Αυτός η Ιούλιος δεν έχει ησυχία. Καθώς προμηνύεται ένα θερμό πολιτικό φθινόπωρο όλοι ακονίζουν τα μαχαίρια τους ευελπιστώντας πως θα μπορέσουν να κερδίσουν τις απαραίτητες ψήφους όταν ο άρχοντας του σκότους και πρωθυπουργός αποφασίσει να κάνει εκλογές. Είναι κι αυτό ένα δείγμα της κρίσης του πολιτικού συστήματος.
Θα πει κανείς, από τα τόσα που συμβαίνουν αυτό σε μάρανε; Όμως, η αναφορά στο ενδεχόμενο ποινικής δίωξης εναντίον του τωρινού πρωθυπουργού, καθιστά τις εκλογές σχεδόν υπαρξιακό ζήτημα γι’ αυτόν και άρα πρέπει να τα υπολογίσει όλα με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ιδιαίτερα το πότε θα γίνουν οι εκλογές.
Τα όσα συντελούνται στο δεξιό στρατόπεδο είναι πολύ ενδεικτικά. Θα αναζητήσω μερικές απαντήσεις για τα όσα συμβαίνουν, αλλά κυρίως για τα όσα μέλλονται, σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Μανώλη Κοττάκη στην εφημερίδα Εστία, της Πέμπτης 16 Ιουλίου, όπου αναλύονται τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργικό ανιψιό και πρώην σύμβουλο υπεύθυνο για τις παρακολουθήσεις Γρηγόρη Δημητριάδη.
Οι κύριες επισημάνσεις της συνέντευξης του στον Θανάση Λάλα, μεταξύ άλλων πολύ ενδιαφερόντων και αποκαλυπτικών αφορούν:
Την «αποκάλυψη» πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει πάση θυσία να γίνει πρωθυπουργός, άλλως απειλείται με Ειδικό Δικαστήριο και ποινικές διώξεις. Και πως ο Κυριάκος απειλεί το κόμμα με διάσπαση αν τα αποτελέσματα δεν είναι καλά.
Επίσης την «αποκάλυψη» πως στο περιβάλλον της οικογένειας μιλάνε με όρους μαφίας. Χρησιμοποιώντας την αργκό της νύχτας ο Γρ. Δημητριάδης λέει πως «Έφαγα τη σφαίρα για να μείνει το αφεντικό στην εξουσία». Και επίσης:
«Ο Ανδρουλάκης έχει ως στρατηγική να μας βάλει φυλακή. Πως να συνεργαστεί ὁ ένα με τον τρία μετά τίς εκλογές, όταν ὁ τρία ζητάει να μπει φυλακή ο ένα;»
«Δεν πρόδωσα τον Κυριάκο ούτε και θα τον προδώσω».
«Δεν θα μιλήσω ποτέ για τίς υποκλοπές, θα τα πάρω όλα στον τάφο μου».
Αξίζει τον κόπο να παραθέσουμε το πως ερμηνεύει ο Μανώλης Κοττάκηςτις αποστροφές αυτές:
«Όπως είπε ὁ κύριος Δημητριάδης, “αν πάρουμε μικρά ποσοστά, υπάρχει ὁ κίνδυνος της διάσπασης”. Μετάφραση: αυτό σημαίνει ότι θα αρνηθεί ὁ κύριος Μητσοτάκης να παραιτηθεί αν συρρικνωθεί το κόμμα υπό την ηγεσία του. Θα ταμπουρωθεί στην ηγεσία για να την χρησιμοποιήσει ως ασπίδα σέ τυχόν ποινικές του περιπέτειες…Εδώ περίπου ομολογείται το εκβιαστικό δίλημμα: “ψηφίστε με για να μη σας διασπάσω”. Την ίδια απειλή είχε εξαπολύσει ὁ Κώστας Σημίτης στο συνέδριο του 1996, όπως αποκάλυψε σέ βιβλίο του ὁ Φοίβος Καρζής: “αν δεν με εκλέξετε Πρόεδρο, θα πάρω τον κόσμο μου και θα φύγω!”. Πολύ δημοκρατικό αυτό με την διάσπαση, αν είναι αυτή ἡ άποψη του Πρωθυπουργού και όχι μόνο του κυρίου Δημητριάδη.
»Ο κύριος Δημητριάδης αφιέρωσε τουλάχιστον 20 λεπτά από την συνέντευξή του για να αναλύσει την στρατηγική Ανδρουλάκη και να πει ότι “θέλει να βάλει φυλακή τον κύριο Μητσοτάκη”… Από την διατύπωση του κυρίου Δημητριάδη φαίνεται ότι ο φόβος της φυλακής είναι ο απώτερος φόβος της πρωθυπουργικής εξουσίας. Και ο κύριος Μητσοτάκης στην συνέντευξή του στο “Liberal” εξωτερίκευσε τον κίνδυνο της φυλακής.
»Ας συγκεφαλαιώσουμε τίς τρεις θεματικές τώρα σέ μία: απειλή διασπάσεως, φόβος φυλακής, έμμεση ομολογία διαπράξεως αδικημάτων για τις υποκλοπές, τα οποία δεν αποκαλύπτονται».
Όπως γίνεται σαφές, από όσα λέει ο Γρ. Δημητριάδης και γράφει ο Μαν. Κοττάκης, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αποκάλυψη. Ο πρωθυπουργικός ανιψιός και πάλι ομολογεί εμμέσως, πως υπάρχει μεγάλο σκάνδαλο υποκλοπών το οποίο διαχειρίστηκε ο ίδιος για λογαριασμό του Πρωθυπουργού, αλλά καθώς στο βασίλειο της κυβερνητικής παράταξης και της φαμίλιας κανόνας είναι η σιωπή, αφενός έκατσε να «φάει τη σφαίρα αντί για το αφεντικό», αφετέρου όσα ξέρει θα τα πάρει στον τάφο. Αναρωτιέμαι, τα όργανα της «δικαιοσύνης» δεν οφείλουν να παρέμβουν σε μια τέτοια ομολογία, και να καλέσουν το ανιψιό να πει τα όσα ξέρει, άλλως να διωχθεί με την αντίστοιχη κατηγορία;
Όμως νομίζω πως διακρίνω και μια άλλη πλευρά στις αναφορές αυτές. Σα να ακούω κάποιον ο οποίος διαμηνύει στο Μαξίμου και στη φαμίλια πως αν με δώσετε με οιονδήποτε τρόπο έχω να πω πολλά. Μη τυχόν και βρεθεί στη θέση του Ντίλιαν.
Πέραν αυτών όμως, οι επισημάνσεις του Μανώλη Κοττάκη έχουν και κάποια ακόμη σοβαρά σημεία που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Ο δημοσιογράφος ανήκει στο «γαλάζιο στρατόπεδο» και είναι χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά τόσο ώστε να ξέρει πολύ καλά πρόσωπα και πράγματα. Όταν λοιπόν χρησιμοποιεί ορολογία (κάθαρση του κρατικού μηχανισμού από τα σταγονίδια) που παραπέμπει σε χούντα, επισημαίνει κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό.
Λέει, λοιπόν καταλήγοντας στο άρθρο:
«Επειδή ο κρατικός μηχανισμός (υπό την ευρύτερη έννοια, όπως αυτός ορίζεται από τις δυνάμεις στα Σώματα Ασφαλείας, από την Δικαιοσύνη, από άλλους κρατικούς φορείς) συντίθεται από δεκάδες ευεργετημένα σταγονίδια της παρούσας καταστάσεως, είμαστε βέβαιοι ότι, σέ περίπτωση πού έφτανε ὁ τόπος σέ μια τέτοια καμπή, να δικάζεται πρώην Πρωθυπουργός για υποκλοπές, οι προβοκάτσιες από τούς ανθρώπους του μέσα στον κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα στο βαθύ κράτος θα ήσαν διαρκείς. Μια τέτοια δίκη ίσως και να ήταν καταστροφική για την χώρα. Αν υπάρχει κάτι επείγον, κατά την γνώμη μου, δεν είναι η παραπομπή ενός προσώπου στο Ειδικό Δικαστήριο, αλλά η αποξήλωση και η αποκάθαρση όλου του κρατικού μηχανισμού από τα διάσπαρτα διεφθαρμένα σταγονίδια, τα οποία είναι ικανά να προκαλέσουν πάσης φύσεως προβλήματα στην όποια νέα εξουσία.
»Η αλλαγή πού έχει συντελεστεί όλα αυτά τα χρόνια είναι τόσο μεγάλη ώστε αν ἡ παλαιά εξουσία διατηρήσει τα ερείσματά της μέσα στο βαθύ κράτος, ακόμα και ως ασώματος κεφαλή, υπό την έννοια ότι έχει αποκεφαλιστεί η ηγεσία της, μπορεί να προκαλέσει τα ίδια και ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στην πατρίδα μας…
»Καταλήγω: ο πυρήνας αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συνεντεύξεως είναι ο απροσδόκητα μεγάλης εκτάσεως φόβος των ποινικών περιπλοκών. Αυτός ὁ φόβος ορίζει και την στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία επίσης θέλει να συσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της με τον φόβο. Με τα γκαζάκια και με τούς ξεχασμένους τρομοκράτες. Περίεργο να εμφανίζονται οι αναρχικοί κάθε φορά πού μία Κυβέρνηση αντιμετωπίζει πρόβλημα. Θυμίζω ότι οι νεκροί της Marfin στην διαδήλωση πού έγινε για το πρώτο Μνημόνιο είχαν ως αποτέλεσμα να περιοριστεί δραματικά η συμμετοχή του κόσμου στις διαδηλώσεις την εποχή εκείνη».
Ας κρατήσουμε αυτή την τελευταία επισήμανση!
