ΙΣΤΟΡΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ (80)

Μόλις ενάμισι μήνα από την Απελευθέρωση και την εγκατάσταση της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» στην Αθήνα, το ζήτημα της διάλυσης των αντάρτικων δυνάμεων και της συγκρότησης εθνικού στρατού αποτέλεσε την αφορμή για την ένοπλη σύγκρουση που έμεινε στην ιστορία με τους όρους «Δεκεμβριανά» και «Μάχη της Αθήνας».

Συντάκτης:

 

Στην επίσημη Ιστορία σπάνια θα συναντήσουμε αναφορά στη μάχη του Ανάλατου (24 Απρίλη 1827), τη μεγαλύτερη ήττα των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821. Δεν πρόκειται για την τακτική των επίσημων ιστοριών να μεγαλοποιούν τους «θριάμβους» και να αποκρύπτουν τις «ήττες». Στην περίπτωση της μάχης του Ανάλατου έχουμε μια προσχεδιασμένη καταστροφή που οργάνωσαν οι πράκτορες της Αγγλίας Κόχραν, Τσώρτς και Μάσον κι ο Γάλλος ναύαρχος Δεριγνύ με τη συνεργασία των Ελλήνων ηγετών του Αγγλικού και του Γαλλικού κόμματος ώστε να περιοριστεί η Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Η αποσιώπηση (η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έχει ακούσει ποτέ ούτε τη λέξη «Ανάλατο» ούτε καν γνωρίζει πως η τοποθεσία αυτή βρίσκεται στη σημερινή οδό Συγγρού, στα όρια του δήμου της Ν. Σμύρνης με τη συνοικία του Ν. Κόσμου) αυτήν την παράμετρο θέλει να εξαφανίσει από τη συλλογική μνήμη. 

Συντάκτης:

του Alexander Amberger*

μετάφραση: Αλέξ Κάντζιας - Ρόντε

Πηγή: Jacobin

Η κληρονομιά των αριστερών αντιφρονούντων στη ΛΔΓ έχει ξεχαστεί. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η σκέψη τους δεν έχει χάσει την επικαιρότητα της. Τι ζητούσαν; Έναν δημοκρατικό οικό-σοσιαλισμό.

Συντάκτης:

Στο βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου όσο κι αν ψάξει κανείς δε θα βρει την παραμικρή αναφορά στα ονόματα Τ. Κόχραν και Ρ. Τζωρτζ, ούτε καν στον χρονολογικό πίνακα του βιβλίου με τα σημαντικά γεγονότα της Επανάστασης του 1821. Περίεργο, ειδικά αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για εξέχοντες «φιλέλληνες». Μάλιστα το Ελληνικό κράτος διόρισε, με απόφαση της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, τον μεν Κόχραν Αρχιναύαρχο του Ελληνικού Στόλου (με διάταγμά της 3ης  Απριλίου 1827) στη θέση του ναυάρχου Αν. Μιαούλη και τον Τζωρτζ Αρχιστράτηγο (με διάταγμα της 15ης Απριλίου1827)  στη θέση των Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη.

Η σιωπή της επίσημης ιστορίας γίνεται κραυγαλέα αν δούμε και τους πανηγυρισμούς του Ελληνικού κράτους για τη μεγάλη «επιτυχία»: Γράφει η «Γενική Εφημερίς της Ελλάδος» στο φύλλο της 9ης Μαρτίου 1827: « Η ευχή της Ελλάδος επληρώθη. Ο ΛΟΡΔΟΣ ΚΟΧΡΑΝ ΗΡΘΕ. Τουτο ήυχοντο από πολλού να ακούσωσιν οι Έλληνες και ιδού τομανθάνωσιν τώρα επισήμως… Τα προσδωκόμενα λαμπρά και μεγάλα κατορθώματα αυτού θέλουσι να μας δώσει πολλάκις αφορμήν εις το να μιλήσωμεν περί αυτού πλατύτερον»! 

Τόσο απαρατήρητοι πέρασαν ώστε σήμερα να μην υπάρχει καν αναφορά; Καθόλου! Οι δύο Άγγλοι στρατιωτικοί έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην στρατιωτική έκβαση της Επανάστασης και αξίζει να δούμε και ποιοι ήταν και να παρουσιάσουμε αυτά που η επίσημη ιστορία κρύβει. Και όπως θα δούμε, έχει σοβαρούς λόγους!

Συντάκτης:

 

Μια γόνιμη συμβολή στην αναγέννηση του μαρξισμού απαιτεί και μια ουσιαστική ιστορική προσέγγιση του περασμένου αιώνα και δη των κορυφαίων στιγμών του. Τέτοιες ήταν και για την Ελλάδα οι εξελίξεις του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. 

 Οι τότε εξελίξεις ανήκουν σε μια περίοδο του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης που ανήκει στο παρελθόν και έχει τώρα οριστικά κλείσει. 

Αλλά η ανάγκη γόνιμης εφαρμογής των εμπειριών και των μαθημάτων της περιόδου εκείνης στις ουσιαστικά καινούργιες φάσεις του παρόντος είναι όρος για ένα νικηφόρο και με προοπτική παρόν.

Ας ανατρέξουμε λοιπόν σε αυτή την περίοδο με αυτό το πνεύμα και με σεβασμό, δηλαδή με ντοκουμενταρισμένη κριτική από τη σκοπιά των βαθύτερων ανθρώπινων αξιών.

Συντάκτης:

Πηγή: Εφημερίδα Δρόμος

Στην επέτειο των εκατό ετών από την Οκτωβριανή Επανάσταση, άνοιξε μια εκτεταμένη συζήτηση  για τις όψεις  της επανάστασης αλλά και του σοβιετικού καθεστώτος ,που εδραιώθηκε από αυτήν την επανάσταση. Συχνά, η συζήτηση αυτή είχε χαρακτήρα αγιογραφίας  παρά εμβάθυνσης στην μελέτη της  σοβιετικής εμπειρίας Σε αυτό το σημείωμά μας, θα ρίξουμε λίγο φως σε μια  σχετικά άγνωστη διάσταση: στη συστηματική  προσπάθεια αναμόρφωσης του  σοβιετικού ποινικού και σωφρονιστικού συστήματος  από το 1922 ως το 1928 σε μια πιο κοινωνική και πιο ανθρώπινη κατεύθυνση,  και εντός μιας λογικής  ότι η κοινή εγκληματικότητα  θα μπορούσε μέσα από την διαπαιδαγώγηση  και την αλληλεγγύη να εξαλειφθεί.  Ενώ το ζήτημα της υπερ-καταστολής της δεκαετίας του 1930 συζητιέται εκτενώς, μέσα από πολλές και ανταγωνιστικές συχνά προσεγγίσεις, αυτός ο κοινωνικός  πειραματισμός έχει δυστυχώς ξεχαστεί.    

Συντάκτης:

                                                                                                                                       

 

Πηγή: Πριν

Τα χρόνια περνάνε, αλλά οι μνήμες πρέπει να διατηρούνται. Ιδιαίτερα αυτές που αναφέρονται στον αντιδικτατορικό μας αγώνα 1967-1974 ενάντια στην αμερικανόδουλη χούντα των συνταγματαρχών. Είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρνουμε στη δημοσιότητα ηρωικές αντιστασιακές πράξεις οι οποίες είχαν διαδραματιστεί στο εξωτερικό, αλλά δεν είχαν γίνει πολύ γνωστές τότε σ’ εμάς στην Ελλάδα, λόγω της λογοκρισίας που είχε επιβάλει το δικτατορικό καθεστώς.

Συντάκτης:
Σελίδα 2 από 7

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.