Μετά από 12 χρόνια, η παρέμβαση της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής ολοκληρώθηκε με τον σημερινό τερματισμό των αγορεύσεών μας με τελικό αγορητή τον Κώστα Παπαδάκη.
Θα πούμε περισσότερα στο μέλλον, εν αναμονή και της απόφασης που θα εκδοθεί μετά τις αγορεύσεις της υπεράσπισης και τη διάσκεψη του δικαστηρίου (πιθανότατα τον Απρίλιο).
Στο λινκ στο πρώτο σχόλιο θα βρείτε το κείμενο της αγόρευσής μου όπως καταγράφηκε από το ανεκτίμητο Παρατηρητήριο της Δίκης Golden Dawn Watch.
Εδώ το τελευταίο κομμάτι.
Υπάρχει όμως και μια επιπλέον διάσταση της απόφασής σας που δεν υπάρχει σε άλλα δικαστήρια. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα μιας εγκληματικής οργάνωσης που, σε αντίθεση με όλες τις άλλες εγκληματικές οργανώσεις του 187 ή και του 187α, απολάμβανε πολύχρονης ασυλίας από τον κρατικό μηχανισμό και αυτό γιατί ο κρατικός μηχανισμός δεν την αντιμετώπιζε ως εγκληματογόνο εστία. Στην καλύτερη, την αντιμετώπιζε ως το αποτέλεσμα μιας αγανάκτησης (αυτό έγινε ιδίως στον Άγιο Παντελεήμονα), στη χειρότερη την αντιμετώπιζε ως φίλια δύναμη που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί παραπληρωματικά και συμπληρωματικά με τις κρατικές δυνάμεις ασφάλειας. Και παλι η αντιμετώπιση των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας λειτούργησε ως εργαστήρι συνάντησης ιδίως της Ελληνικής Αστυνομίας (που θυμάστε το ηχητικό ενός ανώτατου στελέχους της που έλεγε “να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο για να φύγουν”) με την επιθετική ρατσιστική Χρυσή Αυγή του “να ξεβρωμίσει ο τόπος”. Παλιότερα τέτοιες ευκαιρίες δίνονταν στην ακροδεξιά στην καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων. Είναι γνωστό ότι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου μέλη του Κόμματος 4ης Αυγούστου στο οποίο συμμετείχε ως μαθητής ο Μιχαλολιάκος βοήθησαν στην καταστολή των φοιτητών, ιδίως στο ξυλοκόπημα όσων γλίτωναν από την Αστυνομία βγαίνοντας από το Ίδρυμα. (Ο Μιχαλολιάκος παινευόταν πάντα τη φιλία του με τον Ηλία Τσιαπούρη, τον κατά συρροή δολοφόνο που πυροβολούσε κατά άοπλων πολιτών από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης τις μέρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και που μετα αναφέρθηκε πολλάκις στις δίκες του Πολυτεχνείου αλλά φυγοδίκησε, ίσως κάπου στη Λατινική Αμερική). Τη δεκαετία του 90 και του 2000, η Χρυσή Αυγή είχε συμμετάσχει σε επεισόδια κατά αναρχικών πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ μετά από πορείες της επετείου.
Η μετατροπή της Χρυσής Αυγής σε κοινοβουλευτικό κόμμα έκανε ακόμα πιο έντονη αυτή την ώσμωση. Αστυνομικοί συμπαθούντες της οργάνωσης έγιναν πλέον συνοδοί βουλευτών, βουλευτών που ηγούνταν επιθέσεων και χρησιμοποιούσαν ακόμα και τα βουλευτικά τους αυτοκίνητα για να κάνουν επιθέσεις. Η οργάνωση απολάμβανε ήδη διευρυμένη δημοτικότητα εντός της Αστυνομίας, όπως προκύπτει από τα δυσθεώρητα ποσοστά σε ειδικά τμηματα που ψήφιζαν αστυνομικοί και ιδίως άνδρες των ΜΑΤ στην Καισαριανή (μιλάμε για ποσοστά ακόμα και 50%). Και δεν ήταν μόνο στην Αστυνομία. Αναρωτήθηκε εύλογα η κυρία Εισαγγελέας: πώς κατάφερε η οργάνωση να αποκτήσει πρόσβαση σε υλικό που κατά τον ισχυρισμό της καταγράφει τηλεφωνική συνομιλία του Πρωθυπουργού; Έχει άκρες στην ΕΥΠ ή σε επιχειρηματίες που είχαν βαλιτσάκια για να κατασκοπεύουν τους αντιπάλους τους και τους κρατικούς αξιωματούχους; Όταν η Χρυσή Αυγή μετρά το 2013 χρειάστηκε να παίξει το χαρτί της μετριοπάθειας, έβαλε ως υποψήφιους της στο ευρωψηφοδέλτιο του 2024 στρατηγούς όπως τον Συναδινό (υποδιευθυντή του ΓΕΣ και Διευθυντή των Ειδικών Δυνάμεων) και τον Επιτήδειο ((με ΝΑΤΟϊκή μάλιστα προϋπηρεσία ο δεύτερος). Σε εκδήλωσή της το 2017, στο πάνελ δίπλα στον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη κάθισαν ο πρώην αντιεισαγγελέας εφετών Δημήτρης Δαδινόπουλος και ο στρατοδίκης αντιστράτηγος Θεοφάνης Μακρόπουλος. Και προφανώς αυτές οι διασυνδέσεις δεν χτίστηκαν εν μια νυκτί ούτε αποτελούν “μετεγγραφές” της οργάνωσης. Είναι αφελής όποιος το πιστεύει αυτό. Πρόκειται για εξαναγκασμένη αποκάλυψη των απόκρυφων, αλλά υπαρκτών διασυνδέσεων της ναζιστικής οργάνωσης με τα ψηλά πατώματα των κρατικών μηχανισμών και με το βαθύ κράτος. Δεν πιστεύετε εμένα; Θεωρείτε ότι αυτά είναι υπερβολές της πολιτικής αγωγής; Θυμηθείτε τι είπε ο Γερμενης όταν προσήλθε αυτοβούλως στη ΓΑΔΑ στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 για να συλληφθεί: “Ξηλώσανε ολόκληρη την Αστυνομία και την ΕΥΠ για να καταφέρουν να μας συλλάβουν”. Όντως, την μέρα των συλλήψεων ανακοινώθηκαν ευρείες εκκαθαρίσεις εντός της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ, με υψηλόβαθμες παραιτήσεις ακόμα και του Επιθεωρητή Νοτίου Ελλάδας αλλά και του περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας της ΕΛΑΣ με αφορμή και ελεγχόμενες ως ελλιπείς έρευνες σε γραφεία της Χρυσής Αυγής. Μην με ρωτήσετε αν έβγαλαν τίποτα οι ΕΔΕ και οι έρευνες του Εσωτερικών Υποθέσεων που διατάχτηκαν σε μια χώρα που το αρκτικόλεξο ΕΔΕ έχει φτάσει να σημαίνει “Ε Δεν Έγινε και τίποτα”. Το γεγονός μένει ότι η Χρυσή Αυγή είχε φτάσει πολύ βαθιά ή μάλλον πολύ ψηλά στον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό εξηγεί και την ασυλία που απολάμβανε. Δεν είπε τζάμπα ο Ρουπακιάς στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν “δικός σας είμαι. Είμαι της Χρυσής Αυγής”. Μπορεί οι συγκεκριμένοι ευτυχώς να μην τον είχαν για δικό τους, είχε όμως βάση η πεποίθησή του όταν το έλεγε.
Υπάρχει λοιπόν σε αυτή την εγκληματική οργάνωση κάτι μοναδικό στα ποινικά χρονικά των εγκληματικών οργανώσεων του 187 και του 187α. Γιατί εκεί που στις αντιεξουσιαστικές οργανωσεις της ένοπλης βίας υπάρχει ένας τοίχος ανάμεσα σε αυτές και το κράτος, στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής υπήρχε μια περατότητα, μια δίοδος, μια ανοιχτή πόρτα που σε διάφορες περιόδους άνοιγε ορθάνοιχτη ή μισόκλεινε ανάλογα με τις ανάγκες και τη συγκυρία – πάντως ήταν μια πόρτα υπαρκτή και ανοιχτή. Και δεν μιλάμε εδώ για κάποια αντιστοιχία με κάποιους διεφθαρμένους αστυνομικούς που συνδέονται με τη νύχτα για να βγάλουν κέρδος στις εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ, πιο οργανικό και πιο φιλόδοξο, καθώς η ιδιότητα του νόμιμου πολιτικού κόμματος σήμαινε τη στοχοθεσία της κατάληψης του ρόλου του πολιτικού προϊσταμένου του κράτους, του ελέγχου του κράτους στο σύνολό του. Αυτή είναι η μοναδικότητα του κινδύνου που αποτέλεσε η Χρυσή Αυγή. Και αυτή είναι η ιστορικότητα της δίκης στην οποία συμμετέχετε.
Στο διάστημα εκδίκασης αυτής της υπόθεσης, ιδίως στον πρώτο βαθμό, η ελληνική Πολιτεία βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν, όχι απλά πολιτικό αλλά πολιτειακό γόρδιο δεσμό. Την ίδια στιγμή που στο Εφετείο η ΧΑ δικαζόταν ως εγκληματική οργάνωση, οι βουλευτές της εξακολουθούσαν να είναι στη Βουλή και να απολαμβάνουν τα προνόμια τους, τους μετακλητούς υπαλλήλους, τον χρόνο στα κρατικά κανάλια, κοκ., με μοναδικό περιορισμό την κρατική χρηματοδότηση που ανεστάλη και που ακόμα είναι ανοιχτό αν θα της επιστραφεί αναλόγως της απόφασης σας. Εμείς οι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής βιώναμε αυτόν τον γόρδιο δεσμό τελείως αντιφατικά έως και τραγικά, γιατί ενώ εδώ επιχειρηματολογούσαμε για την εγκληματική οργάνωση, έξω από την αίθουσα ως δικαστικοί αντιπρόσωποι στις εκλογές του 2015 και του 2019 δίναμε το ψηφοδέλτιο της ΧΑ . Με δεδομένο το νομοθετικό πλαίσιο, όπως αυτό καθορίστηκε από το Σύνταγμα του 1975 και λόγω της μη ύπαρξης έστω οριστικής απόφασης επί της υπόθεσης, η πόρτα ανάμεσα στην εγκληματική οργάνωση και τους κρατικούς μηχανισμούς με τους οποίους αυτή απολάμβανε προνομιακές σχέσεις έμενε ανοιχτή, ακόμα και μετά την τέλεση δολοφονιών! Χρειάστηκε λοιπόν να κερδηθεί χρόνος μέχρι την έκδοση της απόφασης του δικαστηρίου. Χρειάστηκε κάποιοι να σταθούν όρθιοι μπροστά σ’ αυτή την ανοιχτή πόρτα ανάμεσα στη Χρυσή Αυγή και την εξουσία, χρειάστηκε κάποιοι να φράξουν τον δρόμο, μέχρις – έστω και καθυστερημένα – να μπει θεσμικός φραγμός στη δράση της εγκληματικής οργάνωσης και να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Πρώτος και καλύτερος, όρθιος μπροστά στη Χρυσή Αυγή στάθηκε ο Παύλος Φύσσας το βράδυ της δολοφονίας του. Εκείνη τη νύχτα στήθηκε ένα χαράκωμα που βάφτηκε με αίμα, χωρίς το οποίο δεν θα υπήρχε η ποινική δίωξη. Δίπλα του στάθηκαν οι γονείς του ο κύριος Τάκης και η κυρία Μάγδα, η αδελφή του η Ειρήνη και οι οικείοι του, που δεν μας χρώσταγαν τον Γολγοθά που ανέβηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Όρθιοι στάθηκαν οι ταπεινότεροι των ταπεινών, Αιγύπτιοι ψαράδες, μετανάστες στο Πέραμα, ο Αμπουζίντ Εμπάρακ και η οικογένεια Αμπού Χαμέντ, που βρήκαν το θάρρος και κατέθεσαν και υπέδειξαν τους δράστες της σε βάρος τους επίθεσης, χωρίς καμία προστασία ή ανωνυμία. Όρθιοι στάθηκαν οι κομμουνιστές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, όπως και οι αναρχικοί αγωνιστές του Στεκιού Αντίπνοια, οι αντιφασίστες του Συνεργείου και άλλοι που ο,τι κι αν πιστεύουν ιδεολογικά για το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, με τη στάση τους και τις καταθέσεις τους έδωσαν κρίσιμα στοιχεία για την απόδειξη του κατηγορητηρίου. Και βέβαια όρθιοι στάθηκαν οι μάρτυρες που ήρθαν και κατέθεσαν, οι δύο φοιτήτριες, η Δήμητρα Ζώρζου και η Παρασκευή Καραγιαννίδου, αλλά και κάθε άλλος που συνέβαλε – όχι τώρα αλλά τότε που η οργάνωση ήταν στο απόγειο της δύναμης της – θυμηθείτε την Ανδρομάχη Παπαζήση, την εκπαιδευτικό στο Μεσολόγγι, τον Ανδρέα Μπιλαλη, τον μάρτυρα της Βαϊνιάς, τον Σεκ Χαντιμ, τον μάρτυρα για τον εμπρησμό του Κουαντρω και πολλούς άλλους. Και σ’ αυτή την υπόθεση, πολύτιμη ήταν η κινητοποίηση της κοινωνίας, όχι ως το δαιμονοποιημένο κοινό περί δικαίου αίσθημα αλλά ως εκείνος ο μηχανισμός που επέβαλε την απονομιμοποίηση της οργάνωσης πριν αυτή δικαστεί: η ΧΑ έχασε πρώτα εκλογικά το 2019, ως αποτέλεσμα της κοινωνικής κινητοποίησης και στη συνέχεια καταδικάστηκε δικαστικά, απογυμνωμένη από τον μανδύα του πολιτικού κόμματος ως αυτό που πραγματικά ήταν, μια εγκληματική οργάνωση.
Μετά από αυτές τις αγορεύσεις ως υποστήριξη της κατηγορίας, δεν θα έχουμε πλέον τη δυνατότητα λόγου. Γι’ αυτό σας λεμέ ότι πλέον υπεύθυνοι για να μείνει αυτή η πόρτα κλειστή είστε εσείς κυρίες και κύριε δικαστές. Εμείς ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε. Σας ζητάμε να δείτε το αποδεικτικό υλικό, αλλά πάνω από όλα σας ζητάμε να σταθείτε στο ύψος του καθήκοντος που επιτάσσει αυτή η υπόθεση. Οι παθόντες και οι οικογένειες τους κάνανε το καθήκον τους, οι μάρτυρες κάνανε το καθήκον τους, οι δικαστές του πρώτου βαθμού κάνανε το καθήκον τους και τώρα ζητάμε και από εσάς να κάνετε το δικό σας καθήκον. Με τις σκέψεις αυτές, συντασσόμαστε με την εισαγγελική πρόταση και ζητάμε την ενοχή των κατηγορουμένων όπως πρωτοδίκως.
