Pride Ρεθύμνου
Παρατηρώντας το κύμα αντιδράσεων γύρω από το φετινό αυτοοργανωμένο pride στο Ρέθυμνο, χαιρόμαστε που η προσπάθεια μας μάλλον έπιασε τόπο και θέλουμε να τοποθετηθούμε πάνω σε κάποια ζητήματα που έχουν αναδυθεί.
Θεωρούμε ότι ο λόγος γύρω από τα λοατκι+ άτομα και δικαιώματα δεν είναι ζήτημα προσωπικής άποψής αλλά κομμάτι μιας ευρύτερης κοινωνικής διαδικασίας που βρίσκεται στο κέντρο των πολιτικών συγκρούσεων.
Αυτή η συζήτηση δεν αρμόζει να γίνεται με όρους απομόνωσης μεμονωμένων ατόμων (το λεγόμενο cancel cυlture), αλλά ως κοινωνικό ζήτημα με συστημικές προεκτάσεις που μας αφορά όλα, όλες και όλους.
Συνθήματα που εμπεριέχουν θρησκευτική θεματολογία δεν αντιτίθενται σε οποιαδήποτε μορφή πίστης, αλλά στοχεύουν στο να αναδείξουν τον ρόλο της εκκλησίας στην καταπίεση μας.
Το θρησκευτικό αίσθημα εργαλειοποιείται από το κράτος και την εκκλησία με σκοπό την περιθωριοποίηση, τον αποκλεισμό και την δαιμονοποίηση της λοατκι+ κοινότητας για την εξυπηρέτηση ορισμένων πολιτικών συμφερόντων.
Η θρησκεία δημιουργεί τόσο έντονες αντιδράσεις και λόγω της σχέσης της με τον εθνικισμό.
Η ελληνική ταυτότητα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον χριστιανισμό και μαζί έχουν φυσικοποιήσει και επιβάλει ένα σύνολο από ετεροκανονικά πρότυπα ζωής.
Στα πλαίσια του εθνικισμού, οι ρόλοι των φύλων και η πυρηνική οικογένεια είναι θεμελιώδεις για την οργάνωση και αναπαραγωγή του έθνους.
H επιβολή τους είναι καταναγκαστική, και ενθαρύνει την άσκηση βίας (ψυχολογικής, κοινωνικής και σωματικής) στα “αποκλίνοντα άτομα” ώστε να επανέρθει η “σωστή” έμφυλη τάξη πραγμάτων που απαιτεί το έθνος.
Αυτό προτάσεται σαν λύση σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής αγανάκτησης, ώστε η οργή της κοινωνίας να στραφεί στο εσωτερικό της και όχι στις κυρίαρχες τάξεις που δημιουργούν τις αναταραχές εξ αρχής.
Οι ομοτρανσφοβικές επιθέσεις που βιώνει η κοινότητα μας πανελλαδικά κανονικοποιούνται μέσα από αφηγήσεις, αντιλήψεις και επικλήσεις στην θρησκεία, την πατρίδα και την αντρική τιμή, ως πλαίσια μέσα στα οποία θεωρείται φυσιολογικό να χλεβάζουν και να περιθωριοποιούν τα λοατκι+ άτομα ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Στο κλίμα της αυξανόμενης (προ)πολεμικής προπαγάνδας, με το πρόσχημα της υπεράσπισης των εθνικών φρονημάτων μας, εδραιώνονται οι σύγχρονες αντιμεταναστευτικές πολιτικές, οι ιδιωτικοποιήσεις, κα η εντατική εκμετάλλευση ανθρώπων και περιβάλλοντος.
Αντίθετα, στην διεκδίκηση για την qυeer απελευθέρωση αναγνωρίζουμε έναν αγώνα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία και μας επιτρέπει να δημιουργούμε έναν κόσμο που δεν βασίζεται στους διαχωρισμούς και τις διακρίσεις.
Θα μπορούσαμε να είμαστε σύμμαχα στην εξάρθρωση της καταπίεσης που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλα, όλες, όλοι βιώνουμε.
