Όπου παζάρι, η ελληνική συστημική πολιτική ζωή.
Παρότι η γνωστή φράση σημαίνει ότι ο ένοχος ή αυτός που έχει λερωμένη τη φωλιά του αποφεύγει τα μέρη με πολυκοσμία (όπως ένα παζάρι), γιατί εκεί είναι εύκολο να τον αναγνωρίσουν, να τον πιάσουν ή να αποκαλυφθεί η δράση του, οι Έλληνες πολιτικοί θεωρούν ότι έχουν το ακαταδίωκτο.
Δεν ξεφεύγει βέβαια από το σωρό ο Αλέξης Τσίπρας με την «ολική επαναφορά του».
Και διερωτάται κανείς αν «με αλεπουδίστικες πονηριές κατακτιέται η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης».
Γιατί όχι; Χωρίς ουσιαστικό λαϊκό κίνημα, χωρίς ουσιαστική αντισυστημική αριστερή και κομμουνιστική αντιπολίτευση, όλα να τα περιμένει κανείς.
Ας δούμε όμως το συνολικό πολιτικό τοπίο όπως έχει δημιουργηθεί μετά το φοβερό rebranding του Αλέξη Τσίπρα, όπου rebranding λέξη που εμφανίσθηκε στην επικοινωνία τελευταία και σημαίνει ανασχεδιασμός – επαναπροσδιορισμός ταυτότητας. Είναι η στρατηγική διαδικασία κατά την οποία μια επιχείρηση ή ένα προϊόν αλλάζει σημαντικά την εικόνα, το μήνυμα, τη στρατηγική ή ακόμα και το όνομά του, προκειμένου να επανασυστηθεί στο κοινό (σύμφωνα με τη Wikipedia)!
Ναι, αυτό έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος και αποτελεί το θέμα αυτού του άρθρου. Ο μοναδικός πολιτικός που έχει καταγράψει η πολιτική βιβλιογραφία, ο οποίος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να απαξιώσει το κόμμα κατά τον χρόνο που ήταν ακόμα εν ενεργεία ηγέτης του, ώστε αφού το αποδομήσει και ξεχαρβαλώσει, να επιστρέψει ο ίδιος ως δήθεν σωτήρας, με ένα νέο προσωπικό πολιτικό οικοδόμημα από τα υλικά της κατεδάφισης.
Θα μείνει ως τεράστιο ερωτηματικό στην πολιτική ιστορία του τόπου, πώς ένας ηγέτης ιστορικού κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς που υπήρξε με αυτό το κόμμα και πρωθυπουργός, διαθέτει τέτοιο κυνισμό ώστε να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο.
Εκτελεστής ου Σύριζα
Πολιτικά μία εξήγηση μπορεί να σταθεί. Ο πρώην ηγέτης του Σύριζα ανέλαβε για λογαριασμό της ελληνικής και Ευρωπαϊκής αστικής τάξης αλλά και τον Αμερικανικό καθώς και Ισραηλινό παράγοντα, την εξαφάνιση από τον πολιτικό χάρτη ενός κόμματος, με αριστερά και αντισυστημικά χαρακτηριστικά, που για μια κρίσιμη περίοδο, έθεσε σε κίνδυνο όλο το σύστημα των ανωτέρω στην Ελλάδα, δημιουργώντας αντίστοιχα πανευρωπαϊκά αντανακλαστικά.
Διαθέτει επίσης το θράσος να θεωρεί ότι ο λαός και μάλιστα οι δημοκρατικοί πολίτες, έχουν μνήμη χρυσόψαρου.
Επειδή όπως φαίνεται όμως πρωτίστως ο ίδιος, κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη, έφαγε τελικά τους λωτούς, να του θυμίσουμε εμείς κάποια γεγονότα που μοιάζει να τα έχει περάσει στη λήθη.
Ο Σύριζα με όσο αριστερό πρόσημο άντεχε η πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ελλάδα τότε και ιδίως με ρίζες στην κομμουνιστική Αριστερά, έλαβε στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ποσοστό 36,34%, γεγονός πρωτοφανές καθ’ όλη την κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου και ανέλαβε την Κυβέρνηση.
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και μετά το στραπάτσο της υπογραφής του Τρίτου Μνημονίου, ο ελληνικός λαός, έκανε την καρδιά του πέτρα και αφενός μεν θέλοντας να απομακρύνει τη δεξιά και το ΠΑΣΟΚ από την πιθανότητα της διακυβέρνησης, αφετέρου δε, θεωρώντας ακόμα το κόμμα του και τον ίδιο ως αριστερό, άρα φιλολαϊκό και αδιάφθορο, υπερψήφισε και πάλι το κόμμα του, δίνοντάς του το ποσοστό του 35,46%!
Ακόμα και στις εκλογές του 2019, μετά από 4 χρόνια σκληρής εφαρμογής του Γ’ Μνημονίου, με την ψήφιση των πιο δεξιών νομοθετικών προνοήσεων, συνέχισε να υπερψηφίζει το ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας του ένα καθόλου ευκαταφρόνητο 31,53%.
Και όμως ο Αλέξης Τσίπρας μετέφρασε αυτό το ποσοστό ως αποδοκιμασία του λαού στο αριστερό προφίλ του κόμματός του!
Έκανε ό,τι πέρναγε και δεν πέρναγε από το χέρι του, για να απαλλαγεί από κάθε δέσμευση, κάθε εσωτερικό έλεγχο, εκβίασε τους συντρόφους του, έδιωξε ό,τι τον ενοχλούσε, πλησίασε ό,τι περιφέρεται πέριξ του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ανεξάρτητα ποιο ρόλο είχε παίξει τα μνημονιακά χρόνια, κάλεσε σε κεντροδεξιά συσπείρωση και παρακάλεσε κάποιους χαμένους στο διάστημα κεντρώου προφίλ ψηφοφόρους να προσέλθουν στο κόμμα του. Ταυτόχρονα κατάργησε ουσιαστικά κομματικά όργανα, προκάλεσε συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις και κάνοντας ανάλογη κεντροδεξιά αντιπολίτευση, όχι απλά light αλλά «με μηδέν (0) λιπαρά», οδήγησε το κόμμα του (με προσωπική του ευθύνη) στις εκλογές του 2023 να βουλιάξει στο 20,07%.
Πολιτικός πατέρας του άσχετου Κασσελάκη
Στις δε επαναληπτικές εκλογές ένα μήνα μετά (στις 25 Ιουνίου 2023), κατάφερε να διώξει κι άλλους ψηφοφόρους, για να τερματίσει με ένα 17,83% και να διατηρήσει όμως τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Η επομένη ενέργειά του δεν ήταν να σαλπίσει έναν γόνιμο, ελεύθερο και με δημοκρατικά συντεταγμένο τρόπο διάλογο προκειμένου να αναδειχτούν οι λόγοι της πτώσης και η αναγκαία ανασυγκρότηση μέσω ενός τίμιου και αριστερού ήθους συνέδριο, αλλά να δηλώσει ότι αποχωρεί από τη θέση του Προέδρου του κόμματος. Στις δε εκλογές ανάδειξης νέου Προέδρου, πριμοδότησε τον Στέφανο Κασσελάκη, έναν άσχετο, ανεγκέφαλο τύπο, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με την πολιτική, πόσο μάλλον την αριστερά, αλλά και τη γλώσσα και την Ιστορία του τόπου. Μεγαλύτερο εξευτελισμό θεσμών, ανθρώπων αλλά και της Ιστορίας αυτού του πολυσυλλεκτικού πολιτικού κόμματος, δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Ποιος και γιατί προώθησε σε τέτοια θέση, στη θέση του Προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έναν αμερικανοτραφέντα επιχειρηματία και μάλιστα κατώτερο και του τελευταίου δεξιού πολιτευτή του Δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ και με ειδικές σχέσεις με μια σειρά εφοπλιστών αλλά και Προέδρων γνωστών Ιδρυμάτων του μεγάλου κεφαλαίου; Όλοι και όλα δείχνουν τον Αλέξη Τσίπρα.
Επί ένα χρόνο, ήτοι από το Σεπτέμβρη του 2023 έως το Σεπτέμβρη του 2024, που αποπέμφθηκε κι αυτός με μεθόδους που δεν περιποιούν τιμή σε κανέναν εμπλεκόμενο, η ελληνική κοινωνία άναυδη παρακολουθούσε ένα περιοδεύον τσίρκο τελευταίας ποιότητας, με μαδημένα άγρια ζώα και ακροβάτες με αρθριτικά!
Στις 6 Οκτωβρίου 2025 ο Αλέξης Τσίπρας υπέβαλε παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα και λίγους μήνες μετά, ανακοίνωσε την ίδρυση νέου κόμματος το οποίο ονόμασε Ελληνική Αριστερή Συμπαράσταση, αποκαλούμενο ως ΕΛΑΣ (οι συνειρμοί δικοί σας και οι πονηριές συνεχίζονται).
Κόμμα – οικογενειακή εταιρεία
Ο τρόπος δε που αποφάσισε να επανδρώσει το κόμμα του και να προσλάβει τα απαραίτητα στελέχη, δεν έχουν καμία σχέση με διαδικασίες δημοκρατικού κόμματος, προσιδιάζουν περισσότερο σε σχέση CEO και πρόσληψη προσωπικού σε οικογενειακή Ανώνυμη Εταιρεία, με το διευθυντικό δικαίωμα να υπερτερεί των πάντων.
Ανακύκλωσε δε τα ίδια πολιτικά στελέχη είτε από τον ύστερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ είτε του ΠΑΣΟΚ.
Από τότε έως σήμερα, οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, δείχνουν την απόλυτη εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό της χώρας τόσο του Σύριζα όσο και της Νέας Αριστεράς (προϊόν της διάσπασης του Σύριζα λόγω των προαναφερθέντων γεγονότων) και φέρνουν το ιδιόκτητο κόμμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση, περίπου στο 14% και σε μικρή απόσταση από το ΠΑΣΟΚ.
Δηλαδή …ώδινεν όρος και έτεκεν μυν.
Γιατί λοιπόν έδωσε όλες του τις δυνάμεις για να εξαφανιστεί ο Σύριζα και όχι να δημιουργήσει τις συνθήκες μιας επανίδρυσης;
Με το ίδιο θράσος που λέγαμε, δήλωσε σε συνέντευξη:
«Η ΕΛ.Α.Σ. δημιουργήθηκε για να είναι ο εναλλακτικός και αντίπαλος πόλος στη Δεξιά και στη Ν.Δ. Αυτό ήταν το μεγάλο κενό που υπήρχε στο πολιτικό σύστημα αυτά τα τρία χρόνια, εξαιτίας του κατακερματισμού και της διάλυσης της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ. …Επέλεξα να ξαναβγώ στην ενεργό δράση προκειμένου να είμαι χρήσιμος για την παράταξή μου και για τον τόπο μου».
Aπό τις εκλογές του 2019 και στη συνέχεια του 2023 έως σήμερα, ποιος εμπόδισε τον κ. Τσίπρα να είναι χρήσιμος στην «παράταξή του και στον τόπο» και ποιος συνέτεινε τα μάλα στον «κατακερματισμό και τη διάλυση της δυναμικής του Σύριζα»;
Ο άνθρωπος που συνέτεινε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην απογοήτευση των λαϊκών μαζών για μια φιλολαϊκή έξοδο από την παγκόσμια κρίση του 2008, στην κρίση εμπιστοσύνης στην αριστερά, στην τρώση του περίφημου ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς πανευρωπαϊκά, τολμάει να δηλώνει:
«Εγώ παρέλαβα τη χώρα χρεοκοπημένη, την είχαν οδηγήσει στη χρεοκοπία οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Ανέλαβα την ανόρθωση της χώρας, την ανάκτηση της αξιοπιστίας, την έξοδο της από τα μνημόνια και τη ρύθμιση του χρέους. Και τα πέτυχα».
Φυσικά πέτυχε, εκεί που οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας είχαν αποτύχει.
Και σε τί ακριβώς: Στο να γίνουν αποδεκτά και να ψηφιστούν μάλιστα με συντριπτική πλειοψηφία του Κοινοβουλίου, για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης (Μάιος 2010), όλα τα μέτρα που απαιτούσαν οι δανειστές και μάλιστα και όλα εκείνα που το κίνημα είχε καθυστερήσει στους δρόμους.
Συμφωνία ντροπής το Μνημόνιο Τσίπρα
Η συμφωνία λοιπόν που ο Αλ. Τσίπρας έφερε στη Βουλή, ψηφίστηκε στις 14 Αυγούστου 2015 με 222 ψήφους υπέρ, 64 κατά και 11 «παρών», μέσα σε κλίμα έντονων εσωκομματικών διαφωνιών στον ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε στην παραίτηση της κυβέρνησης και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015
Ε, λοιπόν ας θυμίσουμε στο λωτοφάγο Αλ. Τσίπρα τί πέτυχε:
Τρίτο Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής (Τρίτο Μνημόνιο) και σχετική Δανειακή Σύμβαση με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).
Κλασικές πρόνοιες και μέτρα του Τρίτου Μνημονίου:
Δάνειο: Συμφωνήθηκε νέα χρηματοδότηση ύψους έως 86 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Τραπεζικό σύστημα: Προβλέφθηκε ποσό άνω των 25 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανση των ελληνικών τραπεζών.
Δημοσιονομικά και φορολογικά μέτρα:
-Περιοριστικά μέτρα και παρεμβάσεις ύψους περίπου 10 δισ. ευρώ.
-Αναδιάρθρωση του ΦΠΑ (με κατάργηση πολλών εξαιρέσεων και νησιωτικών συντελεστών).
-Μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα (σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, περικοπές συντάξεων και αύξηση ορίων ηλικίας).
-Ιδιωτικοποιήσεις: Συστάθηκε ταμείο αποκρατικοποιήσεων με στόχο την αξιοποίηση/ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Διαρθρωτικές αλλαγές:
-Αλλαγές στην αγορά εργασίας και στο συνδικαλιστικό νόμο.
-Παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ.
-Πώληση του Ελληνικού (σε εξευτελιστικές τιμές).
-Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί (και ατέλειωτο κυνήγι των αγωνιστών του κινήματος κατά των πλειστηριασμών με Ματ και δικαστικές διώξεις, με πρώτο θύμα τον παλιό του σύντροφο Παναγιώτη Λαφαζάνη).
-Τροποποίηση του κώδικα πολιτικής δικονομίας (με άρθρα υπέρ των τραπεζών και των funds και κατά των δανειοληπτών, κατάργηση ένδικων μέσων υπέρ των οφειλετών, κατάργηση προτεραιοτήτων ικανοποίησης των εργαζομένων σε περίπτωση πτώχευσης του εργοδότη κ.λπ., κ.λπ.).
Το κίνημα των δημοκρατών δικηγόρων, με συμμετοχή της παράταξης του τότε ΣΥΡΙΖΑ, είχε μπλοκάρει με απεργίες την αλλαγή των Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας τουλάχιστον έως τότε.
-Μετατράπηκε σε αυτεπάγγελτη η δίωξη για παρεμπόδιση πλειστηριασμού (έως τότε ήταν κατόπιν εγκλήσεως)
– Ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών.
Χάθηκαν από αυτές τις ανακεφαλαιοποιήσεις περίπου 40 δισ. χρήματα του Δημοσίου. Επιτράπηκε σε funds και servicers να εισέλθουν στην αγορά κόκκινων δανείων και τους εκχώρησαν με χαριστικούς όρους παράνομα τα “κόκκινα” δάνεια με δικαιώματα, μάλιστα, πλειστηριασμών. Προώθησαν ανεπίτρεπτα το σχέδιο “Ηρακλής” δίδοντας υπέρ των funds εγγυήσεις του Δημοσίου πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για τη διασφάλισή τους από τις αγορές των κόκκινων δανείων. Τέλος, έδωσαν τη δυνατότητα σε funds και servicers να ασκούν πρωτοφανή κερδοσκοπία επί δανείων και ακινήτων πάμπτωχων πολιτών.
– Ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και κατακερματισμό των δομών του, με τίμημα μόλις 45.000.000 ευρώ από εταιρεία του Ιταλικού Δημοσίου (με αποτέλεσμα τα τραγικά αποτελέσματα της σύγκρουσης των τρένων στα Τέμπη και τους 58 νεκρούς).
–Ιδιωτικοποίηση όλων των Αεροδρομίων, Λιμανιών κ.λπ.
– Ιδιωτικοποίηση και κατακερματισμός της ΔΕΗ – Χρηματιστήριο ενέργειας.
Ή, διαφορετικά, όταν λαμβάνουμε τον μηνιαίο λογαριασμό της ΔΕΗ, να σκεφτόμαστε πάντα με «αγάπη τον κ. Γιώργο Σταθάκη».
Και ο Αλ. Τσίπρας συνεχίζει να κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό υποστηρίζοντας «πως επί των ημερών του η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού κρατούσε τις τιμές χαμηλές επειδή υπηρετούσε το δημόσιο συμφέρον. Δεν είχε σκοπό να υπηρετήσει τα ξένα funds…Κοίταζε πώς θα κρατήσει χαμηλά τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Θέλουμε η ΔΕΗ να μη λειτουργεί με αμιγώς ιδιωτικά κριτήρια και να μη θέλει τρομακτική κερδοφορία (σ.σ. απλώς μεγάλη).
Άρες, μάρες κουκουνάρες!
Όσον δε αφορά στην εξωτερική πολιτική της χώρας, ο Αλ. Τσίπρας επιβεβαίωσε όχι μόνο την ευρωπαϊκή ταφόπλακα του Ευρώ πάνω στην Ελληνική οικονομία, αλλά και την παραμονή στο ΝΑΤΟ, στη διεύρυνση των Αμερικανικών Βάσεων στη χώρα, την τοποθέτηση της χώρας στην Αμερικανονατοϊκή πλευρά της Ιστορίας και επικυριαρχία, τη φιλία με τον σφαγέα Νετανιάχου και τα Ισραηλινά πολεμικά συμφέροντα. Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, η χώρα όχι μόνο μείωσε τις σχέσεις ακόμα και τις πολιτιστικές με τη Μόσχα αλλά ξεκίνησαν και οι διπλωματικές αψιμαχίες που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ολοκλήρωσε με τις γνωστές συνέπειες (Πόλεμος στην Ουκρανία, φυσικό αέριο κ.λπ.).
Χωρίς ιδεολογία για να χωρούν όλοι
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν τολμάει να προσδιορίσει την ιδεολογία του κόμματός του κι έτσι καλεί γενικά σε συμπαράταξη κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ οι θέσεις του στα βασικά ζητήματα παραμένουν θολές έως έωλες στη γενικότητά τους.
Φυσικά δεν καταδίκασε καθαρά τη σφαγή στη Γάζα, ούτε κατήγγειλε την «εισβολή» κυριολεκτικά των τουριστών ισραηλινών και τον τουλάχιστον επιθετικό και απρεπή τρόπο συμπεριφοράς προς τους ντόπιους, Έλληνες και αλλοδαπούς, αλλά και την αγορά από ισραηλινούς πληθώρα ακινήτων, αλλά και τις επιχειρηματικές δοσοληψίες κάθε είδους με τους Ισραηλινούς (βλ Predatorgate ή ΕΥΠ-gate)
Ούτε κουβέντα για την απαγωγή του Μαδούρο και την εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ούτε κουβέντα για την Κούβα.
Σε μια χρονική στιγμή που παγκόσμια, ακόμα και στις ΗΠΑ αλλά και τη Λατινική Αμερική και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες με προεξάρχουσα τη Γαλλία, ο τροχός της ιστορίας δείχνει να γυρνάει «αριστερά», με κόπο βέβαια και αντιφατικά αλλά στρέφεται, ο Αλέξης Τσίπρας με το κόμμα του σχεδόν φάντασμα (ελάχιστοι εμφανίζονται ως εκπρόσωποί του), εξαγγέλλει «παραγωγική ανασυγκρότηση», «στοιχειώδη αναδιανομή», «δικαιοσύνη» και κυρίως «τιμιότητα στη διαχείριση» και «πάταξη στη διαφθορά», ως βασικές αιχμές του προγράμματός του!
Οι λαοί ακόμα και οι Γάλλοι μικροί μαθητές, συγκρούονται με τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφαλαίου μέσα στο στόμα του ίδιου του καπιταλιστικού τέρατος και ο Τσίπρας δεν μπορεί να πει ούτε μια συγκεκριμένη κουβέντα «αριστερού σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα».
Βρήκε όμως τρόπο να εκφράσει τη στενοχώρια του για το θάνατο του Γιώργου Βαρδινογιάννη, του «καπετάνιου» όπως τον προσφώνησε, μόλις δύο μέρες μετά το θάνατο των εργατών στα διυλιστήρια του δήθεν καπετάνιου.
Ξεχνάει πώς πήγε η επιχείρηση «διαφθορά» την τελευταία φορά που διαχειρίστηκε το θέμα η κυβέρνησή του. Να του θυμίσουμε λοιπόν πώς πήγε «κουβά» η υπόθεση SIΕMENS και οι τηλεοπτικές άδειες. Έτσι, για δείγμα.
Παρ’ όλα αυτά, δείχνει να μην κατανοεί την τρομακτική έλλειψη εμπιστοσύνης που τρέφει ο λαός στο πρόσωπό του και κυρίως τους λόγους για κάτι τέτοιο!
«Ελεεινή φιγούρα» ο Τσίπρας
Τελευταία και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να συνέλθει δημοσκοπικά, υιοθέτησε κάποια σκληρή επίθεση τάχα μου εναντίον της Κυβέρνησης και σε μια επίδειξη αριστεροσύνης μετέβη στο Παρίσι και εμφανίστηκε μόνος του (χωρίς κάποια κομματική αντιπροσωπεία) σε μία από τις διαδηλώσεις.
Εκεί συναντήθηκε με κάποια δευτεροστελέχη του θλιβερού Σοσιαλιστικού Κόμματος, των Οικολόγων και του ανύπαρκτου Κομμουνιστικού Κόμματος, ενώ λέγεται και γράφεται ότι αρνήθηκε να τον συναντήσει ο Ζαν_Λυκ_Μελανσόν, ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, ο οποίος χωρίς να μασήσει τα λόγια του, τον είχε χαρακτηρίσει το 2015 ως εξής:
«Ο Τσίπρας είναι από τις πιο ελεεινές (αξιοθρήνητες) φιγούρες της Ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής. Ξεπούλησε εντελώς την δημόσια περιουσία και κατάστρεψε την χώρα του. Δεν θέλω να υπάρχει ούτε ένας Γάλλος πολίτης που να πιστεύει πως επειδή εγώ προσδιορίζομαι ως Αριστερός, αν αναλάβω την εξουσία, θα γίνω ένας ακόμη Τσίπρας».
Ο υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας ξεκαθάρισε ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να συναντήσει τον κ. Τσίπρα και να φωτογραφηθεί μαζί του αλλά ότι επιμένει σε όσα έχει δηλώσει για αυτόν και είναι διατεθειμένος να τα επαναλάβει με την πρώτη ευκαιρία.
Άλλωστε στο «μπλοκ» του κόμματος Μελανσόν, συμμετείχαν εκπρόσωποι του κόμματος ενός άλλου παλιού του συνοδοιπόρου, του Γιάνη Βαρουφάκη και προφανώς δεν θα ήθελε άβολες συναντήσεις.
Καμμένο χαρτί ο Τσίπρας
Εν τω μεταξύ την ίδια ώρα που ο Αλ. Τσίπρας παρίστανε τον διαδηλωτή στο Παρίσι (να δούμε αν και με ποιόν τρόπο θα πάρει μέρος στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου) και δήθεν στρεφόταν κατά της λιτότητας του Μακρόν και της ΕΕ, ο καθηγητής Φρ. Κουτεντάκης, υπεύθυνος του οικονομικού του επιτελείου, υπέβαλε, λέει, προς γνωμοδότηση και έγκριση το οικονομικό πρόγραμμα του Ι.Χ. κόμματός του, στο Δημοσιονομικό Συμβούλιο που ελέγχει αν οι οικονομικές εξαγγελίες είναι συμβατές με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα λιτότητας – του Μητσοτάκη – που έχει εγκριθεί από την ΕΕ, προκειμένου να μην πέσουν «οι κόφτες» που και ο ίδιος είχε συμφωνήσει!!!
Στην Ελλάδα τώρα, αντάλλαξε κάποια άσφαιρα με την Κυβέρνηση που θυμήθηκε τους Ποινικούς Κώδικες του 2019 και έκανε κρύα αστειάκια μιμούμενος την Ντόρα Μπακογιάννη και τη φράση «κλείστε το στόμα σας πουλάκια μου», για να απαντήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, στις επιθέσεις της κυβέρνησης περί «γραμματίων»!
Το λιγότερο ανεπαρκής αντιπολίτευση, από κάποιον που ισχυρίζεται ότι αντιπολιτεύεται την Κυβέρνηση από αριστερές θέσεις.
Όμως όταν από τη μια θέλεις να κλείνεις το μάτι στ’ αφεντικά και από την άλλη να εμφανίζεσαι ως σωτήρας του έθνους και των εργαζομένων κι έχεις και βεβαρημένο παρελθόν, δεν είσαι σε καμία περίπτωση «πονηρή αλεπού», αλλά καμένο χαρτί.
