Ο Πρωθυπουργός ανήγγειλε την 5η Αναθεώρηση του Συντάγματος με τυμπανοκρουσίες, και μάλιστα δήλωσε ότι εντός του Μαρτίου θα ξεκινήσει και επίσημα τη διαδικασία. Κατά τη γνώμη μου δεν πρόκειται μόνο για μία απέλπιδα προσπάθεια να μεταθέσει τη συζήτηση από τα φλέγοντα κοινωνικά θέματα και κυρίως αυτό της Δικαιοσύνης και του άρθρου 86 του Συντάγματος περί της (μη) ευθύνης των Υπουργών που πρόβαλε το κίνημα των Τεμπών. Ούτε μόνο για να ξεφύγει από το καυτό μέτωπο της ακρίβειας, του προβλήματος της στέγης και των φιλοπόλεμων ιαχών από το Διευθυντήριο της ΕΕ αλλά και την πλήρη εμπλοκή της χώρας στους αμερικανοτραμπικούς σχεδιασμούς για μια PAX AMERICANA, βγαλμένη από το χρονοντούλαπο του Ψυχρού Πολέμου των δεκαετιών ‘50-‘60.
Πρόκειται και για την πραγματική πολιτική νεοφιλελεύθερη διέξοδο από την κρίση του συστήματος, που αποτελεί σταθερή στόχευση των κυβερνήσεών του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρώντας ότι απευθύνεται σε αμνήμονες και πλήρως ενσωματωμένους στο σύστημά του πολίτες, έκανε λόγο για «μεγάλες τομές» και έθεσε ως στόχο το νέο Σύνταγμα να «συμβαδίζει με νέα δεδομένα όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η κλιματική κρίση»!!!
Ότι δηλαδή η βασική μέριμνα του Πρωθυπουργού και του κόμματός του που έχουν κατακρεουργήσει με τη βοήθεια του ΣτΕ το άρθρο 24 του Συντάγματος για την προστασία του περιβάλλοντος, είναι δήθεν η θωράκιση της χώρας από την κλιματική κρίση και όχι η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Ότι καίγεται να μας εξοικειώσει και να μας προστατεύσει από την τεχνητή νοημοσύνη και όχι να συνταγματοποιήσει τον «κόφτη» και το δημοσιονομικό σύμφωνο.
Ότι δήθεν νοιάζεται πάρα πολύ για τη μεταρρύθμιση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών και όχι φυσικά για να προλάβει την Μαρία Καρυστιανού που το θέτει ως προτεραιότητα στο νέο κόμμα της.
Oύτε ότι η επιθυμία του η βασική είναι να αλλάξει το άρθρο 16 του Συντάγματος περί αποκλειστικά Δημοσίων ΑΕΙ. Άρθρο καρφί στο μάτι όλων των νεοφιλελεύθερων, διότι δεν τους αρκεί η θετική απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας περί εγκατάστασης παραρτημάτων ξένων Πανεπιστημίων. Επιθυμούν διακαώς να «ιδρύσουν εξ αρχής Ιδιωτικά Πανεπιστήμια» , διότι δεν είναι δυνατόν να μένει ένας τέτοιος ζωτικός χώρος ανεκμετάλλευτος τόσο οικονομικά όσο και ιδεολογικά. Έτσι για να τελειώσουμε οριστικά με τα απομεινάρια της Μεταπολίτευσης και των στόχων της «γενιάς του Πολυτεχνείου και της πρώτης Μεταπολίτευσης», που ηγεμονεύουν ιδεολογικά στα Πανεπιστήμια, εκκολάπτοντας και νέους αριστερούς επιστήμονες, κυρίως στις ανθρωπιστικές σπουδές.
Η συμμετοχή των δικαστών στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων και η 6ετής θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας με απαγόρευση επόμενης εκλογής του, θεωρώ ότι αποτελούν το «κερασάκι στην τούρτα» της νεοφιλελεύθερης εμμονής. Μέσα στους πραγματικούς στόχους είναι και η άρση της μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων μέσω της δήθεν «αξιολόγησης του έργου τους».
Αυτό αποτελεί διακαή πόθο του Πρωθυπουργού της Δεξιάς και του Σημιτικού μπλοκ, από τη δεκαετία του 1990, για να απαλλαγούν μια και καλή από εκείνους τους υπηρεσιακούς παράγοντες – δημόσιους υπαλλήλους, οι οποίοι επιμένουν να ελέγχουν όσο είναι εφικτό, τους διεφθαρμένους υπηρεσιακούς παράγοντες, οι οποίοι μαζί με τα «λαμόγια της αγοράς», λυμαίνονται εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, όπως αποκαλύπτεται διαρκώς τον τελευταίο καιρό, για λόγους βέβαια που δεν είναι της παρούσης, ούτε στόχος του παρόντος άρθρου (προς γνώση και συμμόρφωση ας δούμε και πάλι την περίπτωση της πρώην προϊσταμένης εσωτερικών ελέγχων του ΟΠΕΚΕΠΕ Παρασκευής Τυχεροπούλου) .
Καταλαβαίνει κανείς ότι σε περίπτωση που περάσει μια τέτοια τροποποίηση, θα ζήσουμε και πάλι σκηνές «πλατείας Κλαυθμώνος», των αρχών του 20ου αι.
Τα πέντε άρθρα λοιπόν που θα εισηγηθεί ο Πρωθυπουργός να αναθεωρηθούν είναι:
- Το άρθρο 86 περί ευθύνης Υπουργών
- Δημόσια διοίκηση με διαρκή αξιολόγηση και άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων
- Το άρθρο 16 για τα δημόσια ΑΕΙ
- Καθορισμός μίας και μόνο εξαετούς θητείας του ΠτΔ
- Αλλαγή του τρόπου εκλογής της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων
Να θυμίσουμε για λόγους σχετικής επάρκειας του κειμένου ότι η προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση ολοκληρώθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2019 (ΦΕΚ Α’ 211). Η αναθεώρηση αυτή περιλάμβανε αλλαγές σε περιορισμένο αριθμό διατάξεων που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας (αποσύνδεσε την εκλογή του από την προκήρυξη εκλογών λόγω μη συναίνεσης στο πρόσωπο που προτείνει η Πλειοψηφία, ήτοι ουσιαστικά κατάργησε και τον μόνο λόγο ελέγχου της επιβίωσης μιας Κυβέρνησης) την ποινική ευθύνη υπουργών και τη δυνατότητα ψήφου στους απόδημους.
Από τον Δεκέμβριο του 2019, έχει ήδη παρέλθει η πενταετία που προβλέπεται με το άρθρο 110 του Συντάγματος για την έναρξη μιας νέας αναθεωρητικής διαδικασίας.
Να υπενθυμίσουμε επίσης πως οι προτεινόμενες αλλαγές πρέπει να συγκεντρώσουν 180 ψήφους για να μπορεί η επόμενη κυβέρνηση να προχωρήσει στην αναθεώρηση των διατάξεων με απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών.
Διαφορετικά θα απαιτηθεί η αυξημένη πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή που θα κληθεί να υπερψηφίσει τις αλλαγές.
Οι γενικές αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν αρνητικές, με το ΠΑΣΟΚ να κρατά μια πιο ήπια στάση, μη δεσμευόμενο να ψηφίσει τώρα αλλά επιφυλασσόμενο να δει τις διατάξεις διατυπωμένες πλήρως στην επόμενη βουλή.
Να διαμορφωθούν δηλαδή «οι σχετικές ρυθμίσεις και οι σχετικές υπερπλειοψηφίες στη δεύτερη, τη λεγόμενη Αναθεωρητική Βουλή κατά τις προβλέψεις του ίδιου του Συντάγματος».
Όμως ανεξάρτητα από την τύχη αυτής της Αναθεώρησης που αναγγέλθηκε, ας μην μας διαφεύγουν τα εξής:
Τα κατά κύριο λόγο δημοκρατικά συντάγματα των χωρών της Ευρώπης είναι αποτέλεσμα και εξέφρασαν τους γενικούς κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς που προέκυψαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εγγυούνταν σε γενικές γραμμές το κοινωνικό κράτος, τις θεμελιώδεις πολιτικές ελευθερίες και το Δημόσιο συμφέρον.
Στη χώρα μας, με τα μεταπολεμικά, μετεμφυλιακά και χουντικά εκτρώματα και το «εθνικό τραύμα» που τα συνόδευσε, φυσικά και το αστικοδημοκρατικό Σύνταγμα του 1975 αποτέλεσε νίκη του ριζοσπαστικού λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος μετά την πτώση της δικτατορίας.
Αυτό το σύνταγμα που αποτέλεσε έναν συμβιβασμό της τότε εποχής, αποτελεί τροχοπέδη εδώ και χρόνια για την ανάπτυξη και επιβίωση της αστικής τάξης της χώρας.
Οι συνεχείς αναθεωρήσεις, οι συνταγματικές ερμηνείες, οι δικαστικές αποφάσεις που παραβιάζουν κατάφωρα τις συνταγματικές πρόνοιες και τα συνεχή «bypass» προκειμένου να καμφθεί ο συνταγματικός κανόνας αλλά και η άποψη ότι το ενωσιακό δίκαιο υπερτερεί του εθνικού συνταγματικού που η μνημονιακή περίοδος ανήγαγε σε κανονικότητα, έχουν καταστήσει το Σύνταγμα της χώρας σχεδόν «κουρελόχαρτο».
Ίσως δυστυχώς να μην είχε άδικο ο αείμνηστος Καθηγητής μας, ο Γιώργος Κασιμάτη, ο οποίος, όπως μας υπενθύμισε ο Δημήτρης Μπελαντής (δρ. Δημοσίου Δικαίου και νομικός) , έλεγε ότι «η αναθεώρηση του Συντάγματος σε μια μη κυρίαρχη χώρα, δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα».
Επομένως ο πολιτικός αγώνας πρέπει να είναι συνολικός μεν σε όλα τα πεδία ταυτόχρονα αλλά και σε κάθε τομέα της κοινωνικοπολιτικής ζωής ειδικά καθότι στην πορεία για την επικράτηση της γενικής της πολιτικής ηγεμονίας, η αστική τάξη ξέρει να αφαιρεί τα εμπόδια ένα, ένα και συνολικά. Και αυτή τη μάχη την ξεκινά την επομένη μιας νίκης (εμπόδιο) του λαϊκού κινήματος.
Και καλό θα ήταν να μην εφησυχάζουμε ποτέ, να μην παραπλανάται το κίνημα και να παρακολουθούμε κατά πόδας τις πρωτοβουλίες της, κρατώντας πάντα σε εγρήγορση τις λαϊκές δυνάμεις.
Υ.Γ.1.- Ο Ευάγγελος Βανιζέλος όταν θέλει ή έχει κάποιο προσωπικό λόγο, όταν για παράδειγμα τον έχει αδειάσει ο πολιτικός του σύμμαχος, είναι πραγματικά εύστοχος.
Δήλωσε πρόσφατα:
«Η κυβέρνηση μας είπε σήμερα ότι αφού συγκάλυψε τις ευθύνες των Υπουργών της στις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και των Τεμπών, καταστρατηγώντας το άρθρο 86, τώρα είναι έτοιμη να διαμορφώσει μία τέλεια διάταξη του άρθρου 86, που δεν θα μπορεί να την παραβιάσει και να την καταστρατηγεί».
Υ.Γ2.- Το όνομα Πλατεία Κλαυθμώνος (δηλαδή «κλάματος») το πήρε μετά από χρονογράφημα του περιοδικού Εστία, επειδή εκεί, μπροστά από το υπουργείο Οικονομικών (το οποίο έχει κατεδαφιστεί), μαζεύονταν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυσή τους, δεδομένου ότι τότε δεν υπήρχε μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους που είχε προσλάβει η προηγούμενη κυβέρνηση και προσλάμβανε τους δικούς της ψηφοφόρους.] Ο ανάδοχος του ονόματος της πλατείας Κλαυθμώνος, ο αρθρογράφος της Εστίας στον οποίο οφείλεται το όνομά της, ήταν ο συγγραφέας Δημήτριος Καμπούρογλου.
