20.8 C
Athens
Πέμπτη, 18 Απριλίου, 2024

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Μια πολιτική πρόταση για συζήτηση στο πρόγραμμα πάλης, του Γιώργου Θερσίτη

 

    •          30ωρο – 1000 βασικός
    •          Υγεία -Παιδεία -Δημοκρατία
    •          Να σώσουμε τη Γη – Ειρήνη – Συνεργασία

   

 Κοιτώντας στην Αμερική: μια σταγόνα αρκεί

Οι συγκρούσεις αυτές τις μέρες στις Ενωμένες Πολιτείες αποδείχνουν για μια ακόμα φορά ότι αρκεί μια και μόνη αφορμή για να ξεχυθεί στους δρόμους μαζικά η συσσωρευμένη οργή κι ανασφάλεια. Στην Αμερική ζουν -κατ’ αναλογία και σε μεγαλύτερη έκταση- το δικό τους «Δεκέμβρη του 2008». Όπως και τότε δεν ήταν μόνο η δολοφονία του Γρηγορόπουλου τότε -του George Floyd τώρα- το κίνητρο. Ήταν οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι της δυσαρέσκειας μιας γενιάς και «στρωμάτων πληβείων» που το μόνο ευδιάκριτο μέλλον τους είναι η ΑΝΕΡΓΙΑ και που τα δικαιώματά τους στη ζωή, οι απαιτήσεις τους, τα όνειρά τους αντιμετωπίστηκαν με ΑΠΑΞΙΩΣΗ, ΑΦ’ ΥΨΗΛΟΥ ΚΟΡΟΪΔΙΑ και τέλος ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ. Η κατ’ αντανάκλαση ΟΡΓΗ και ΒΙΑ αντί να γίνει «η μαμή της ιστορίας» όπως προσδιόρισε πέρα από ηθικολογίες ο Μαρξ τις κοινωνικές διεργασίες, είναι πολύ πιθανό να εκτονωθούν και να εκφυλιστούν. Ή όπως στην Ελλάδα μετά το 2008, να κεφαλαιοποιηθούν τελικά πολιτικά από τη Σοσιαλδημοκρατία του Γ. Παπανδρέου αρχικά και του ΣΥΡΙΖΑ λίγο πιο μετά, για να εφαρμοστεί πιο μακάβρια η ίδια ή και χειρότερη πολιτική. Ή όπως παλιότερες ανάλογες αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις κεφαλαιοποιήθηκαν με δυο προεδρικές θητείες του Ομπάμα, μόνο και μόνο γιατί ήταν μαύρος.

Σαν σημείωση: Στην εκστασιασμένη «Αριστερά» αλλά και σ’ όλους όσους ξεσηκώθηκαν -και πολύ καλά κάνουν- για όσα συμβαίνουν στην Αμερική, από «αστέρες» και celebrities μέχρι απλό κοσμάκη, να παραθέσω και να συμμεριστώ το παράπονο του Παλαιστίνιου που λέει «Είναι τρελό που το ίδιο πράγμα συμβαίνει στην Παλαιστίνη αλλά ο κόσμος επιλέγει να το αγνοεί». Και για πολλά χρόνια θα πρόσθετα, και καθημερινά, και με χιλιάδες θύματα…Φαίνεται όμως ότι υπάρχει «ρατσισμός και απαρτχάιντ» ανεκτός η αποδεκτός για κάποιους- ή που τον …συνηθίσαμε.

 

Η «άλλη» Αμερική – ένα κίνημα που πρέπει να ζηλεύουμε.

Αν πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας κάπου ιδιαίτερα απ΄ όσα πραγματικά ενδιαφέροντα συμβαίνουν στην Αμερικανική κοινωνία -και να ζηλέψουμε και να παραδειγματιστούμε- είναι στο κίνημα Fight for 15 ( Η επίσημη ιστοσελίδα εδώ: https://fightfor15.org/aboutus/ και περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/Fight_for_$15#:~:text=The%20Fight%20for%20%2415%20is,United%20States%20dollars)%20per%20hour ) Παρόλο που δεν απολαμβάνει την κάλυψη των ειδησεογραφικών πρακτορείων και τηλεοπτικών δικτύων, ένα από τα πιο μαζικά κινήματα εργατών της εποχής μας, που ξεκίνησε ακόμα από το 2012 σαν διεκδίκηση περίπου 200 ανειδίκευτων εργατών των McDonalds για κατώτατο ωρομίσθιο 15 Δολαρίων (απ’ τα 7.25 που ήταν) για ν’ αγκαλιάσει 100δες χιλιάδες εργαζόμενους απ΄ όλους τους κλάδους, οργανώθηκε σε πάνω από 300 πόλεις και κινητοποίησε δεκάδες συνδικάτα, χρησιμοποίησε αφάνταστα δημιουργικές ιδέες, φρεσκάδα και επιμονή στις μορφές πάλης, πέρα από τις μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις, κάτω από το ενιαίο αίτημα για «καθιέρωση Εθνικού ελάχιστου μισθού 15 δολάρια την ώρα». Το βασικό είναι ότι ήδη πέτυχε σε μια σειρά πολιτείες (Καλιφόρνια, Μασαχουσέτη, Νέα Υόρκη, Μέρυλαντ, Νιου Τζέρσεϋ, Ιλλινόις, Κοννέκτικατ) και σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο, το Σηάτλ τη θέσπιση με νόμο των 15 δολαρίων την ώρα κατώτατο, ενώ σε Ομοσπονδιακό επίπεδο το αίτημα υποστηρίζεται ήδη από 181 βουλευτές στο Κογκρέσο και 31 μέλη της Γερουσίας! Δεν χρειάζεται πάλι να υπερτιμούμε ένα μαζικό κίνημα που όσο δεν φορτώνεται με αντικαπιταλιστικό πολιτικό περιεχόμενο παραμένει οικονομίστικο ή και συντεχνιακό – το ίδιο όπως και τα «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία λίγους μήνες πριν. Είναι όμως αυτές οι μικρές νίκες, οι καταχτήσεις για διεκδικήσεις που μάλιστα βάζουν στο κέντρο τους την καρδιά του καπιταλισμού (αυτό της «πώλησης της εργατικής δύναμης» και της απαίτησης επιπλέον μεριδίου από την «υπεραξία που καρπώνεται το αφεντικό») παραβλέποντας το τι μπορεί να θεωρηθεί «ρεαλιστικό» στη στιγμή, που δίνουν τη δυνατότητα -και την ελπίδα- να στηθούν ιστορικά ρεύματα κοινωνικής αλλαγής. Βέβαια μαζί με μια σειρά από άλλες προϋποθέσεις.

    

 Στα δικά μας τώρα:

Το τέλος του «εγκλεισμού» τελειώνει χωρίς να ματώσει μύτη, παρά την υπόκωφη δυσαρέσκεια και γενική χλεύη των μέτρων καραντίνας, που όμως τα πνίγει η «υγειινιστική τρομοκρατία» η οποία δείχνει ότι πιάνει. Τα συνεπακόλουθα της πανδημίας όπως μαζική επιτήρηση, «ευέλικτη» εργασία και τηλε-εργασία, μείωση μισθών και προ πάντων ΑΝΕΡΓΙΑ ήρθαν για να μείνουν.

Την ίδια στιγμή καλλιεργείται η ευφορία του «Λεφτά υπάρχουν», «έρχονται τα 32 δις του…Νέου Σχέδιου Μάρσαλ που μπορεί να γίνουν και …50 δις» και μαζί «έρχεται και η ανάκαμψη, η ανάπτυξη, η αύξηση της παραγωγικότητας, ο πλούτος για όλους»!!! Μάλιστα…

Η δε ρεφορμιστική αντιπολίτευση το μόνο που κατορθώνει να ψελλίζει απέναντι στους ταλιμπάν της κυβερνητικής προπαγάνδας και των ΜΜΕ είναι το «Παιδιά με προσοχή! Με ρέγουλα! Μη χαθεί η ευκαιρία» και τέτοια.

Παραβλέποντας το γεγονός ότι τα 32 δις δεν έχουν μόνο «γκρίζες ζώνες» όπως σωστά επισημάνθηκε ΑΛΛΑ είναι σίγουρο ότι οι «όροι εκταμίευσης» που ΘΑ συζητηθούν εν καιρώ, θα συνοδεύονται με νέα «δάκρυα, αίμα και ιδρώτα» για τους εργαζόμενους μιας και θα καθοριστούν από το ότι όσα αναλογούν στην ήδη χρεωκοπημένη Ελλάδα, είναι μέρος του πακέτου των 750 δις που η ΕΕ πρόκειται ΝΑ «ζητήσει από τις Αγορές» -ΔΑΝΕΙΚΑ δηλαδή κι οι δανειστές ποτέ δε δίνουν λεφτά στο βρόντο και χωρίς σκληρότατες διασφαλίσεις- να σημειώσουμε το εξής: – Όπως ακριβώς το 1945 για το «Σχέδιο Μάρσαλ» οι μαυραγορίτες της κατοχής, σήμερα τα αφεντικά και οι κολλητοί (και οι …τραπεζίτες βεβαίως) κάνουν ήδη ουρά στους προθαλάμους του Μαξίμου και των Υπουργείων -κάτι ξέρουμε κι εμείς- με τα σάλια τους να πέφτουν για τη …μοιρασιά των 32 δις. Έτσι κι αλλιώς άλλοι θα τα πληρώσουν πίσω, είτε με νέα μνημόνια είτε με νέους φόρους στην κατανάλωση («άνθρακα», «πλαστικού» κι άλλα τέτοια ευφάνταστα)

 

 Με το συμπάθιο, σύντροφοι…

Διαβάζοντας τα πρόσφατα κατεβατά των «πλαισίων», «διακηρύξεων», «προγραμμάτων πάλης», τις μακροσκελείς «λίστες αιτημάτων» κλπ ΟΛΩΝ των αντικαπιταλιστικών πολιτικών δυνάμεων, κοινοβουλευτικών και μη, παρά την κοινή επωδό της ανάδειξης των ευθυνών και των αδιεξόδων του συστήματος, πρέπει να ομολογήσω ότι «Με το συμπάθιο σύντροφοι, μπερδεύτηκα…»

Ναι, δίκιο και σωστό είναι ένα-ένα, το «να μην περάσει ετούτο», «να μην περάσει το άλλο» και «να μην ξεχάσουμε και κάτι», αλλά καμιά φορά πασχίζουμε να δείξουμε ότι κάθε αίτημα «είναι ρεαλιστικό και γίνεται» κι ότι δεν είμαστε «αιθεροβάμονες» κι ούτε θα κατηγορηθούμε για «λεφτόδενδρα», λες κι είναι οι τοποθετήσεις μας …ομιλία Υπουργού σε Προγραμματικές Δηλώσεις στη Βουλή ή προσδοκάμε κυβερνητικά οφίτσια και πρέπει ν’ αποδείξουμε ότι είμαστε …σοβαροί! Βαριές κουβέντες ίσως, αλλά από την ασύνδετη αιτηματολογία, τον αμυντικό οικονομισμό μέχρι το διαχειριστικό ρεφορμισμό είναι ένα πολύ μικρό κλικ. Και στο κάτω-κάτω δεν μας νοιάζει γενικά η «κίνηση των μαζών», οι «διεκδικητικοί αγώνες» αν είναι πολιτικά άγονοι. Αλλαγή της κοινωνίας θέλουμε, την απελευθέρωση της εργασίας έχουμε τελικό στόχο κι άμεσο το πως θα βοηθήσουμε να ανδρωθεί το ιστορικό ρεύμα που θα τα καταφέρει. Τώρα, με τα αδιέξοδα, την νέα κρίση, την αναδιάρθρωση που επιχειρείται και την κοινωνική αναστάτωση που αντικειμενικά προκαλούν αυτά, είναι η ευκαιρία μας. Τα έχουμε ξαναπεί …

Επίσης θάλεγα, είναι διάχυτο το άγχος των συγγραφέων τέτοιων διακηρύξεων να πείσουν ότι «νοιαζόμαστε στα σοβαρά για την υγεία του κόσμου», να καταδικαστούν με βδελυγμία θεωρίες συνωμοσίας για τον κορωνοϊό -που έχουν πέραση και αυτό δείχνει ότι ο κόσμος είναι υποψιασμένος- καθώς και υπερβολές ακόμα και σε κινητοποιήσεις ώστε να αποδειχτεί ότι «εμείς είμαστε οι πιο καλοί και πειθαρχημένοι στην εφαρμογή των μέτρων». Ναι αλλά αυτό σχεδόν νομιμοποιεί την «υγειινιστική τρομοκρατία», την υπερδιόγκωση ενός πραγματικού προβλήματος που θα χρησιμοποιείται πια σαν «μπαμπούλας» κάθε φορά που κάποιοι σηκώνουν κεφάλι. Το ανθρώπινο είδος δεν έχει κάποια ασυλία απέναντι σε ιούς και μικρόβια αλλά άλλο αυτό κι άλλο το να επισείεται κάθε φορά «καθίστε φρόνιμα, έρχεται το δεύτερο κύμα ή το τρίτο κοκ».

 

Μια πρόταση: Ένα τρίπτυχο πάλης και πολιτικής δράσης

Αν για δεκαετίες το «Ψωμί – Παιδεία- Ελευθερία» συμπύκνωσε το διεκδικητικό και εξεγερτικό πνεύμα μιας εποχής, αν λίγο αργότερα μια λέξη/σύνθημα («Αλλαγή») καθόρισε τις πολιτικές εξελίξεις κι αποτέλεσε τη Λυδία Λίθο για τις ταλαιπωρίες της κομμουνιστικής αριστεράς, αν σήμερα το ‘’I cant breath” κινητοποιεί εκατομμύρια και το «15 δολάρια την ώρα» ενιαιοποιεί ένα υποδειγματικό εργατικό/πολιτικό κίνημα ή ακόμα και μια απλή εικόνα όπως «τα κίτρινα γιλέκα», γιατί δεν θάπρεπε να βρούμε ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ που θα αγγίξουν τις ανάγκες, θα εμπνεύσουν ένα νέο μαζικό κίνημα και ρεύμα και θα φέρουν το παιγνίδι στο ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΓΗΠΕΔΟ; Δεν είναι ένα θέμα «πολιτικού μάρκετινγκ και διαφήμισης» – είναι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ πολιτικό ζήτημα.

 

Σαν μια απόπειρα πρότασης για συζήτηση κι επεξεργασία, κάποιες ιδέες πιο κάτω:

Πριν κάμποσα χρόνια στις αρχές της τελευταίας κρίσης είχε εμφανιστεί δειλά το σύνθημα για «30ωρο τη βδομάδα» σαν απάντηση στην αυξανόμενη ανεργία. Είναι κρίμα που δεν υιοθετήθηκε τότε, έστω απ΄ τις δυνάμεις της λεγόμενης Αριστεράς ή τα ταξικά αγωνιστικά συνδικάτα, θεωρούμενο μάλιστα «μαξιμαλιστικό». Σήμερα λοιπόν ας φέρουμε το παιγνίδι στο δικό μας γήπεδο χρησιμοποιώντας μάλιστα τα δικά τους επιχειρήματα:

 

30ωρο τη βδομάδα -6 ώρες την ημέρα -5μερο. Η μείωση του χρόνου εργασίας κατά 25% δημιουργεί αντίστοιχη ζήτηση, υπερκαλύπτει την επίσημη ανεργία -που λένε ότι είναι πάνω κάτω 18%- κι αφήνει μια «καβάντζα» για αντιμετώπιση πιθανής αύξησης ανέργων απ΄ την πανδημία, για νέες προσλήψεις και απορρόφηση μεταναστών. Εξάλλου έχουμε πήξει από προπαγάνδα ότι «οι νέες ευέλικτες εργασιακές σχέσεις και η τηλε-εργασία θα αυξήσουν την παραγωγικότητα, θα μειώσουν το κόστος εργασίας κλπ κλπ»! Ε, ας δουλεύουμε λιγότερο τότε και περισσότεροι. Άσε που και το ασφαλιστικό σύστημα θα πάρει μια ανάσα με νέες εισφορές απ΄ την αυξημένη απασχόληση.

 

40 καθαρά το μικρότερο μεροκάματο -1000 καθαρά ο κατώτατος μισθός -900 η κατώτατη σύνταξη. Μείωση του χρόνου εργασίας με τον ίδιο ή μικρότερο μισθό ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ! Αύξηση μισθών ΤΩΡΑ, ειδικά των χαμηλών ξεκινώντας απ΄ τον κατώτατο. Αφού μας λέτε ότι «έρχεται η ανάκαμψη, νέες επενδύσεις, αυξάνει η παραγωγικότητα» ας πάρουν και οι εργαζόμενοι πίσω κάτι απ΄ όσα έχασαν.

 

Σεισάχθεια! Διαγραφή των χρεών των εργαζομένων στις Τράπεζες για πρώτη κατοικία και καταναλωτικά δάνεια! Ή ας αναλάβει με νόμο το Κράτος ή ο εργοδότης την αποπληρωμή τους. 

 

Ένα τέτοιο ή παρόμοιο πλαίσιο που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σ΄ ένα απλό κι εύκολο σύνθημα όπως «30ωρο κι αύξηση μισθών» ή έστω απλά κίνημα για «το 30ωρο» βάζει στο κέντρο του το βασικό ζήτημα του καπιταλισμού, αυτό της Εργασίας (η εργατική δύναμη σαν εμπόρευμα και η υπεραξία/για ποιόν) κι αφορά ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους και τη νεολαία, σαν μελλοντικούς μισθωτούς.

Και στο κάτω-κάτω ας χρησιμοποιηθούν σ΄ αυτή την κατεύθυνση -σίγουρα αναπτυξιακή και φιλολαϊκή – οι επιδοτήσεις απ΄ τα «32 δις που μπορούν να γίνουν και …50 δις»!        Το θέμα των «ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών» βρίσκεται στο κέντρο της όποιας νέας αναδιάρθρωσης θα επιχειρηθεί. Η πανδημία αυτό έδειξε: δικαιώματα και συντάγματα κουρελιάστηκαν, η ηλεκτρονική ή φυσική βία και καταστολή επιχειρήθηκαν να νομιμοποιηθούν στο όνομα του φόβου, το δικαίωμα για Δωρεάν και ποιοτική

ΥΓΕΙΑ και ΠΑΙΔΕΙΑ Χωρίς Διακρίσεις για όσους ζουν στην Ελληνική επικράτεια ανεξάρτητα από ιθαγένεια και διαβατήριο κατάντησαν αστείο και εμπαιγμός στα χείλια του κάθε Μητσοτάκη, Άδωνη, Κικίλια και …Κεραμέως. Το πρόβλημα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δεν είναι απλά κάτι που χρειάζεται να υπερασπιστεί «χωρίς να σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας» αλλά θα αναδεικνύεται σε ΚΕΝΤΡΙΚΟ ζήτημα (μαζί μ΄ αυτό της Εργασίας) της αδιέξοδης και χρεωκοπημένης κοινωνίας και των ανισοτήτων που δημιουργεί σε αντιπαράθεση με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Κοινωνίας που θέλουμε.

 

Υγεία-Παιδεία-Δημοκρατία, λοιπόν μπορεί να είναι το δεύτερο του τρίπτυχου δράσης και πολιτικής πάλης. Ή κάπως έτσι        

Το ότι ο Πλανήτης δεν έχει σχεδόν κανένα μέλλον μ΄ αυτό το σύστημα κι ότι προβλήματα σαν αυτά των πανδημιών ή κι άλλα μεγαλύτερα θα πολλαπλασιάζονται, είναι πια πεποίθηση που δυναμώνει ανεξάρτητα αν καμιά φορά γίνεται απολιτική ή «πράσινη» αντίληψη.

 

Η πανδημία απέδειξε για άλλη μια φορά ότι η σύγκρουση ανάμεσα σε ένα ξοφλημένο δυτικό Ιμπεριαλισμό (τι άλλο έδειξαν η πανδημία σε ΗΠΑ και ΕΕ αλλά και η κοινωνική αναταραχή; ) και στο Ευρασιατικό μπλοκ που ενισχύεται, βρίσκεται σε πλήρη κλιμάκωση. Η επιθετικότητα της Δύσης γίνεται ο Κύριος Κίνδυνος για νέες -ακόμα και θερμές κι ανεξέλεγκτες- αναμετρήσεις και επεμβάσεις.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, ειδικότερα απ΄το ΣΥΡΙΖΑ και μετά, επέλεξαν το συνεταιρισμό με τους πολιτικούς κληρονόμους της ΕΟΚΑ Β΄ στην Κύπρο και τους ρατσιστές του Ισραήλ, όλοι μαζί σαν «μοίρα χωροφυλακής» στην περιοχή για τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Πρώτος στόχος η περικύκλωση και …τιμωρία του «άτακτου Ερντογάν» που δείχνει -μαζί με ανατολίτικα παζάρια βέβαια- να επιλέγει το Ευρασιατικό μπλοκ. Και σαν καρότο για να δημιουργηθεί κάποιου είδους «βλαχοϊμπεριαλισμός» στην ντόπια αστική τάξη, να και χάρτες που δείχνουν ότι «οόοολη η Αν. Μεσόγειος είναι δική μας», να και χάρτες με …«απίστευτα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου -που είναι δικά μας κι αυτά και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια», να και χάρτες με «αγωγούς που θα διατρέχουν τη -δική μας μην ξεχνάμε- Μεσόγειο» κι άλλα τέτοια. ΟΛΑ αυτά είναι με το συμπάθιο ΜΠΟΥΡΔΕΣ, αλλά είναι αντικείμενο άλλου άρθρου. Η μόνη πραχτική σκοπιμότητα αυτών των χαρτών και των τριμερών συμφωνιών είναι να δοθεί η δυνατότητα στα Ισραηλινά μαχητικά να πετούν ελεύθερα σ’ όλη την Αν. Μεσόγειο με την υποστήριξη της Σούδας που αναβάθμισε ο Τσίπρας.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον σ΄ όλα αυτά. Καθαρά και ξάστερα. Κι ας διστάζουν δυνάμεις της Αριστεράς να μιλήσουν ανοιχτά από φόβο μην κατηγορηθούν σαν «αντεθνικώς δρώντες» ή …όργανα του Πούτιν (που είναι και της μόδας). Αν δε ο εθνικιστικός ιός αποτελεί πεποίθηση ή πολιτική, ε τότε τα πράγματα είναι χειρότερα και αυτό δεν είναι αριστερά.

 

Το «Να σώσουμε τη Γη – Ειρήνη – Συνεργασία» -ή κάπως έτσι, μπορεί να είναι το τρίτο στοιχείο ενός τρίπτυχου δείχνοντας μια νέα Ελλάδα που θέλουμε, με μια κοινωνία που βάζει σαν προτεραιότητα τη φύση και τον άνθρωπο, χωρίς εξαρτήσεις με αλληλεγγύη και συνεργασία με όλους, παράγοντα Ειρήνης και σταθερότητας.

Τελειώνοντας, το τρίπτυχο του τίτλου, ΔΕΝ αποτελεί πλατφόρμα για συζήτηση και συμφωνία ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις κι ομάδες. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά μάλλον χάσιμο χρόνου με τις αγκυλώσεις που επικρατούν. Είναι σύνθημα κοινωνικής και αγωνιστικής δράσης που μπορεί να προβληθεί και να υιοθετηθεί σε κάθε συνδικάτο, μαζικό φορέα, χώρο όπου θα εξειδικεύονται κάθε φορά τα συγκεκριμένα αιτήματα για κάθε πλευρά του τρίπτυχου και βήμα-βήμα και με επιμονή να γίνουν τα μικρά ρυάκια ένα ορμητικό ποτάμι ανεξάρτητου, μαζικού και πολιτικού κινήματος. Που μπορεί σε κάποια φάση να έχει -γιατί όχι- και οργανωτική δομή. Οι αμερικανοί εργάτες και η εμπειρία του Fight for 15 είναι πολύτιμη και δείχνει το δρόμο.

 

Κι οι πολιτικές δυνάμεις, ας πάρουν θέση ΤΟΤΕ.

Αυτό θα καθορίζει και την υποστήριξη ή όχι των εργαζομένων σε όποιον μπει μπροστά, δεσμευτεί και εγγυηθεί την εκπροσώπηση του κινήματος σε κάθε βαθμίδα, και στο κοινοβούλιο.

Αλλιώς; ΚΑΝΕΝΑ! (Για να μη ξεχνάμε και τις …κοινοβουλευτικές αυταπάτες και τα πάσης φύσης εκλογικά διλήμματα κατά καιρούς)

0ΥποστηρικτέςΚάντε Like

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ