον Τραμπ την Τρίτη 3 Νοεμβρίου. Το αποτέλεσμα των εκλογών που έλαβαν χαρακτήρα δημοψηφίσματος, ήταν μια συντριπτική, εν πολλοίς απρόβλεπτη, ήττα του Τραμπ και του Τραμπισμού, σε βαθμό τέτοιο ώστε όλος ο Τύπος να γράφει για «μπλε τσουνάμι», από το χρώμα των Δημοκρατικών, μιας και δεν συμβαίνει τόσο συχνά το μήνυμα των ψηφοφόρων να είναι τόσο καθαρό, αδιαμφισβήτητο και σαρωτικό, όσο στις ενδιάμεσες εκλογές του 2026. Με βάση τα αποτελέσματα που έβγαλαν οι κάλπες, η Γερουσία περνάει στους Δημοκρατικούς, που θα ελέγχουν τις 54 από τις 100 έδρες, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι τις 44. Στον έλεγχο των Δημοκρατικών περνάει και η Βουλή των Αντιπροσώπων που κέρδισαν τις 228 έδρες από τις 435 έδρες. Μέχρι τώρα οι Ρεπουμπλικάνοι ήλεγχαν και τα δύο κοινοβουλευτικά σώματα των ΗΠΑ.
Το Ιράν σημαντικότερη αιτία ήττας
Με άλλα λόγια, αλλαγή καθεστώτος, όπως ζητούσαν ΗΠΑ και Ισραήλ, με αφορμή την επίθεση στο Ιράν, ήρθε. Αλλά όχι στο Ιράν… Συνέβη στις ίδιες τις ΗΠΑ, με μια από τις σημαντικότερες αιτίες την επίθεση στο Ιράν που παρέμεινε από την αρχή της φετινής εισβολής στις 28 Φεβρουαρίου, μέχρι και τώρα βαθιά αντιδημοφιλής στους Αμερικάνους. Φαινόταν σε κάθε δημοσκόπηση, όπου τα δύο τρίτα των Αμερικάνων απέρριπταν την επίθεση στο Ιράν. Το δήλωσε ο ίδιος ο αντιπρόεδρος Βανς σε ανάρτησή του όταν απαντώντας στο ερώτημα τι θα έκανε τους Αμερικανούς ψηφοφόρους να επιστρέψουν στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα προέκρινε 4 μέτρα: «Τέλος του πολέμου, επικέντρωση στο κόστος ζωής και τον πληθωρισμό, Πρώτα η Αμερική και αλλαγή της σχέσης με το Ισραήλ». Την σημασία της επίθεση στο Ιράν για την ήττα του Τραμπ, την αναγνώρισε κι ο ίδιος ο αμερικανός πρόεδρος μιλώντας στην Wall Street Journal το βράδυ των εκλογών για τις αιτίες της ήττας. Συμπλήρωσε ωστόσο ότι «δεν μετανιώνει και θα το ξαναέκανε». Ας κρατήσουμε αυτή την δήλωση για την συνέχεια…
Εξ ίσου μεγάλη σημασία όμως με το εκλογικό αποτέλεσμα έχουν και μια σειρά ακόμη επιτυχίες που σημάδεψαν τις ενδιάμεσες εκλογές, δείχνοντας το βάθος που είχε η οργή εναντίον του Τραμπ. Ξεχωρίζουμε:
- Την νίκη στο Μίτσιγκαν του Αμντούλ Ελ Σαγιέντ, που θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην αμερικανική ιστορία.
- Την εκλογή της Παλαιστίνιας Αμπέρ Καβάς στη Νέα Υόρκη, που στις δημόσιες εμφανίσεις της συνεχώς φορά την παλαιστινιακή καφίγια.
- Την εκλογή του γιατρού Αντάμ Χαμαβί, που μετέβη ως εθελοντής στη Γάζα στο απόγειο των επιθέσεων πραγματοποιώντας πάνω από 100 χειρουργικές επεμβάσεις.
- Την νίκη της Πέγκυ Φλάναγκαν, πρώτης αμερικανίδας ιθαγενούς που εκλέγεται στη γερουσία από την Μινεσότα.
- Την εκλογή για πρώτη φορά ιθαγενούς κυβερνήτριας στην Πολιτεία του Νέου Μεξικού, της Ντεμπ Χάαλαντ.
- Την σαρωτική νίκη της γεννημένης στη Σομαλία Ιλχάν Ομάρ με 76%, που παραμονές των εκλογών είχε δει τους πραιτωριανούς του ICE να εισβάλουν σπίτι της.
- Την απώλεια «βαθιά κόκκινων» Πολιτειών που εκ παραδόσεως, επί δεκαετίες, εξέλεγαν Ρεπουμπλικάνους βουλευτές και γερουσιαστές, όπως Αϊόβα, Κάνσας, Οχάιο, Βόρεια και Νότια Καρολίνα, Τέξας και Κεντάκι.
Ο κατάλογος είναι τεράστιος κι έχει μεγάλη σημασία επειδή δηλώνει την απόρριψη εκ μέρους των αμερικανών ψηφοφόρων της αντιμεταναστευτικής, ρατσιστικής πολιτικής και ιδεολογίας που αποτέλεσε αιχμή του δόρατος του Τραμπισμού, από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο.
اليوم؛ وزعت الحلوى في شوارع غزة احتفالاً بفوز السيناتور عبد الرحمن السيد في الانتخابات الأمريكية. د. فايز ابو شمالة https://t.co/zG50EvJSv3
— د. فايز أبو شمالة (@FayezShamm18239) November 4, 2026
Επίσης, η εκλογή τόσων φιλο-Παλαιστίνιων υποψηφίων δείχνει ότι οι ΗΠΑ προστέθηκαν στον μακρύ κατάλογο χωρών που ριζοσπαστικοποιούνται όσο παραμένει άλυτο το Παλαιστινιακό. Μετά την Αίγυπτο, τον Λίβανο, τη Ιορδανία κι άλλες χώρες της Δυτικής Ασίας ήρθαν και οι ΗΠΑ να δουν την πολιτική ζωή να στρέφεται αριστερά εξ αιτίας των δεινών που υπομένουν οι Παλαιστίνιοι. Και της συνενοχής φυσικά της δικής τους πολιτικής ηγεσίας στην γενοκτονία.
Βαθιά ταξική πολιτική σε όλα τα μέτωπα
Δεν ήταν όμως μόνο το ανηλεές κυνήγι κάθε μετανάστη και έγχρωμου από την μια άκρη των ΗΠΑ ως την άλλη, που σημάδεψε την δεύτερη θητεία του Τραμπ. Ο Τραμπ, ως πολιτικός εκπρόσωπος των υπερπλούσιων, θα μείνει επίσης στην ιστορία για:
- Την μείωση των κοινωνικών δαπανών, με το νόμο One Big Beautiful Act, για να είναι εφικτή η μείωση των φόρων στους υπερπλούσιους φίλους του,
- Το κλίμα τρόμου που προκάλεσε στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις με την Εθνοφυλακή να αλωνίζει στους δρόμους, θυμίζοντας δικτατορία,
- Την διακυβέρνηση μέσω προεδρικών διαταγμάτων και την περιφρόνηση κάθε θεσμικής αρχής και διαδικασίας, καίτοι Γερουσία και Βουλή τελούσαν υπό τον έλεγχό του,
- Την ακραία, πρωτοφανή διαφθορά του που οδήγησε την προσωπική του περιουσία τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του να αυξηθεί κατά 5 δισ. δολ.
- Το κουκούλωμα στην υπόθεση Επστάιν που αφορούσε κατά συρροή παιδοβιασμούς, κακοποιήσεις και εξαφανίσεις ανηλίκων με πρωταγωνιστές την αμερικανική ελίτ.
- Τους τεράστιους δασμούς στις εισαγωγές, οι οποίοι προκάλεσαν έκρηξη τιμών, κατ’ εντολήν των αμερικανικών μεγαθήριων που χρηματοδότησαν την εκλογή του.
- Την ακύρωση της συμφωνίας του Παρισιού για το κλίμα, προς όφελος της ενεργειακής βιομηχανίας των ΗΠΑ.
- Τη γενοκτονία στην Γάζα και την συνεχιζόμενη εθνοκάθαρση στην Δυτική Όχθη με στόχο τον πλήρη έλεγχο της Παλαιστίνης από τους Σιωνιστές.
- Την επίθεση στο Ιράν με την δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του, 58 μαθητριών στην ιρανική πόλη Μινάμπ και πολλών άλλων, κατ’ εντολήν του Ισραήλ.
- Την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο και της συζύγου του, βουλεύτριας, Σίλια Φλόρες, ως μέσου για την απόκτηση των πετρελαίων της χώρας.
- Την εντατικοποίηση του απάνθρωπου, δολοφονικού και παράνομου εμπάργκο στην Κούβα, με στόχο την συντριβή της επανάστασης και πολλά, πολλά άλλα.
Όλα αυτά τα σκληρά ταξικά μέτρα απέρριψαν οι αμερικάνοι ψηφοφόροι στις ενδιάμεσες εκλογές. Η απονομιμοποίηση της θητείας Τραμπ ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής ρήξης που επέφερε η αντιδραστική πολιτική του. Εκείνο το, γνώριμο στους Ρεπουμπλικάνους, στρώμα λευκών ψηφοφόρων με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης και εισοδήματος που του χάρισε την νίκη πριν δύο χρόνια κονιορτοποιήθηκε. Εγκατέλειψε μαζικά τον Τραμπ επειδή οι δύο βασικές του προεκλογικές υποσχέσεις (έλεγχος των τιμών και τερματισμός των πολέμων) αποδείχθηκαν απάτη, με τους νέους πολέμους να τροφοδοτούν νέα κύματα ακρίβειας και φτωχοποίησης.
Οι Αμερικάνοι μάλιστα ξέρουν πώς τα χειρότερα είναι μπροστά τους. Περικοπές κοινωνικών δαπανών που ψηφίστηκαν πρόσφατα, με στόχο για παράδειγμα τα κονδύλια ιατρικής περίθαλψης στο πρόγραμμα Medicaid και βοήθειας σε τρόφιμα (SNAP), δεν έχουν ακόμη εφαρμοστεί. Όταν υλοποιηθούν, τότε η φτώχεια και η πείνα στις ΗΠΑ θα απογειωθούν απότομα.
Οι Δημοκράτες Σοσιαλιστές νίκησαν τον Τραμπ
Την δική της, μεγάλη, συμβολή στην ήττα του Τραμπ και την ανάταση της Αμερικάνικης Αριστεράς είχε η εμφάνιση του ρεύματος των Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Δημιούργημα της κρίσης του 2008 και του κινήματος Occupy Wall Street δοκίμασαν τα όρια του αμερικάνικου πολιτικού συστήματος προκαλώντας μια πρωτοφανή για τα δεδομένα των ΗΠΑ πολιτική στροφή προς τα αριστερά. Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στην δημαρχία της Νέας Υόρκης το 2025, ακριβώς πριν ένα χρόνο, έδωσε περαιτέρω ώθηση και αυτοπεποίθηση σε ένα ρεύμα που κυρίως τροφοδοτούνταν από την κοινωνική πόλωση. Ως αποτέλεσμα, το 58% των ψηφοφόρων των Δημοκρατικών εξέφραζαν θετική άποψη για τον σοσιαλισμό σε έρευνα του CBS, ενώ το 39% των αμερικάνων ψηφοφόρων σκέφτονταν να ψηφίσουν σοσιαλιστή στις εκλογές, σύμφωνα με άλλη έρευνα της Washington Post – αδιανόητη στροφή για την Αμερική…
Μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, οι Δημοκράτες Σοσιαλιστές θα έχουν 9 εκλεγμένους βουλευτές (περιλαμβανομένου του Μπέρνι Σάντερς, που είναι συνεργαζόμενος κι όχι μέλος) σε ένα σύνολο 535 εκλεγμένων, εκ των οποίων 435 στη Βουλή και 100 στη Γερουσία. Η επιτυχία της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών και κατ’ επέκταση των Δημοκρατικών έδειξε πόσο άστοχη και αυτοκτονική ήταν η στάση των Δημοκρατικών στο παρελθόν όταν για να αντιμετωπίσουν την δεξιά στροφή των Ρεπουμπλικανών στρέφονταν προς το κέντρο και όχι προς αριστερά. Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών δείχνει ότι η κοινωνία, οι φτωχοί επικροτούν την αριστερή, μαχητική γραμμή ακόμη κι όταν προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα. Αν στις ενδιάμεσες εκλογές οι Δημοκρατικοί πήγαιναν με την συμβιβαστική πολιτική γραμμή του Μπάιντεν, της Πελόσι και της Κλίντον και προμετωπίδα αυτούς τους πολιτικούς ο Τραμπ θα είχε θριαμβεύσει για μια ακόμη φορά.
Η πανωλεθρία του Τραμπ ουδέποτε θα είχε συμβεί αν χιλιάδες Αμερικάνοι δεν αντιστέκονταν στην τρομοκρατία, βγαίνοντας στους δρόμους και διαδηλώνοντας ενάντια στον αυταρχισμό με το αίτημα «Νo kings», αψηφώντας ακόμη και τους πραιτωριανούς που δολοφονούσαν εν ψυχρώ διαδηλωτές όπως συνέβη στην παγωμένη Μινεάπολη. Το αμερικανικό παράδειγμα υπενθυμίζει ότι οι αλλαγές στις κάλπες έπονται, δεν προηγούνται. Προϋπόθεση ακόμη και μιας εκλογικής αλλαγής είναι η καθημερινή αντίσταση και οι αγώνες.
Το Ισραηλινό λόμπι ελέγχει ακόμη τα ηνία και απειλεί
Στις 3 Νοεμβρίου δεν συνετρίβη μόνο ο Τραμπ. Πλήγμα, επίσης πρωτοφανές στην ιστορία του, υπέστη μαζί του το ισραηλινό λόμπι AIPAC που από «υπερήφανος χορηγός» και πρόκριμα για την επικράτηση κάθε υποψήφιου, Δημοκρατικού και Ρεπουμπλικανού ακόμη και στις προκριματικές, μετατράπηκε σε βαρίδι στα πόδια του και αιτία αποτυχίας.
Μάρτυρας, η ήττα όσων ανταγωνίστηκαν τον Δημοκρατικό γιατρό Ελ Σαγιέντ στο Μίτσιγκαν. Στις προκριματικές των Δημοκρατικών η βουλεύτρια Χάλεϊ Στίβενς στοίχισε 30 εκατ. δολ στο AIPAC (American Israel Public Affairs Committee). Κουβά πήγαν… Παραμονές των εκλογών το AIPAC, κατά παράβαση της γενικής του αρχής να στηρίζει πάντα Δημοκρατικούς υποψήφιους, δώρισε στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων Μάικ Ρότζερς 9 εκατ. δολ για να συνεχίσει τις ισλαμοφοβικές του επιθέσεις κατά του Ελ Σαγιέντ και τις συκοφαντίες (ακόμη κι ότι διατηρεί δεσμούς με την Μουσουλμανική Αδελφότητα). Κουβά πήγαν κι αυτά τα εκατομμύρια…
Η ανακοίνωση του Τραμπ την ημέρα των εκλογών ότι σταματάει να χρηματοδοτεί τα παράσιτα του Ισραήλ με 4 δισ. δολ. ετησίως, όπως είχε συμφωνήσει με τον Νετανιάχου, ήταν η ύστατη προσπάθεια του Τραμπ να συμπλεύσει με την οργή των ψηφοφόρων γι’ αυτό το γαϊτανάκι που έχει στηθεί στις πλάτες τους με τον αμερικανικό προϋπολογισμό να χρηματοδοτεί το Ισραήλ κι αυτό τα ισραηλινά λόμπι στις ΗΠΑ που εξαγοράζουν αμερικάνους πολιτικούς για να συνεχίζουν να χρηματοδοτούν το Ισραήλ σε βάρος των κοινωνικών δαπανών. Ένας αέναος κύκλος αμερικανικής διαφθοράς και παλαιστινιακής γενοκτονίας.
Παρόλα αυτά, το AIPAC συνεχίζει να ασκεί μεγάλη επιρροή όχι μόνο γενικά στην αμερικανική πολιτική, αλλά ακόμη και στους Δημοκρατικούς. Με ανάρτησή του το λόμπι χαιρέτισε την εκλογή 234 βουλευτών και γερουσιαστών που χρηματοδοτήθηκαν από τα ταμεία του. Μεταξύ αυτών είναι οι δύο επικεφαλής των Δημοκρατικών στην Βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία, Χακίμ Τζέφις και Τσακ Σάμερ. Μεταξύ αυτών είναι και ο ελληνικής καταγωγής, Κρις Πάπας, ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος αμερικανός πολίτης που εκλέγεται στην Γερουσία, ο οποίος έλαβε 830.000 δολάρια από το Ισραηλινό λόμπι. Υποθέτουμε ότι την στάση του απέναντι στην Παλαιστίνη δεν θα την καθορίσει μια θέση αρχής για τα δικαιώματα των ανθρώπων και το διεθνές δίκαιο, αλλά τα δολάρια του AIPAC…
Τραμπισμός χωρίς τον Τραμπ
Ωστόσο, όλες αυτές οι εξελίξεις, παρά την σφοδρότητα τους, δεν προμηνύουν πολιτική αλλαγή ανάλογη της εκλογικής.
Στο κόμμα των Δημοκρατικών προφανώς οι σοσιαλιστές θα κερδίσουν έδαφος. Δεν πρόκειται ωστόσο να προκαλέσουν αλλαγές ανάλογες ακόμη κι εκείνης που πέτυχε ο Σάρα Πέιλιν με το υπερσυντηρητικό Tea Party to 2010, ωθώντας το Ρεπουμπλικάνικο κόμμα σε βαθιά αντιδραστικές θέσεις για την οικογένεια, τη θρησκεία κ.α. Το Δημοκρατικό Κόμμα, υπαίτιο των πιο βάρβαρων ιμπεριαλιστικών επιθέσεων στην Γιουγκοσλαβία επί Κλίντον, στην Λιβύη και την Συρία επί Ομπάμα και στην Γάζα και την Ουκρανία επί Μπάιντεν, είναι στενά συνδεδεμένο με την αμερικανική ολιγαρχία. Καθόλου τυχαία δεν είναι η αναζωπύρωση στους κόλπους των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της συζήτησης για έξοδο από το Δημοκρατικό Κόμμα και συγκρότηση δικής τους πλατφόρμας.
Ο Τραμπ, έχοντας χάσει την πλειοψηφία στα δύο κοινοβουλευτικά σώματα, θα συνεχίσει να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα, όπως έκανε την προηγούμενη διετία. Όπως συστηματικά κάνει και ο γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν που, κατά τ’ άλλα, παραμένει σφοδρός πολέμιός του, επιβεβαιώνοντας ότι ακραίο κέντρο και Τραμπική Δεξιά μοιράζονται την ίδια αποστροφή για κάθε δημοκρατική κατάκτηση.
Σε ευρύτερο πεδίο, το επόμενο διάστημα μένει να δούμε αν οι Δημοκρατικοί θα τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια του Τραμπ, μπλοκάροντας διορισμούς και νομοσχέδια και ψηφίζοντας κοινοβουλευτικές έρευνες για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, υπουργών του ακόμη και της οικογένειάς του, στοχεύοντας κυρίως τον γαμπρό του, Γιάρεντ Κούσνερ. Που ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος της Τραμπικής διαφθοράς. Ο Γιάρεντ Κούσνερ, ενώ ήταν διαμεσολαβητής σε διαπραγματεύσεις ειρήνης από τις συμφωνίες του Αβραάμ το 2020 μέχρι την συμφωνία της Γάζας το 2025, είχε χτίσει ένα πολυπλόκαμο δίχτυ επιχειρήσεων στη αγορά ακινήτων, την πολεμική βιομηχανία και τις επενδύσεις που ωφελούνταν από κρατικά συμβόλαια.
Ακόμη κι έτσι πάντως, δηλαδή οι Δημοκρατικοί να επιδείξουν την μέγιστη δυνατή αυστηρότητα αξιοποιώντας κάθε δυνατό εργαλείο για να καθαιρέσουν τον υπουργό Πολέμου Πίτε Χέγκσεθ ή και τον ίδιο τον Τραμπ, όπως έχουν ανά καιρούς δηλώσει, η εποχή Τραμπ δεν θα λήξει. Ακόμη κι αν ο Τραμπ φύγει ταπεινωμένος από τον Λευκό Οίκο, όπως έφυγε η Κίμπερλι Γκιλφόιλ από την Αθήνα, οι ολιγάρχες της πληροφορικής, της ενέργειας, των τραπεζών και ου χρηματιστηρίου, που συγκεντρώθηκαν για να τον χειροκροτήσουν στην ορκωμοσία του στις 21 Ιανουαρίου 2025 θα είναι ακόμη εδώ, αναζητώντας μια νέα μαριονέτα να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους.
