Ο… νοσταλγός Συρίγος, η ΝΔ και τα ΝΔ της χούντας, του Διονύση Ελευθεράτου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2021 18:14 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)
Ο… νοσταλγός Συρίγος, η ΝΔ και τα ΝΔ της χούντας,  του Διονύση Ελευθεράτου

 

 

Πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο για κυβερνητικό στέλεχος να επικαλεστεί – ανοιχτά και ξάστερα – ως στοιχείο νομιμοποιητικό των προθέσεών του το γεγονός ότι αυτές συμπίπτουν με μέτρα, που έλαβε κάποτε… η χούντα. Επειδή όμως κι αυτά τα «ταμπού» σιγά – σιγά πέφτουν, ο υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος, μιλώντας σε διαδικτυακή εκδήλωση, βρήκε… ακαταμάχητο επιχείρημα  υπέρ του κυβερνητικού  «οράματος», να λειτουργήσει πανεπιστημιακή αστυνομία. Είπε, χωρίς περιστροφές: «Να θυμίσω ότι από το 1969  είχε ιδρυθεί μέσα στα Πανεπιστήμια  αστυνομικό τμήμα, τουλάχιστον στις πανεπιστημιουπόλεις. Επομένως υπήρχε αστυνομικό τμήμα  μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις…»

 

Βαθιά ανάσα, για να συνειδητοποιήσουμε το… μεγαλείο της σκέψης του: Όχι μόνο συνιστά θετικό προηγούμενο, κατά τον υφυπουργό, η κατασταλτική πρακτική της δικτατορίας, όχι μόνο είναι ευπρόσδεκτη και ως ημι- σουρεαλιστική ασπίδα, απέναντι στο άβολο ερώτημα «πού ακριβώς στο εξωτερικό βλέπετε εσείς πανεπιστημιακές αστυνομίες;», αλλά σημειώνεται κάτι ακόμη: Αν  υπάρχει ένα στοιχείο που καθιστά κάπως ξεπερασμένο το «κλέος» Παττακού και Τζεβελέκου (τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης), αυτό  έγκειται στην… ατολμία. Ό,τι η χούντα θέσπισε, αλλά περιόρισε στις πανεπιστημιουπόλεις, «πρέπει» το 2021 να επεκταθεί στα Πανεπιστήμια. Και το λέει έτσι, ανερυθρίαστα…

 

Θα πρέπει να νιώθει πολύ υπερήφανος ο νυν υπουργός Εσωτερικών, Μάκης Βορίδης, για τη «δικαίωση» της χούντας. Υποθέτουμε, δε, ότι  δεν θα δυσφόρησε ο παλιός αρχηγός της ΕΠΕΝ με την άποψη του κυρίου Συρίγου, πως η αστυνομία πρέπει να μείνει προσωρινά στα Πανεπιστήμια.  Διότι κι ο «εθνοσωτήρας» Γ. Παπαδόπουλος «προσωρινό»  τον έβλεπε τον «γύψο», άλλο αν η θεραπεία του ασθενούς ελληνικού λαού αποδεικνυόταν αργή. Μια στιγμή, όμως… Δεν θα επιστρέψουν στα ΑΕΙ οι δυνάμεις της «ανομίας», μόλις απομακρυνθούν οι αγαθές αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες θα έχουν – εν τω μεταξύ- αναχαιτίσει όλα αυτά τρομερά, που οι ίδιες οι πρυτανικές και συγκλητικές αρχές… αγνοούν, ή – κατά  το «δόγμα» Συρίγου- φοβούνται να καταμαρτυρήσουν; Πώς λοιπόν θα είναι προσωρινή η «θητεία» της πανεπιστημιακής αστυνομίας; Τι θα έχει μεσολαβήσει, ώστε να «τελειώσει ο φόβος» (έκφραση Συρίγου) και να παραμείνει «τελειωμένος», αφ’ ότου φύγει το… εκστρατευτικό αστυνομικό σώμα;         

 

Θα έχουν «εξαρθρωθεί»  οι φορείς της «ανομίας» και της «τρομοκρατίας»; Θα διενεργηθούν συλλήψεις υπόπτων, θα σταλούν φοιτητές με «εξεζητημένη δράση» σε κάποιου τύπου εξορία; Θα επιστρέφουν μόνο αφού δηλώσουν «απεταξάμην την Κοινωνιολογία» και εξεταστούν στα άπαντα των «μαργαριταριών» της Νίκης Κεραμέως και του Αδ. Γεωργιάδη; Μήπως θα φροντίσει ο Μ. Βορίδης να μπει και ολίγος Γεωργαλάς στην ύλη; Σε κάθε περίπτωση, αν δεν ξεριζωθούν τα άνθη του κακού ή αν δεν ανανήψουν,  πόθεν προκύπτει η βεβαιότητα του Αγγ. Συρίγου ότι η αστυνομία δεν θα μείνει για πολύ στα ΑΕΙ; Το σχέδιο μάλλον χρειάζεται τελειοποίηση – μην γίνουν μισές δουλειές…  

 

Μπορεί το ζοφερό και το επικίνδυνο να αμπαλάρονται μαζί με το φαιδρό, αλλά το βάρος πέφτει, δυστυχώς, στον πρώτο πόλο. Αν οι πολιτικοί εκφραστές του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού σταδιακά αθωώνουν ή και εξάρουν νευραλγικές επιλογές των «πρωτονεοφιλελεύθερων» (εύστοχος ο χαρακτηρισμός που έχει δοθεί)  της χούντας, είναι διότι έχει προηγηθεί  η… μετάσταση «εθνοσωτήριων» μέτρων της εποχής εκείνης, στη δική μας εποχή. Αφού πρώτα ενσωματώθηκαν στο νεοφιλελεύθερο οπλοστάσιο της τελευταίας οκταετίας- δεκαετίας νόμοι της δικτατορίας που αφορούσαν τις ελευθερίες, την εργασία και την παιδεία,  τώρα αρχίζουν και οι ρητές παραδοχές περί της ωφελιμότητας, την οποία διακρίνει  η σημερινή καπιταλιστική «ορθοδοξία», σε νομοθετήματα και ρυθμίσεις του ’69, του ’70, του ’71…

 

Κάποιος θ’ αναρωτηθεί, με το δίκιο του: «Μα είναι δυνατόν; Έχει παρέλθει μισός αιώνας και πάνω από τότε…».  Ακριβώς. Αλλά τα άλματα που κάνουν στο χρόνο κάποια φαινόμενα, «γεφυρώνοντας» μεγάλα χρονικά διαστήματα και περιόδους με τόσο διαφορετικές «συντεταγμένες» (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτισμικές, πολιτικές), ουσιαστικά μας προκαλούν να σκεφθούμε πολλά. Και σίγουρα, πόσο… εμπροσθοβαρές και «μεταρρυθμιστικά ριζοσπαστικό» είναι το όραμα των θιασωτών της βλαχομπαρόκ εκδοχής του θατσερισμού. Δεν είναι του παρόντος σημειώματος η ανάλυση των λόγων, για τους οποίους συντελούνται τέτοια νομοθετικά βρικολακιάσματα. Περιοριζόμαστε σε μία μικρή σταχυολόγηση βρικολακιασμάτων. Πάμε, λοιπόν…

 

(Εθνο) σωτήριον έτος 1969: Τη χρονιά εκείνη, κατά την οποία εγκαταστάθηκε η αστυνομία στις πανεπιστημιουπόλεις -για να νοσταλγεί και να εμπνέεται σήμερα ο υφυπουργός Παιδείας- , η χούντα αποφάσισε να ρυθμίσει και ένα σοβαρό εργασιακό θέμα: Με το Ν.Δ 186/1969 (άρθρο 16) απέσπασε από τους «κοινωνικούς εταίρους» την αρμοδιότητα του καθορισμού των κατώτατων (βασικών) μισθών και ημερομισθίων. Την εκχώρησε στην κυβέρνηση, καταργώντας μια εργασιακή «σταθερά» που ίσχυε από το 1920. Το έκτρωμα του 186/1969 καταργήθηκε στην πρώιμη μεταπολίτευση, το 1975. Επανήλθε, όμως, το 2013, στο μνημονιακό νόμο 4172/2013 (άρθρο 103). Όποιος διαβάσει τα αντίστοιχα άρθρα των νόμων του 1969 και του 2013, μόνο χάρη στην… βαριά καθαρεύουσα του παλιού θα αποφανθεί ότι δεν πρόκειται για copy paste.

 

(Εθνο) σωτήριον έτος 1970: Σε αυτό θα πρέπει να ανατρέξει κανείς, εάν αναζητά το θεσμικό «πρόγονο» των πρακτικών και ρυθμίσεων που έχουν πλήξει το οκτάωρο, η κατάργηση του οποίου είναι διακηρυγμένη επιδίωξη του ΣΕΒ, από το 2010. Ρυθμίσεων που βρίσκουν την ολοκλήρωσή τους στο διαβόητο «σχέδιο Πισσαρίδη».

 

Τι έκανε λοιπόν, ως προς αυτό, η χούντα το 1970; Εδώ ισχύει η  γνωστή, από την ταινία «Λούφα και Παραλλαγή», ατάκα «εκάμαμεν επανάστασιν…». Πραγματική… αντεπανάσταση ήταν, για το ευρωπαϊκό εργασιακό status του 1970, ένας νόμος που καταργούσε το οκτάωρο. Ήταν το ΝΔ 515/70, που όριζε ως και τρεις ώρες απασχόλησης, πέραν του εργασιακού οκταώρου. Θέσπιζε όμως και εξαιρέσεις, για κάποιες κατηγορίες «επειγούσης εργασίας»: Επέτρεπε στους εργοδότες να απασχολούν όσες ώρες ήθελαν το προσωπικό τους την πρώτη ημέρα της υπερωριακής εργασίας και μέχρι 4 ώρες για κάθε μία από τις επόμενες 4 ημέρες. 

 

(Εθνο) σωτήριον έτος 1971: Έχουν ήδη αναλυθεί  οι… τραγικές ομοιότητες, τις οποίες παρουσιάζει το ΝΔ 794/ 1971, για την «πάταξη» των διαδηλώσεων, με τη ρύθμιση του Μ. Χρυσοχοΐδη, τον περασμένο Ιούλιο. Δεν θα επεκταθούμε επ’ αυτού. Το ’71, όμως, επεφύλαξε και μια σημαντική καρατόμηση στον τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης: Με το Ν.Δ 842/1971 η χούντα έβαλε λουκέτο σε πέντε  Παιδαγωγικές Ακαδημίες. Ήταν γνωστό ότι οι συνταγματάρχες θεωρούσαν τις Παιδαγωγικές  Ακαδημίες ως πυρήνες διαμόρφωσης ανήσυχων και «ατίθασων» ανθρώπων κι έτσι μετέτρεψαν το μυστρί του Παττακού σε τσεκούρι…

 

Δεν είναι φυσικά ταυτόσημα τα κίνητρα, με τα οποία η σημερινή υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, ετοιμάζει (το επιβεβαίωσε, μάλιστα) λουκέτα για το  1/3 των πανεπιστημιακών τμημάτων της χώρας. Τώρα, στρατηγικός στόχος είναι η πλήρης καταβαράθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης, η εξασφάλιση πολυάριθμης «πελατείας» σε ιδιωτικά κολλέγια και ΙΕΚ, κλπ. Δεν παύει, ωστόσο, η «μεταρρυθμιστική» τόλμη του ’71 εναντίον των Ακαδημιών να διεκδικεί τον τίτλο του «πλησιέστερου προηγούμενου». Αν και πολύ συγκρατημένου, αριθμητικά, σε σύγκριση με τις φιλοδοξίες Κεραμέως. Το έδειξε και η τοποθέτρηση Συρίγου: Τα… καλά πράματα πρέπει να επεκτείνονται. 

 

ΝΔ, όπως λέμε «Νέα Δημοκρατία» και όπως λέμε Νομοθετικά Διατάγματα της χούντας… (Και σταθήκαμε μόνο σε μερικά).

 

Εδώ ολόκληρη η συζήτηση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου:

 

 

 

Αναγνώστηκε 504 φορές Τελευταία τροποποίηση Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2021 18:18
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.