Ένα μικρό σχόλιο στη μεγάλη ιστορία του καιρού μας και της πραγματικής άγριας Δύσης.
Ο κόσμος μάς παράγει και τον παράγουμε. Δεν είμαστε απλώς μέρη, αλλά μέλη του. Ό,τι συμβαίνει δεν είναι μακριά μας και σε ό,τι συμβαίνει δεν είμαστε αμέτοχοι. Να πω συνένοχοι;
Η ευκαιρία των σχολίων, η αφορμή, είναι τα διαδραματισθέντα αλλά και τα διαδιδόμενα για την υπόθεση Μαζωνάκη.
Τα περιστατικά έχουν όλα τα στοιχεία για την δημιουργία ενός συναρπαστικού λαϊκού μύθου. Το φτωχό αγόρι με το μεγάλο όνειρο, που χάρις στην επιμονή και το μόχθο του κατάφερε να κάνει πράξη. Κι αφού έγινε πράξη το όνειρο άρχισε να αποκαλύπτεται ο εφιάλτης, καθώς η ζωή ζητάει καινούργιες προκαταβολές και εγγυήσεις για τα επόμενα δάνειά της. Η συνεχής εκπλήρωση. Εξαρτήσεις, διενέξεις, συγκρούσεις με δικούς σου ανθρώπους, η καταδυνάστευση των θαυμαστών και των εταιρειών που σε θέλουν παρόντα, ακμαίο και νέο κι εσύ νομίζεις πως αυτό είναι η ζωή και δεν βαρυγκομάς καθώς πρέπει να ανταποκριθείς, κι αν βαρυγκομάς δεν έχει σημασία γιατί ο ιμάντας γυρίζει και σε έχει επάνω, δεν έχεις περιθώρια να κατέβεις και να αναστοχαστείς. Και πρέπει να χαιρετάς χαρούμενος και γελαστός εκείνους που περιμένουν, χαρούμενοι κι αυτοί, αποθεωτικοί και απαιτητικοί την περιστροφή του. Στο διαρκές λούνα πάρκ. Αν πέσεις είναι οριστικό. Αλλά εσύ έχεις επιλέξει τη ζωή σου. Και δεν ξέρεις άλλη. Δεν έχεις άλλη. Οπότε οφείλεις να είσαι εκεί. Όχι μόνο για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό σου.
Έτσι ο Μαζωνάκης πήγε να κάνει αλλαγή αίματος, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της επόμενης συναυλίας και στις διαρκείς απαιτήσεις όλου του συστήματος της σόου μπίζνες. Και της διαρκούς αγωνιώδους αναζήτησης, που δεν είναι μόνο από τις ψυχολογικές αιτίες οι οποίες κυριαρχούν στους κοινούς θνητούς, αλλά από τη θεμελιώδη αγωνία της ύπαρξης στο στερέωμα των άστρων όπου έχει τοποθετηθεί από τους θαυμαστές, τις εταιρείες και τον εαυτό του. Της αναζήτησης μια διαρκούς νεότητας.
Προφανώς η προσφορά γεννάει ζήτηση όπως και η ζήτηση γεννάει προσφορά στο κόσμο μας της ατομικής επιτυχίας. Η νεότητα προσφέρεται έναντι αδρής αμοιβής και η αδρή αμοιβή πολλαπλασιάζει τις επιθυμίες των ανθρώπων να κερδίσουν από αυτή τη ζήτηση. Ο κόσμος μας παράγει πλούτο και παράγει και τους ανθρώπους που τον καρπώνονται. Και που δεν έχουν έλεος, προς εαυτούς και αλλήλους, στην αναζήτηση του. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι αμείλικτος. Όχι σκέφτομαι άρα υπάρχω, αλλά κονομάω άρα υφίσταμαι. Αν δεν έχω χρήμα δεν έχω οντότητα. Κι όσο πιο πολύ κονομάω τόσο πιο πολύ δικαιώνω την ύπαρξή μου. Απέναντι στον εαυτό και στους άλλους. Όπου οι άλλοι έχουν επιβληθεί στον εαυτό. «Και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα, στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους».
Πάντα αυτή η αναζήτηση του κέρδους κόστιζε ζωές. Αλλά αν άλλοτε ήταν ηθικά μεμπτό, τώρα συμπεριλαμβάνεται στο κοστολόγιο. Αλλιώς στους χώρους εργασίας, αλλιώς στις ιατρικές επιχειρήσεις.
Κι έτσι ο κύκλος κλείνει. Και πάλι, όχι με μια κραυγή αλλά με ένα λυγμό.
