Τα παιδιά του Πολυτεχνείου, 49 χρόνια μετά, της Όλγας Μοσχοχωρίτου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2022 08:37 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(5 ψήφοι)
Τα παιδιά του Πολυτεχνείου, 49 χρόνια μετά, της Όλγας Μοσχοχωρίτου

«Αυτοί που μας λείπουν, μαγείρευαν τα Σαββατοκύριακα, οδηγούσαν λεωφορεία, σπούδαζαν κοινωνιολογία, νομικά, ή γεωπονία, έγραφαν μυθιστορήματα, ήταν ηθοποιοί, ποιητές ή πυγμάχοι, ήταν γιατροί σε κάτι άθλιες κλινικές, μάθαιναν ένα-ένα τα πάρκα της πόλης, μέσα στα οποία αντάλλασσαν ρούχα, δίσκους, βιβλία κι εμπιστοσύνη.

Αυτοί που μας λείπουν είναι αγωνιστές…

Κι αν μας λείπουν, δεν είναι επειδή έτσι το θέλησε η τύχη ή τα καμώματα ενός πληγωμένου θεού. Μας λείπουν γιατί τόλμησαν να προτείνουν μια ζωή καλύτερη απ’ την αγελαία. Μας λείπουν γιατί είπαν πως ψωμί θα υπάρξει ή για όλους ή για κανέναν. Μας λείπουν γιατί άναψαν ένα φως μες στο σκοτάδι – έντονο ή χλωμό, δεν έχει σημασία, γιατί η λάμψη του μας οδηγεί.

... Από αυτούς τους ανθρώπους μας έχουν μείνει κάποιες φωτογραφίες που δεν θέλουν να είναι αντικείμενα μιας θρηνωδίας. Αυτό που θέλουν, είναι να τις πάει κανείς στην αυλή του σπιτιού, κι εκεί, τη στιγμή που κάποιος ή κάποια θα πει: “Τι λέτε; Πίνουμε κάνα μάτε;” και τα βλέμματα αρχίσουν να ψάχνονται μέσα στη γλυκιά και σιωπηρή συνεννόηση των δικαίων, εκείνες κι εκείνοι, αυτοί που τόσο μας λείπουν, θα βγουν από την εικόνα τους και θα υψωθούν στην υπέρμετρη των συνωμοσιών, στη θεμελιώδη συνωμοσία κατά του ψεύδους που επιχειρεί να διαγράψει το παρελθόν με χρηματισμούς.

Ας μάθουμε να ζούμε μ’ αυτούς που μας λείπουν, επειδή αποτελούν κομμάτι μας, επειδή ξέρουμε γιατί μας λείπουν, κι επειδή την απουσία τους την αναπληρώνουμε με καμάρι».|

Αυτό το απόσπασμα από το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα με τον τίτλο «Η τρέλα του Πινοτσέτ», (εκδ., ΟΠΕΡΑ), βρήκα φέτος να με αντιπροσωπεύει απόλυτα, καθώς οι εκδηλώσεις και η πορείες για την 49η επέτειο από την εξέγερση του λαού και των φοιτητών κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών και ο εγκλεισμός τους στο Πολυτεχνείο, παίρνουν τα σύγχρονα πολιτικά τους χαρακτηριστικά.

Γιατί αυτή υπήρξε η δύναμη του «Πολυτεχνείου».

Όχι μόνο -το βασικό- ότι ακύρωσε την «φιλελευθεροποίηση» του Μαρκεζίνη και επέτεινε την κρίση του καθεστώτος έως την πτώση του με όρους που ξέφευγαν από τις επιθυμίες του βαθέως συστήματος και των Αμερικανών...

Όχι μόνο ότι δεν είχαμε την τύχη της φασιστικής Ισπανίας και αντίθετα το κίνημα με την πτώση της χούντας κατά τη μεταπολίτευση, επέβαλε στη νέα Δεξιά του Καραμανλή να προχωρήσει σε στοιχειώδη εκδημοκρατισμό και να βάλει έστω «στιγμιαία» τους πρωταίτιους στη φυλακή.

Όχι μόνο ότι καθυστερήσαμε μια 30ετία την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι ακόμα και σήμερα το σύστημα προσπαθεί να πάρει πίσω τις κοινωνικές κατακτήσεις της περιόδου 1975-1985.

Είναι αυτά και πολλά άλλα. Με ίσως κυριότερο τον άνεμο ελευθερίας και την πολιτιστική ανάταξη που πετύχαμε εκείνη την πρώτη δεκαετία.

Όμως αυτό που παραμένει «καρφί στο μάτι του συστήματος» και των οργανικών του διανοουμένων ώστε κάθε χρόνο τουλάχιστον να το συκοφαντούν «δήθεν υπερασπιζόμενοι μια καθαρότητα που απώλεσε με το χρόνο», είναι η δύναμη με την οποία μας όπλισε, είναι η δυνατότητα:

Να επικαιροποιεί τα συνθήματά του. Να ενσωματώνει στο κίνημα νέες και ακόμα πιο νέες γενιές εργαζομένων και φοιτητών, να συσπειρώνει νέους και μεγαλύτερους, αυτούς που επιζούν ακόμα από κείνη την ηρωική γενιά, τη γενιά των γκρίζων χρόνων της δεκαετίας του ‘50, τους μεσήλικες (και των δύο φύλων), τη γενιά δηλαδή του ‘60, που τότε ήταν μαθητάκια και γύρναγαν απ’ τ’ αγγλικά ή τα Φροντιστήρια του κέντρου, στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Ιωάννινα, αλλά και τα παιδιά τους και γιατί όχι και τα εγγόνια τους.

Έτσι λοιπόν μπορούμε κι εμείς ακόμα να σταθούμε στην αυλή ενός σπιτιού που στέκει ακόμα όρθιο στην Καισαριανή, το Βύρωνα ή τα προσφυγικά της Ν. Φιλαδέλφειας και να πούμε «“Τι λέτε; Πίνουμε κάνα ουζάκι;”

Και νάρθουν όλα τα παιδιά εκείνης της νύχτας. Εκείνα που σκοτώθηκαν από τους φασίστες, εκείνα που ξέφυγαν σακατεμένα, εκείνα που πιάστηκαν στις πλαϊνές εξόδους, εκείνα που έσωσε η Σοφία Βέμπο στην πολυκατοικία της οδού Στουρνάρη, εκείνο το αγόρι που σημάδεψε ο Ντερτιλής ίσα στο κεφάλι, αλλά και η Πέπη Ρηγοπούλου που το τανκς της έλιωσε τα πόδια, αλλά αυτή δεν πτοήθηκε.

Θα καλούσαμε στην αυλή για ένα ουζάκι, ή τσιπουράκι στα όρθια κι αυτούς που μετά δεν ασχολήθηκαν ενεργά με την πολιτική, ακόμα κι αυτούς που έθαψαν βαθιά μέσα τους την εμπειρία και «ιδιώτευσαν», ακόμα και μερικούς επώνυμους της πολιτικής που μας απογοήτευσαν μεν, αλλά δεν ξεπουλήθηκαν εντελώς στο σύστημα. Δεν έγιναν καθάρματα.

Στο πικ απ θα παίζει το «είμ’ αητός χωρίς φτερά» και θα τραγουδάει ο Καζαντζίδης, ή το «στρώσε το στρώμα σου για δυό» και θα τραγουδάει χορωδία ή ο Μπιθικώτσης. Εν πάση περιπτώσει βάλτε όποιο τραγούδι σας αρέσει..

Και θα τους καλούσαμε όλους αυτούς γιατί όταν χρειάστηκε έδωσαν όλοι τους το παρόν.

Γιατί η Ιστορία έτσι γράφεται:

Με τους παρόντες.

ΥΓ 1. ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΘΕΤΕΙ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γιατί από την ύπαρξη, το βάθεμα και τους θεσμούς της. εξαρτάται η επιβίωση του λαού. Όχι μόνο η «πνευματική, όπως η ελευθερία» αλλά η «υλική», η «απτή» επιβίωσή του.

Φέτος λοιπόν με τις αθλιότητες του Μαξίμου και τις υποκλοπές του Μητσοτάκη του μικρού, της ΕΥΠ και του υπερσυστήματος PREDATOR

(θήραμα και κυνηγός), με τις μνήμες ζωντανές από τις υποκλοπές του Μαυρίκη επί Μητσοτάκη του μεγάλου, ας ευχηθούμε να είναι αυτό το μεγάλο λαϊκό ποτάμι που έχει ξεκινήσει πριν 49 χρόνια που θα τον ρίξει από την κυβέρνηση, όπως τότε και τον πατέρα του, ανεξάρτητα από τις βουλήσεις του βαθέως κράτους και των ολιγαρχών, ανεξάρτητα από τον ενδοαστικό πόλεμο για τη μοιρασιά της λείας, από όσα ανήκουν στη λαϊκή περιουσία.

ΥΓ 2. Εν κατακλείδι δε δηλώνουμε ότι η δημοσίευση του σχεδίου νόμου της κυβέρνησης για το απόρρητο των επικοινωνιών είναι αιτία πολέμου

Αναγνώστηκε 1257 φορές
 Όλγα Μοσχοχωρίτου

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.