Το τελευταίο χρονικό διάστημα λόγω της έκρυθμης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης έχουν ενταθεί οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί όλων των πολιτικών και κοινωνικών σχηματισμών για την επίτευξη του επιθυμητού τίτλου του κειμένου.
Και για ακριβολογούμε ο προβληματισμός αυτός, για τους σοβαρούς τουλάχιστον ανθρώπους, δεν εγκλωβίζεται στον αν αύριο παραμείνει πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης ή γίνει ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας ή ο συμπαθέστατος Πρόεδρος της ΑΕΚ Μάριος Ηλιόπουλος.
Ο προβληματισμός αυτός έχει ουσία, στο βαθμό που γίνει κατανοητό ότι οποιαδήποτε κυβερνητική σταθερότητα ή αλλαγή θα κάνει ν’ αλλάξουν τα πράγματα, εάν και μόνο εάν, αλλάξει η συμπεριφορά όλων αυτών που θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα.
Εξηγούμαι με ένα παράδειγμα. Η συμπαθής τάξη των συμβολαιογράφων πληροφορούμαι ότι κάνει αποχή λόγω της ανάληψης της αρμοδιότητας της δημοσίευσης διαθηκών διότι αυτή η διαδικασία πιθανόν να οδηγήσει σε διενέξεις μεταξύ πολιτών και συμβολαιογράφων.
Πιθανόν οι συμβολαιογράφοι να έχουν δίκιο.
Όμως οι συμπαθείς τάξεις των συναδέλφων μου δικηγόρων, των συμβολαιογράφων, μηχανικών και φοροτεχνικών δεν αντιδρούν καθόλου στο γεγονός ότι οι τράπεζες δεν επιτρέπουν επαφή κανενός με τα νομικά τους τμήματα, η ΑΑΔΕ είναι απροσπέλαστη στο κοινό και ο κ. Πιτσιλής, ως Τούρκος φοροεισπράχτορας αυξάνει το πρωτογενές πλεόνασμα , ακριβώς για να μην αλλάξουν τα πράγματα.
Δεν περιμένει κανείς σε τούτη την ιστορική συγκυρία, την επανάσταση, τον σοσιαλισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα, περιμένει όμως να βελτιωθεί η ζωή του, ν’ αλλάξει η καθημερινότητα του και να μην κυριαρχεί ο τρόμος της αδυναμίας επιβίωσης.
Και δεν κλείνει κανείς ραντεβού με την ιστορία, αν αυτή του παραμένει άγνωστη, γιατί τα ραντεβού με άγνωστους επιφυλάσσουν εκπλήξεις, ενίοτε δυσάρεστες και ενίοτε ευχάριστες, και δεν είναι εποχή για τζόγο…..
Αν λοιπόν, για να επανέλθουμε στο παράδειγμα, οι συμπαθείς τάξεις που προανέφερα, κάνουν μια αποχή για τους παραπάνω λόγους, αν απεργήσουν ίσως 500.000 άνθρωποι, εργαζόμενοι, σε νευραλγικούς χώρους τότε και μόνο τότε, μπορεί ο όποιος κ. Μητσοτάκης που δεν θέλει, να αναγκαστεί να το κάνει και ο όποιος κ. Τσίπρας που πιθανόν θέλει, να στηριχτεί κάπου για να το κάνει.
Διαφορετικά η όποια παραμονή και η όποια εναλλαγή θα έχουν τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα.
Δεν μπαίνω στη λογική του να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης γιατί, αν μη τι άλλο, διαθέτω ιστορική μνήμη και δεν ξεχνώ ούτε θα ξεχάσω τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης του ν. 330, της μη αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης, τις κυβερνήσεις που βαρύνονται με τη δολοφονία του Παναγούλη, του Σιδέρη Ισιδωρόπουλου, του Κουμή, της Κανελλοπούλου, του Καλτεζά, της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου.
Μπαίνω στη λογική του να αλλάξει η χειρότερη αντιπολίτευση της μεταπολίτευσης και κυρίως η πιο αναποτελεσματική Αριστερά της, είτε, η τελευταία ασχολείται με το αποκλειστικό κληρονομικό δικαίωμα των θυσιών και των αγώνων είτε ασχολείται με το ρεαλισμό ως ανατροπή, γιατί αυτός ο ρεαλισμός όσο και αν φαντάζει Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ έχει ως πρώτο συνθετικό…..
Και τότε θα είναι πιο εύκολο ν’ αλλάξουν τα πράγματα.
Γιατί θα έχω αλλάξει εγώ…
