Μια από τις πολλές εκπλήξεις που δέχτηκα κατά την διάρκεια παραμονής μου στο Ιράν ήταν όταν είδα Ιρανούς να φορούν μαύρα μακό που έγραφαν κάτι στα ισραηλινά με μεγάλα γράμματα. Η μετάφραση στα αγγλικά από κάτω ήταν με εμφανώς μικρότερου μεγέθους γράμματα. Το μήνυμα απευθυνόταν στους Ισραηλινούς και ήταν μια φράση του Αλί Χαμενεΐ: «Σκοτώστε μας, το έθνος μας θα αφυπνιστεί ακόμη περισσότερο».
Η ρήση του δολοφονημένου Ιρανού ηγέτη δεν δείχνει ούτε μοιρολατρία, ούτε παθητικότητα. Δείχνει την διάθεση αντίστασης ενός λαού που βρίσκεται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού εδώ και 47 ολόκληρα χρόνια. Κορυφαία στιγμή αυτής της πολυετούς και αιματηρής αντίστασης ήταν οι νεκρικές πομπές που συνόδευσαν το σκήνωμα του Αλί Χομεϊνί και της οικογένειας του τις 6 ημέρες που διήρκεσαν οι τελετές. Στην διάρκειά τους και στις 5 πόλεις απ’ όπου πέρασαν οι σοροί (Τεχεράνη, Κουμ, Νατζάφ– Ιράκ, Καρμπάλα – Ιράκ και Μοσχάντ) βρέθηκαν στον δρόμο και τις συνόδευσαν από 41 ως 43 εκατ. άνθρωποι! Ο αριθμός προκαλεί δέος και προέρχεται από επίσημα στοιχεία όπως διασταυρώθηκαν από τις αρχές δημόσιων συγκοινωνιών, τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και τις αρχές του Ιράκ για τις πόλεις Νατζάφ και Καρμπάλα. Επομένως, στην ιστορία του Ιράν οι διαδηλώσεις αποχαιρετισμού του Χαμενεΐ θα καταλαμβάνουν στο εξής μια ξεχωριστή σελίδα, καθώς δεν εξέφραζαν μόνο θλίψη. Συμβόλιζαν την ήττα των Αμερικανο-ισραηλινών όπως αποτυπώθηκε στο Μνημόνιο Κατανόησης που υπέγραψαν στις 17 Ιουνίου.
Μεγαλύτερο ωστόσο ήταν το δέος που νιώσαμε όσοι είχαμε το προνόμιο να περπατήσουμε μαζί με όλους αυτούς του ανθρώπους, υπό ακραίες μάλιστα συνθήκες ζέστης στους 38 βαθμούς Κελσίου που εντεινόταν λόγω του μεγάλου υψόμετρου καθώς και η Τεχεράνη και η Μοσχάντ, τελικός προορισμός της πομπής και γενέτειρα του Αλί Χαμενεΐ όπου έγινε η ταφή, βρίσκονται 1.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στην Τεχεράνη,το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Ιουλίου εκατομμύρια ανθρώπων έμπαιναν κι έβγαιναν στην τεράστια πλατεία του υπερμεγέθους Τεμένους Μεγάλη Μοσάλα, για να προσκυνήσουν τις υπερυψωμένες σορούς του μάρτυρα Αλί Χαμενεΐ και της οικογένειάς του. Σε όλη την διάρκεια της τελετής επαναλαμβανόταν το υπέροχο μουσικά κομμάτι που γράφτηκε για να θυμίζει την δολοφονία και την τελετή.
Από τα μεγάφωνα ακουγόταν σε διαφορετικές εκτελέσεις. Αν την πολιορκία του Στάλινγκραντ από τους Ναζί θα μας τη θυμίζει για πάντα η 7η συμφωνία του Σοστακόβιτς, την επίθεση στο Ιράν και την δολοφονία του Χαμενεΐ από τους Αμερικανο-ισραηλινούς (συνεχιστές των Ναζί) θα μας την θυμίζει για πάντα το μουσικό έργο «Πρέπει να ξεσηκωθούμε» (WeMustRise).
Ο κόσμος συνέρρεε στο μεγάλο τέμενος από τη νύχτα. Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις σε μια ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων γύρω από το τέμενος διευκόλυναν την συνεχή και κυρίως ασφαλή προσέλευση και αποχώρηση πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων. Η μέτρησή τους ήταν αδύνατη, χωρίς τη χρήση τεχνικών πληροφοριών και μέσων. Κατάμεστα λεωφορεία, γεμάτοι σταθμοί του μετρό, κολλημένοι δρόμοι από πεζούς και αυτοκίνητα και μηχανάκια που μετέφεραν ακόμη και 3 η 4 άτομα, κατά το προσφιλές συνήθειο των Ιρανών, γύρω από το τέμενος συνέθεταν μια εικόνα πρωτοφανή, δύσκολα να περιγραφεί, δηλωτική όμως της πανκινητοποίησης που χαρακτήριζε το Ιράν.
Την Δευτέρα 6 Ιουλίου ξεκίνησε η νεκρώσιμη πομπή. Στα περισσότερα σημεία της πορείας ήταν αδύνατο να μπεις μέσα στο πλήθος κατεβαίνοντας από το γεμάτο κόσμο πεζοδρόμιο. Κι αν κατάφερνες να μπεις ήταν αδύνατο να βγεις ή και να ακολουθήσεις μια διαφορετική πορεία. Στην Τεχεράνη όταν ξεκίνησε η πομπή, μαζί με άλλους δημοσιογράφους καθόμουν κοντά στην είσοδο του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Σαρίφ, στην Λεωφόρο Αζαντί που διέρχεται από το γνωστότερο ίσως μνημείο της Ιρανικής πρωτεύουσας, από τις 6.00 το πρωί και ήδη βρισκόταν κόσμος σε σφιχτή, αδιαπέραστη διάταξη, περιμένοντας να δει από κοντά και να πλησιάσει τις σορούς που μετέφερε ρυμουλκό.
Μέχρι τις 4.00 το απόγευμα που εμείς φύγαμε για να επιτρέψουμε στο ξενοδοχείο, ο κόσμος, αν και σε πιο αραιή διάταξη, συνέχισε να περπατάει, ακολουθώντας την πομπή. Κοιτώντας δε από μια υπερυψωμένη γέφυρα την ουρά της πορείας δεν φαινόταν να υπάρχει τέλος…
Στον τελευταίο σταθμό της πορείας, στηνΜοσχάντ στις 9 Ιουλίου η συγκέντρωση του κόσμου ήταν τόσο πυκνή ώστε το αρχικό σχέδιο να περάσει το όχημα με τις σορούς μέσα από το πλήθος για να φτάσει στο ιερό τέμενος ΙμάμΡεζάαπορρίφθηκε για λόγους ασφάλειας κι επιλέγηκε τελευταία στιγμή η μεταφορά τους με ελικόπτερο.
Η μαζικότητα της συμμετοχής έμεινε εντελώς ανεπηρέαστη από τις αμερικανο-ισραηλινές απειλές. Πριν ακόμη το ξεκίνημα των τελετών επιφανείς εκπρόσωποι του Τραμπισμού και του σιωνισμού είχαν ζητήσει από τους Αμερικάνους να βομβαρδίσουν τις τελετές. Το επανέλαβε και ο ίδιος ο Τραμπ προσθέτοντας ότι τότε δεν θα είχε με ποιόν να διαπραγματευτεί, δείχνοντας όχι μόνο την απειλή που εκπροσωπεί για την ανθρωπότητα ο ίδιος αλλά και τον φόβο που τον διακατέχει απέναντι στους Ιρανούς. Οι αμερικανικές προκλήσεις συνεχίστηκαν με τον βομβαρδισμό των σιδηροδρομικών γραμμών που συνδέουν την Τεχεράνη με την Μασχάντ, λίγες ώρες πριν ξεκινήσουν οι τελετές στη γενέτειρα του Χαμενεϊ. Ήταν μια προσπάθεια εκφοβισμού του κόσμου για να μην πάει στην κηδεία. Οι γραμμές επισκευάστηκαν σε μερικές ώρες κι έτσι και εμείς και οι άλλοι επισκέπτες επιστρέψαμε με το τρένο, όπως ήρθαμε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Ιρανοί έκαναν επίδειξη ετοιμότητας επισκευάζοντας βομβαρδισμένη υποδομή σε μερικές ώρες. Γέφυρες, εργοστάσια και διυλιστήρια που αποτέλεσαν στόχους επιθέσεων ξανά και ξανά αυτό το 5μηνο επισκευάστηκαν σε λίγες ώρες ή 24ωρα αποδεικνύοντας ότι γι’ αυτή την δύσκολη περίοδο το Ιράν προετοιμαζόταν χρόνια. Οι επιθέσεις κορυφώθηκαν την τελευταία ημέρα στην Μοσχάντ, όταν ένοπλος τζιχαντιστής– όργανο πιθανότατα των αμερικανο-ισραηλινών – επιτέθηκε σε Φρουρούς της Επανάστασης σκοτώνοντας 2 στρατιώτες, πριν πέσει νεκρός από τα απαντητική πυρά τους. Μάλιστα, όλες αυτές τις μέρες στα σύνορα της χώρας σημειώνονταν συνεχή επεισόδια. Παρόλα αυτά κανένας δεν φοβήθηκε, κανένας δεν έφυγε από την Μοσχάντ.
Τα πλήθη που αποχαιρέτησαν τον Χαμενεΐ συγκεντρώθηκαν για να αποτιμήσουν φόρο τιμής στην αναντικατάστατη και χρόνια προσφορά του. Αν ο Αγιατολάχ Αλί Χομεϊνί (1902 – 1989) πιστώνεται την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας (και επίσης χρεώνεται τη μαζική εκκαθάριση των κομμουνιστών), ο διάδοχός του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (1939 – 2026) χρεώνεται την πολιτική κατεύθυνση που εξασφάλισε την πολυεπίπεδη ανθεκτικότητα του Ιράν την οποία παρατηρούμε όσο διαρκεί η επίθεση. Η αντοχή του Ιράν δεν περιορίζεται μόνο στο στρατιωτικό πεδίο εντός της χώρας κι εκτός με την συγκρότηση του Άξονα της Αντίστασης, στον οποίο συνέβαλε αποφασιστικά ο δολοφονημένος Στρατηγός Κασέμ Σουλεϊμανί. Η αντίσταση χτίστηκε πολύ καιρό πριν και εξ ίσου αποτελεσματικά στην οικονομία, με την ανάπτυξη της λεγόμενης «οικονομίας της αντίστασης». Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που απαιτεί ιδιαίτερη αναφορά και περιλαμβάνει την οικονομική αυτάρκεια, την ανάπτυξη της εγχώριας πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής, την αποκόλληση από την οικονομία του ιμπεριαλισμού (αναγκαστική αρχικά λόγω κυρώσεων, από επιλογή στη συνέχεια) και την ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων με χώρες του λεγόμενου παγκόσμιου Νότου στη βάση της αμοιβαιότητας. Αυτό το μίνι οικονομικό θαύμα που επέτρεψε στο Ιράν να παραμείνει όρθιο και να ακμάσει, παρά τις ανηλεείς κυρώσεις, το χρεώνεται ο Χαμενεΐ. Η ασυμβίβαστη γραμμή τουπροκαλεί την αγάπη του κόσμου κι επιβάλει τον σεβασμό από κάθε λαό που μάχεται τον ιμπεριαλισμό. Ο Χαμενεΐ αντιστάθηκε στις Σειρήνες της συνδιαλλαγής με τους Αμερικάνους από το 1989 που ανέλαβε ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης (μια εποχή που ο ένας ηγέτης μετά τον άλλον του πρόσφεραν γη και ύδωρ) μέχρι τον θάνατό του.
Πέρα από την μαζικότητα η έκπληξη αφορούσε τον χαρακτήρα των συγκεντρώσεων.
Ο κόσμος θρηνούσε από τα βάθη της καρδιάς του, αντικρίζαμε συνέχεια κλάμα γοερό και απαρηγόρητο. Κανείς δεν είχε έρθει να βγάλει την υποχρέωση ή για να μην απολυθεί από την δουλειά του όπως έσπευσαν να γράψουν δυτικά Μέσα, επιδιώκοντας να υποβαθμίσουν την πολιτική σημασία των πορειών. «Όταν έμαθα ότι σκότωσαν τον Αλί Χαμενεΐ ένιωσα σαν να άκουγα την αναίτια και άδικη δολοφονία του πατέρα μου». Αυτά τα λόγια σε διάφορες παραλλαγές τα άκουσα κάθε φορά που ρωτούσα για τα συναισθήματα των Ιρανών το πρωινό του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου, όταν οι Αμερικανο-ισραηλινοί σκότωσαν τον θρησκευτικό και πολιτικό τους ηγέτη.
Ο κόσμος ταυτόχρονα διαδήλωνε, όπως βγαίνει στους δρόμους και διαμαρτύρεται κάθε λαός σε Βορρά και Νότο, ανεξαρτήτως θρησκεύματος! Ήταν πορεία διαμαρτυρίας και καταγγελίας, δεν ήταν μόνο νεκρώσιμη πομπή και ύστατος αποχαιρετισμός. Οι σημαίες του Ιράν και της Χεζμπολάχ και κυρίως οι σημαίες και οι κορδέλες που φορούσαν στο κεφάλι ή το μπράτσο κόκκινου χρώματος γράφοντας «Εκδίκηση για τον Χαμενεΐ», έδειχναν ότι οι Ιρανοί και οι Ιρανές συμμετείχαν στις τελετές για να δείξουν την αντίθεσή τους στην αμερικανο-ισραηλινή επίθεση και την πρόθεσή τους να αντισταθούν, να πολεμήσουν μέχρι την νίκη και να νικήσουν τους εχθρούς τους! Ξανά και ξανά πέρναγαν από τα μάτια μας πανό, σημαίες και απλά χαρτόνια τόσο στην Τεχεράνη όσο στην Μασχάντπου έγραφαν επάνω τους σε αγγλικά ή φαρσί «σκοτώστε το Τραμπ»! Η προσωπική μου εκτίμηση, όπως προκύπτει από τις δεκάδες ώρες που περπάτησα μέσα στα πλήθη, είναι ότι αν έπρεπε να βγάλουμε ένα πολιτικό μήνυμα από την λαοθάλασσα ήταν η προτροπή για κλιμάκωση απέναντι στην επίθεση.
Καθόλου τυχαία βίντεο που κυκλοφόρησαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έδειχναν Ιρανούς διαδηλωτές να στρέφονται κατά τόσο του Ιρανού προέδρου ΜασούντΠεζεσκιάν όσο και του υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί που ανέλαβαν την ευθύνη για την ανακωχή με τους Αμερικάνους και την υπογραφή του Μνημονίου Κατανόησης. Μόλις λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει η τελετή ταφής έγινε γνωστή και με επίσημο μάλιστα τρόπο η διαφωνία με το Μνημόνιο του ανώτατου θρησκευτικού και πολιτικού ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιού του δολοφονημένου Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος δεν εμφανίστηκε δημόσια ούτε στην Τεχεράνη ούτε στην Μοσχάντ δίνοντας τροφή για νέο γύρο δημοσιευμάτων σχετικά με την κατάσταση της υγείας του. Δοθείσης τούτης της ανοικτής διαφωνίας στο πλαίσιο της ανώτατης ιρανικής ηγεσίας, η ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την ολοκλήρωση της ταφής για εκδίκηση απέναντι στην δολοφονία του Χαμενεΐαπέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ αλλάζει τα δεδομένα και επιδέχεται τριών τουλάχιστον συμπερασμάτων: Πρώτο, προσαρμογή της ιρανικής ηγεσίας στο μήνυμα εκδίκησης που ανέδειξαν τα ανθρώπινα ποτάμια (κοινώς …πήραν το μήνυμα), δεύτερο, ενίσχυση της μαχητικής πτέρυγας της ιρανικής ηγεσίας στο πλαίσιο μιας χρόνιας και ανοιχτής διελκυστίνδας στο εσωτερικό της και,τρίτο, αλλαγή της στρατιωτικής τακτικής απέναντι στους Αμερικανο-ισραηλινούς με περισσότερα και φονικότερα χτυπήματα ακόμη μεγαλύτερου βεληνεκούς. Το τελευταίο συμπέρασμα μάλλον επιβεβαιώθηκε από τη στάση των Φρουρών της Επανάστασης στα Στενά του Ορμούζ το πρώτο Σαββατοκύριακο μετά την ταφή του Χαμενεΐ, στις 11 και 12 Ιουλίου, όταν άλλαξε το δόγμα του ιρανικού στρατού με τα απαντητικά ως πρότινος χτυπήματα σε αμερικανικούς στόχους να δίνουν τη θέση τους σε προληπτικά.
Την δική της σημασία έχει επίσης η κοινωνική σύνθεση του πλήθους που συμμετείχε στις νεκρώσιμες ακολουθίες. Ο μέσος άνθρωπος που έδωσε το παρόν ήταν φτωχός, έως πολύ φτωχός. Πρέπει να αναφερθεί ότι το Ιράν παρότι διέπεται από ταξικές αντιθέσεις είναι η χώρα της Μέσης Ανατολής με τις μικρότερες εισοδηματικές, οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Κάθε σκέλος της σύγκρισης έχει το δικό του βάρος: Ενώ στο Ιράν η ευρύτατη κρατική ιδιοκτησία και η επίσημη ιδεολογία αποτρέπουν τις ανισότητες, στα γειτονικά αραβικά κράτη ο πλούτος των μοναρχών και των οικογενειών τους εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι παραμυθένιος.Η αντιπαραβολή της ασκητικής ζωής της οικογένειας Χαμενεΐ με την παροιμιώδη σπατάλη των γειτονικών μοναρχικών οικογενειών, που αριθμούν ακόμη και τριψήφιο αριθμό πριγκίπων οι οποίοι ζουν στην χλιδή, καταλήγει πάντα προς όφελος του Ιράν. Παρόλα αυτά ανισότητες υπάρχουν και ο τυπικός διαδηλωτής ή και πιστός που συμμετείχε από τις 4 ως τις 9 Ιουλίου στις πορείες στο Ιράν ντυμένος με μαύρα ρούχα και φθηνά υποδήματα και με πρόσωπο χαραγμένο από την δουλειά έδειχνε με εικόνες ό,τι δύσκολα μπορούν να πουν οι λέξεις: Ότι η κυβέρνηση του Ιράν αντλεί νομιμοποίηση και κύρος από τα πιο φτωχά και λαϊκά στρώματα του Ιράν.
Στη φωτογραφία βετεράνος του Πολέμου Ιράν – Ιράκ δίνει το παρόν του στην νεκρώσιμη πομπή για τον Αλί Χαμενεΐ
Σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα (αν και γραμμένο υπό την Δυτική οπτική) βιβλία που κυκλοφόρησαν τα λίγα τελευταία για το Ιράν, με τίτλο Ο βασιλιάς των βασιλιάδων (Thekingofthekings),ο συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής Σκοτ Άντερσον χλεύαζε τον εφησυχασμό των Δυτικών για την κατάσταση στο προεπαναστατικό Ιράν. Χαρακτηριστικά, τον Δεκέμβριο του 1977 ο αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ είχε δηλώσει πώς το Ιράν ήταν «ένα νησί σταθερότητας σε μια από τις πιο προβληματικές περιοχές του κόσμου». Απέναντι στην ολύμπια αταραξία της Ουάσιγκτον, ο συγγραφέας του βιβλίου επικαλείται έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, ονόματιΜικαΐλΜετρίνκο, άριστο γνώστη της ιρανικής γλώσσας φαρσί, που συνέτασσε τις αναφορές του ανεπηρέαστος από τις επίσημες συναναστροφές και τα διπλωματικά δείπνα, κάνοντας μόνο βόλτες στους δρόμους και στα παζάρια της Τεχεράνης και συνομιλώντας με καθημερινούς ανθρώπους. Ήταν ο μόνος που μετέφερε την οργή του κόσμου προειδοποιώντας για όσα συνέβησαν στη συνέχεια. Πιθανότατα, η Τεχεράνη να θέλησε να κάνει γνωστό στους Δυτικούς αυτό που θα έκανε κι ο Μετρίνκο αν ήταν σε υπηρεσία σήμερα: Ότι ο καθημερινός κόσμος συνεχίζει να στοιχίζεται πίσω από την κυβέρνηση, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και να απορρίπτει κάθε σχέδιο στρατιωτικής εισβολής ή πολιτικής αποσταθεροποίησης.
Επιχειρώντας να συνθέσουμε τα παραπάνω συνάγουμε ότι η ιρανική ηγεσία μεταθέτοντας για τον Ιούλιο την ταφή του ηγέτη της ανέλαβε μια πρόκληση και την κέρδισε πανηγυρικά. Πιθανότατα, να ήθελε αρχικά να στείλει μήνυμα στο εξωτερικό και τις εναπομείνασες ξένες πρεσβείες στην Τεχεράνη, δείχνοντας πόσο αυθαίρετες και άσχετες με την πραγματικότητα είναι οι εκτιμήσεις τους ότι πρόκειται για ένα εύθραυστο κι ευάλωτο καθεστώς που θα καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα αν δολοφονηθεί η ηγεσία του. Η συμμετοχή πάνω από 40 εκατ. διαδηλωτών έπεισε και τον πιο δύσπιστο ή ακόμη και εχθρικά διακείμενο απέναντι στο Ιράν ότι η κυβέρνηση απολαμβάνει πλήρους και ανεπιφύλακτης νομιμοποίησης από την ιρανική κοινωνία. Κι αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα. Το δεύτερο σχετίζεται με την συνισταμένη των πολιτικών κατευθύνσεων που κατέκλυσαν τους ιρανικούς δρόμους. Οι πύρινοι δρόμοι του Ιράν, του φτωχού, λαϊκού Ιράν, που έχει πολλά να χάσει και τίποτε να κερδίσει από την συνδιαλλαγή με τον ιμπεριαλισμό ψήφισαν:Κανένας συμβιβασμός με τους αμερικανο-ισραηλινούς ιμπεριαλιστές δολοφόνους και συνέχιση του πολέμου μέχρι την οριστική νίκη!
Κλείνοντας αυτό το άρθρο δεν μπορώ να μην εκφράσω τον θαυμασμό μου για την επιμελητηριακή υποστήριξη που έκανε εφικτή την υλοποίηση αυτών των διαδηλώσεων χωρίς έστω κι έναν τραυματισμό. Προφανώς, όσα δραματικά συνέβησαν στην κηδεία του Αλί Χομεϊνί το 1989 ακόμη και του στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί το 2020 να έγιναν μάθημα στην σημερινή ηγεσία του Ιράν. Όλες τις ημέρες που κράτησε η τελετή, ασθενοφόρα και ιατρικό προσωπικό σε συνεχή εγρήγορση, ομάδες της Λαϊκής Πολιτοφυλακής (Μπασίτζ) που μοίραζαν φρούτα και σάντουιτς, η πυροσβεστικήπου κατέβρεχε τα πλήθη, σωλήνες με σταγόνες τοποθετημένες σε ύψος 2 – 2,5 μέτρων κάθετα στους δρόμους και κατά μήκος των πλατειών στα τεμένη, αστυνομικοί που περπατούσαν κόντρα στο πλήθος και μοίραζαν μπουκάλια με νερό και καπελάκια με τα χρώματα του Ιράν και δεκάδες άλλα μέτρα (όπως η τοποθέτηση προστατευτικών κορδελών γύρω από τους κήπους στις πλατείες την προηγούμενη μέρα ώστε να μην πατηθεί το πράσινο απ’ όσους διαδηλωτές κάτσουν εκεί για να ξεκουραστούν) επέτρεψαν να υλοποιηθούν οι συγκεντρώσεις χωρίς προβλήματα και με απόλυτο σεβασμό σε κάθε άνθρωπο που συμμετείχε…
