Mνήμες χούντας ξυπνά η ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύει η πρυτανεία του ΕΜΠ με στόχο τον καθιερωμένο τριήμερο εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου. Από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της δικτατορίας μέχρι το «λουκέτο» μετά τις 6:ΟΟ μ.μ. που συνεπάγεται τον αποκλεισμό των συναθροίσεων «άνω των τριών ατόμων», όπως υπαγόρευε τον Απρίλη του ’67 η κατάσταση πολιορκίας, ο στρατιωτικός νόμος.
Κλειστές όλες οι αίθουσες των κτιρίων ενώ οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιούνται «αποκλειστικά και μόνο στον εξωτερικό χώρο του Ιστορικού Συγκροτήματος και στην επιφάνεια την οποία το ίδρυμα θα διαθέσει για τον σκοπό αυτό». Ένα Πολυτεχνείο σκοτεινό, σιωπηλό, ακατοίκητο, ονειρεύεται η πρυτανεία. Αν ήταν δυνατόν, ούτε πουλί πετούμενο να μη βρεθεί πάνω από αυτόν τον ιστορικό χώρο, μόνο ντρόουν.
Για πολλές δεκαετίες το τριήμερο της επετείου σήμαινε λουλούδια, τραγούδια, μαθητές και μαθήτριες, παππούδες και εγγόνια, συζητήσεις, ξεναγήσεις, εκθέσεις, συναυλίες, προβολές. Σήμαινε το αντάμωμα διαφορετικών γενιών, την κίνηση των ιδεών, τη μετάδοση της ιστορικής μνήμης.
Φέτος η «Πρυτανική Πράξη» επιδιώκει να καθηλώσει το τριήμερο σε αυστηρά χωρικά και χρονικά πλαίσια και να επιβάλει τον ασφυκτικό έλεγχο του περιεχομένου του.
Τον Νοέμβρη του ’73, η δικτατορία κατέφυγε στα τανκς και στις σφαίρες ώστε να πνίξει το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Σήμερα το ίδιο σύνθημα, που διατυπώνεται με διαφορετικούς όρους, επιχειρούν να σιγήσουν, να πνίξουν όλοι όσοι βολεύονται με λιγότερο (και κατά προτίμηση, ιδιωτικοποιημένο και στρατιωτικοποιημένο) ουρανό.
