Η ατομική βία αφελώς αναφύεται ως μια ριζοσπαστική μορφή αντίστασης απέναντι στην κυρίαρχη εξουσία. Ωστόσο, μια περισσότερο ενδελεχής θεωρητική μελέτη καταδεικνύει, ότι πρόκειται για μια πολιτική πρακτική με προδιαγεγραμμένη αποτυχία, καθώς κινείται εξ ολοκλήρου εντός των εννοιολογικών και πολιτικών ορίων του αστικού Λόγου. Αντί να υπερβαίνει τη λογική του κυρίαρχου συστήματος, υιοθετεί την ίδια την αρχή της εξατομίκευσης της πολιτικής δράσης, μετατρέποντας τον συλλογικό κοινωνικό αγώνα σε ατομική πρωτοβουλία. Με τον τρόπο αυτό, η ατομική βία δεν συνιστά άρνηση του συστήματος, αλλά θλιβερό απότοκο μιας λογικής που αναπαράγει τους ίδιους τους αρμούς του.
Υπό αυτή την θέαση, η συστηματική προσπάθεια να αποδοθεί στην ατομική βία κάποιο θεωρητικό ή αντισυστημικό βάθος, μέσα από αποσπασματικές αναφορές ή θεωρητικά ανέκδοτα που επιχειρούν να τη συνδέσουν με επαναστατικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος αποκαλύπτει κυρίως τη διανοητική αδυναμία ενός λόγου που αδυνατεί να συγκροτήσει συνεκτική πολιτική ανάλυση. Η αναζήτηση επαναστατικής νομιμοποίησης μιας πρακτικής που είναι βαθιά συστημική δεν αποτελεί θεωρητική υπέρβαση, αλλά προσπάθεια εκλογίκευσης μιας μορφής δράσης που ιστορικά δεν παρήγαγε παρά αμελητέες διαδικασίες κοινωνικής χειραφέτησης και συλλογικής πολιτικής συγκρότησης.
Αντίστοιχα, ο διαρκής μηρυκασμός περί προβοκατόρων, μυστικών υπηρεσιών και πανίσχυρων συνωμοτικών σχεδίων συνιστά μια εξίσου διανοητικά οκνηρή ερμηνεία. Η προσέγγιση αυτή αποδίδει στο κυρίαρχο σύστημα εξουσίας έναν βαθμό στρατηγικής συνοχής, σχεδιαστικής ικανότητας και πολιτικής ορθολογικότητας που στην πραγματικότητα δύσκολα διαθέτει. Αρκεί μια στοιχειώδης παρατήρηση του εγχώριου αστικού πολιτικού προσωπικού για να διαπιστωθεί ότι η λειτουργία της εξουσίας χαρακτηρίζεται πολύ περισσότερο από αντιφάσεις, συγκρούσεις και συγκυριακές ισορροπίες παρά από κάποιο απρόσβλητο και απόλυτα ελεγχόμενο σχέδιο.
Η ατομική βία πρέπει, επομένως, να γίνει κατανοητή πρωτίστως ως σύμπτωμα της κρίσης του συλλογικού πολιτικού υποκειμένου. Αποτελεί γέννημα της νεωτερικότητας, αλλά ακόμη περισσότερο της ύστερης νεωτερικότητας, όπου η υποχώρηση των μαζικών εργατικών και κοινωνικών κινημάτων, η αποδιάρθρωση των συλλογικών ταυτοτήτων και η αδυναμία συγκρότησης νέων μορφών κοινωνικής δράσης δημιουργούν ένα πεδίο βαθιάς ματαίωσης. Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η κοινωνική ήττα και η πολιτική απογοήτευση μετασχηματίζονται σε ατομικά απονενοημένα διαβήματα, τα οποία στερούνται ιστορικής προοπτικής και καταλήγουν να χάνονται στον λαβύρινθο μιας στενά ποινικής, αστυνομικής και επικοινωνιακής συζήτησης.
Έτσι, αντί να αποδυναμώνεται η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, ενισχύονται οι μηχανισμοί κρατικής νομιμοποίησης και καταστολής, επιβεβαιώνοντας ότι η ατομική βία δεν αποτελεί μορφή επαναστατικής πολιτικής, αλλά μία από τις χαρακτηριστικότερες εκφράσεις της κρίσης και της αποσύνθεσης της ίδιας της συλλογικής πολιτικής πράξης που κυοφορείται στο μαλακό υπογάστριο της αστικής κυριαρχίας.
