Τις τελευταίες μέρες, έχει έρθει στην επικαιρότητα η θυσία των 200 κομμουνιστών πατριωτών στη Καισαριανή, όπου τους εκτέλεσαν οι Γερμανοί κατακτητές
Με αφορμή λοιπόν την επικαιρότητα αυτή, αξίζει η αναφορά σε κάποιες λεπτομέρειες που αφορούν τη ζωή του Ναπολέοντα, καθώς η οικογένειά μου είχε την τύχη να ζήσει από κοντά τον ήρωα Ναπολέοντα Σουκατζίδη την περίοδο που έζησε στην Ιεράπετρα και εργαζόταν σαν ως αρχιλογιστής στο εργοστάσιο ΜΙΝΩΣ της Ιεράπετρας.
Στο βιβλίο που εγώ και τα αδέλφια μου σκεφθήκαμε και εκδώσαμε αφιερώνοντάς το στους Γονείς μας, μια παράγραφος του βιβλίου αφιερώνεται στον κομμουνιστή, αγωνιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη.
Συγκεκριμένα, στη σελίδα 28, αναφέρεται πώς «για συμπλήρωση του εισοδήματος τους οι Γονείς της μητέρας μας, νοίκιαζαν κατά καιρούς κάποιο δωμάτιο του καινούριου σπιτιού.
Στο σπίτι αυτό έμειναν σαν ενοικιαστές ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης Ναπολέων Σουκατζίδης, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς με τους 200 αγωνιστές την Πρωτομαγιά του 1944, και ακόμα αργότερα o αντιστασιακός και φίλος των γονιών Παύλος Θεοδωράκης. Στο σπίτι αυτό συναντήθηκε με τον Σουκατζίδη ο λογοτέχνης και φιλόσοφος Νίκος Καζαντζάκης, αλλά και ο παιδαγωγός δημοτικιστής πρωτοπόρος της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης Δημήτρης Γληνός, ο διανοούμενος, επαναστάτης, μαρξιστής Μιλτιάδης Πορφυρογένης καθοδηγητής των αντιστασιακών Οργανώσεων στην Κρήτη μετά την κήρυξη του πολέμου και άλλοι».
Η μητέρα μας είχε προσωπική γνωριμία με το Σουκατζίδη, αφού της παρέδιδε μαθήματα Γαλλικής.
Κατά τη διάρκειά της παραμονής του στην Ιεράπετρα ο Ναπολέοντας με τις γνώσεις και την προσωπικότητά του διαμόρφωσε ολόκληρο κύκλο φιλικό προς την αριστερά.
Ο πατέρας μου εμπνευσμένος από τον Ήρωα αυτό έγραψε τότε το παρακάτω ποίημα:
Χορός Μελλοθανάτων
Δεν ήταν ένας ούτε δυο,
δυο εκατοντάδες ήταν
Διακόσιοι εθνομάρτυρες
από όλη την Ελλάδα.
Άνοιξη πρώτη του Μαγιού
στήσαν χορό και πανηγύρι
Κι ήταν ο Ναπολέος
πρωτοπανηγυριώτης
Και πρώτος άρχος του χορού
και δυο οργιές πιο πάνω.
Καθώς ο Κώστας Βάρναλης
τονίζει στο γραφτό του
Προτείνανε στο Ναπολέοντα
στη ζήση για να μείνει
Μα κείνος το θεώρησε
μεγάλη καταισχύνη
Όσο η θέση του αυτή
κενή δεν θ’ απομείνει.
Γιάννης Γεωργακάκης
Ιεράπετρα, Αύγουστος 1997
