Δεν είναι μόνο το περιστατικό που έχει σημασία. Με όλους τους συμβολισμούς του. Είναι κυρίως η υπενθύμιση πως τις εποχές της παρακμής οι ηγέτες όλο και λιγότερο εμπνέουν σεβασμό και προς τους άλλους και προς τον εαυτό τους. Προσοχή, η παρακμή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κράτησε περισσότερο από τρεις αιώνες, ανάλογα πως και πότε ορίζει κανείς το τέλος 406, 410, 476, 493 (όπως ο κάθε ιστορικός αξιολογεί τη σημασία των γεγονότων στις αντίστοιχες χρονιές). Και στο μεταξύ πρόλαβε να αναδείξει αυτοκράτορες όπως ο Κόμοδος, ο Καλλιγούλας, και λοιποί, μεταξύ κωμωδίας και δράματος, που παριστάνανε τους θεούς και συνομιλούσαν με το Δία, σύμφωνα με την παράδοση που εγκαινίασε ο Οκταβιανός.
Ο Τραμπ να φυγαδεύεται από την πίσω πόρτα του προεδρικού αεροπλάνου με το φορτηγό του κέτερινγκ, δεν είναι και καθημερινό γεγονός. Θα πει κανείς, αν είναι να προστατευθεί ο ηγέτης κάθε πράξη είναι δεκτή, ακόμα και να διαφύγει σερνάμενος σε ένα λασπωμένο λαγούμι. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δείχνει εμφανώς την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια του παγκόσμιου προέδρου!… Και την δυνατότητα του Ιράν να τον πλήξει. Αν δεν ήταν πεισμένες οι αμερικανικές υπηρεσίες για αυτή τη δυνατότητα δεν θα έπρατταν έτσι.
Δεν είναι λοιπόν μόνο στα πεδία των μαχών της Μέσης Ανατολής που οι Ιρανοί κατίσχυσαν, αλλά και σε ένα ευρύτερο πεδίο που φθάνει μέχρι την ασφάλεια του προέδρου των ΗΠΑ.
Όμως η πιο σοβαρή πτυχή της υπόθεσης είναι μάλλον πως ο πρόεδρος Τραμπ έφυγε μεν από την πίσω πόρτα, αλλά άφησε τους υπόλοιπους να πετάξουν χωρίς να ξέρουν τι τους απειλεί. Υπουργοί, σύμβουλοι, στενοί συνεργάτες, δημοσιογράφοι, υπόλοιπο προσωπικό, αναλώσιμοι προκειμένου να κατασκευαστεί η μπλόφα πως ο πρόεδρος ταξιδεύει με το αεροπλάνο.
Ίσως, αν βάλεις δίπλα την εικόνα όπου ο αγιατολάχ Χαμενεΐ προτίμησε να μοιραστεί την τύχη των υπολοίπων, να μείνει ορατός στόχος και να δολοφονηθεί κατά την πρώτη ημέρα της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, θα αποκτήσεις καλύτερη ιδέα για την εποχή μας και την κατάσταση της αυτοκρατορίας. Χωρίς να πιστοποιεί την υπεροχή του ισλαμισμού, ο οποίος υπόσχεται μάρτυρες του αιώνιου παράδεισου (μήπως και ο χριστιανισμός του Τραμπ κάτι ανάλογο δεν υπόσχεται, απλώς χωρίς πιλάφια;), δείχνει ωστόσο την διαμετρική αντίθεση.
Και πόσο παρηγορητικό ακούγεται, ο πρόεδρος που δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για να είναι, όπως λέει, ασφαλής ο κόσμος (τρομάρα μας!), δεν μπορεί να νοιώσει ασφαλής ούτε στο αεροδρόμιο μιας σύμμαχης χώρας, ούτε στο δικό του αεροπλάνο.
Εντωμεταξύ, για να γίνει το πράγμα πιο περίπλοκο, η Wall Street Journal γράφει ότι τη σχετική πληροφορία την έδωσαν οι Ισραηλινοί. Οι οποίοι προφανώς έχουν κάθε λόγο να σπέρνουν τον τρόμο στους αμερικανούς και προσωπικά στον Τραμπ, ώστε να τους εμπλέξουν πάλι σε νέες (αδιέξοδες) περιπέτειες στην περιοχή, αλλά επίσης δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να κάνουν το οτιδήποτε, ακόμα και να οδηγήσουν στον εξευτελισμό τον φίλο τους ηγέτη και στενό τους σύμμαχο (ας αναλογιστούν οι υπερασπιστές της ελληνοϊσραηλινής φιλίας τι συνεπάγεται η συνεργασία με το δολοφονικό καθεστώς στο οποίο αναθέτουμε ως χώρα την υπεράσπιση του εναέριου χώρου, μεταξύ άλλων).
Για την ιστορία, μάλλον απίθανο μου φαίνεται να σχεδίαζαν πραγματικά μια τέτοια επίθεση οι Ιρανοί. Δεν έχουμε κανένα λόγο να σκοτώσουμε τον Ντόναλντ Τραμπ, είπε ειρωνευόμενος ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, που θα βρούμε καλύτερη περίπτωση για μας!..
Εν πάση περιπτώσει, μια δολοφονία ή ακόμη και απόπειρα συνεπάγεται άνευ προηγουμένου κλιμάκωση της σύγκρουσης, την οποία δεν χρειάζονται, καθώς διαθέτουν ήδη την πρωτοβουλία των κινήσεων και οδηγούν τις ΗΠΑ (και το Ισραήλ) σε αδιέξοδο, ιδιαίτερα ασκώντας τον απόλυτο έλεγχο στα στενά του Ορμούζ. Τα οποία στενά ο Τραμπ μέσω τουίτ λέει πως θα τα ανακηρύξει αμερικανική επικράτεια και οι ιρανοί τον τρολάρουν λέγοντας πως με τουίτ δεν γίνεται πολιτική. Γελοίο και δραματικό συγχρόνως.
Και για να γίνει το κλίμα πιο ζοφερό σχετικά με την αμερικάνικη ηγεμονία, σκάει και η είδηση ότι το πλήρωμα του αεροπλανοφόρου Αβραάμ Λίνκολν, που βρίσκεται σχεδόν ένα χρόνο σε πολεμική ετοιμότητα ανοιχτά του Περσικού Κόλπου, αντιμετωπίζει έλλειψη νερού, έλλειψη τροφίμων και ψυχική κρίση, που οδηγεί σε απόπειρες ή σκέψεις αυτοκτονίας.
Το ηθικό ενός στρατού που έχει οριστεί να φυλάει τον κόσμο!
Οι Ρωμαίοι στα ύστερα χρόνια όλο και πιο πολύ στρατολογούσαν από τους κατοίκους των κατακτημένων περιοχών καθώς οι Ρωμαίοι και οι Ιταλοί πολίτες δεν έδειχναν πολύ πρόθυμοι να πολεμήσουν, παρά τις υλικές αντιπαροχές που πρόσφερε η αυτοκρατορία. Κι ο σύγχρονος «αυτοκράτορας» χρειάζεται όλο και πιο πολύ τις μισθοφορικές εταιρείες για να κάνει πολέμους.
Που μπορεί να διαρκέσουν πολύ αν δεν δημιουργηθεί ένα μεγάλο κίνημα αποτροπής, μέσα και έξω από τις ΗΠΑ.
