Κινδυνεύουμε!
Κινδυνεύουμε (ως μαχόμενη Αριστερά και κίνημα αποτροπής του πολέμου) να λιώσουμε όπως το βούτυρο ανάμεσα στις φέτες ενός γεωπολιτικού σάντουιτς όπου η μια θερμαντική πλάκα είναι ο τούρκικος εθνικισμός και η άλλη ο ελληνικός, οι υπαρκτές αυτοτελείς αντιθέσεις ανάμεσα στην ελληνική και τούρκικη αστική τάξη.
Η διακρατική συμφωνία ύψους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ που υπογράφηκε στις 31 Αυγούστου 2026 ανάμεσα στην Ελλάδα και το Ισραήλ αποτελεί τη μεγαλύτερη αμυντική, πολεμική στην ουσία, συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αναδιαμορφώνει το πεδίο της μάχης και επιχειρεί να μετατρέπει μια φιλόδοξη αρχιτεκτονική 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μαχητική στρατιωτική ικανότητα.
Η συμφωνία μεταβάλλει τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
«Η ιστορική συμφωνία της Ελλάδας με το Ισραήλ ενσωματώνει τα ραντάρ David’s Sling, BARAK MX, SPYDER, Drone Dome και ELM-2084 σε ένα εθνικό δίκτυο αντιπυραυλικής άμυνας που αναδιαμορφώνει τη στάση της νοτιοανατολικής δύναμης του ΝΑΤΟ» υπογράμμιζε στις 1 Σεπτεμβρίου η ιστοσελίδα Defence Security Asia .
Ωστόσο πρέπει να προσέξουμε!
Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν «αγοράζει» απλώς, υιοθετεί ταυτόχρονα την ολοκληρωμένη φιλοσοφία, πολιτική και αρχιτεκτονική αεράμυνας του Ισραήλ. Πρόκειται για έναν εθνικό, πολυεπίπεδο αντιαεροπορικό, αντιβαλλιστικό και αντι-drone «θόλο» που συγκροτείται από την αγορά αντίστοιχων οπλικών συστημάτων.
Μέσω αυτού του συστήματος όπλων επιχειρεί να εξασφαλίζει:
- Τηναναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, πυραύλων Κρουζ και προηγμένων αεροσκαφών.
- Ένα ενιαίο, κεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (Command & Control) που συνδέει όλα τα ραντάρ και τις συστοιχίες σε νησιά και ηπειρωτική χώρα. Το σύστημα θα αναγνωρίζει, θα ιεραρχεί αυτόματα τις απειλές και θα επιλέγει τον κατάλληλο πύραυλο.
- Ευέλικτα συστήματα για την αντιμετώπιση απειλών σε μεσαία και μικρά βεληνεκή.
- Ειδικό προηγμένο ψηφιακό σύστημα εντοπισμού.
Ειδική στρατιωτική συνεργασία που εκθέτει ηθικά την Ελλάδα
Η ειδική αυτή στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ εκθέτει ηθικά την Ελλάδα για συνεργασία με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία και εθνοκάθαρση, που έχει υπό την κατοχή του έναν άλλο λαό, τον Παλαιστινιακό, που παραβιάζει με βαναυσότητα το διεθνές δίκαιο, που έχει επιτεθεί σε όλα σχεδόν τα γειτονικά του κράτη, που δολοφονεί εν ψυχρώ μικρά παιδιά, που διαθέτει μια βάρβαρη νομοθεσία που επιτρέπει τα βασανιστήρια (γυμνάζει σκυλιά για να βιάζουν κρατούμενους) και διατηρεί τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού.
Κανένα εθνικό συμφέρον δεν είναι τόσο μεγάλο που να δικαιολογεί τέτοιου είδους συμφωνία.
Κι αν αυτό ισχύει για την ελληνική κυβέρνηση τότε για την Κυπριακή – που ευθυγραμμίζεται με την ελληνική- εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το ρόλο και τους σκοπούς που αυτή υπηρετεί.
Πολύ περισσότερο που αυτή καθαυτή η πολυδιαφημισμένη συμφωνία δεν υπήρξε και ….τόσο αποτελεσματική ενώπιον των ιρανικών πυραύλων. Άρα δεν διασφαλίζει αμυντικά την Ελλάδα…
Η συμφωνία εμπλέκει τη χώρα στην γεωπολιτική αντιπαράθεση του Ισραήλ με την Τουρκία. Τα δύο κράτη ανταγωνίζονται σκληρά για τον έλεγχο της Συρίας αλλά και άλλων περιοχών στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Επομένως η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί αντικειμενικά σε υποκείμενο του Ισραήλ.
Κάτι ανάλογο είχε γίνει πριν περίπου 100 χρόνια, όταν η χώρα μας ηγεμονευόμενη από την καταστροφική Μεγάλη Ιδέα εξωθήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις ενάντια στην Τουρκία και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική καταστροφή.
Αυτού του είδους εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ καθιστά ευάλωτη τη χώρα έναντι των μυστικών υπηρεσιών του κράτους αυτού. Μην ξεχνάμε ότι το Predator είναι ισραηλινής προέλευσης. Είναι εξαιρετικά σοβαρό το ποιος έχει την ευθύνη του κεντρικού software, ποιος έχει το κλειδί του προγράμματος, ποιος ελέγχει τον «πηγαίο κώδικα» του συστήματος «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας διαβεβαίωσε δημόσια ότι η Ελλάδα θα έχει πλήρη πρόσβαση και έλεγχο στον πηγαίο κώδικα. Την ίδια στιγμή όμως δημοσιεύματα και δηλώσεις (όπως από το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας και τη συνέντευξη του Μοσέ Πατέλ) δημιούργησαν ερωτήματα και αμφιβολίες, κάνοντας λόγο για από κοινού χρήση λογισμικού ή μεταφορά τεχνογνωσίας.
Είναι φανερό πως μια τέτοια κίνηση βαθαίνει στρατηγικά τη συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ, μα τέτοια κίνηση εντάσσεται στην δίχως όρια συμμαχίας Ελλάδας – ΗΠΑ με προφανείς τους κινδύνους που ελλοχεύει η πολιτική του «προβλέψιμου σύμμαχου» την οποία εγκαινίασε πριν έξι χρόνια ο Μητσοτάκης κατά την επίσκεψη του στον Τραμπ.
Οι τούρκικες αντιδράσεις
Η τουρκική κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Αθήνας και, όπως είναι αναμενόμενο, αντιδρά.
Οι αντιδράσεις και η στρατηγική της Τουρκίας επικεντρώνονται σε τρεις βασικούς άξονες:
- Με δεδομένη την τρέχουσα γεωπολιτική ρήξη ανάμεσα στην Άγκυρα και το Τελ Αβίβ, η τουρκική κυβέρνηση βλέπει αυτή τη συμφωνία ως μια προσπάθεια στρατηγικής περικύκλωσης και αλλαγής των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.
- Η Άγκυρα αντιδρά έντονα στο γεγονός ότι ο ελληνικός θόλος σχεδιάζεται να καλύπτει ολόκληρη την επικράτεια «από τον Έβρο μέχρι το Καστελλόριζο», συμπεριλαμβανομένων των νησιών του Αιγαίου. Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι η εγκατάσταση τέτοιων συστημάτων στα νησιά παραβιάζει το προσυμφωνημένο καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης τους με τη συνθήκη της Λωζάννης του 1923.
Η επέκταση του Θόλου ειδικά στην Κύπρο προκάλεσε ιδιαίτερη νευρικότητα καθώς η τουρκοκυπριακή ηγεσία και η Άγκυρα έσπευσαν να δηλώσουν ότι τέτοιες ενέργειες «βάζουν εμπόδια στις ειρηνευτικές προσπάθειες».
- Πέρα όμως από τη ρητορική καταδίκη, η Τουρκία επέλεξε να απαντήσει εξοπλιστικά, επενδύοντας και επιδεικνύοντας τη δική της εγχώρια αμυντική βιομηχανία: Ανακοίνωσε τη δημιουργία του δικού της ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας, το δικό της «Ατσάλινο Θόλο»(Çelik Kubbe).
Για το σκοπό αυτό η τουρκική Προεδρία Αμυντικής Βιομηχανίας (SSB) προχώρησε σε συμβάσεις δισεκατομμυρίων με μία από τις κορυφαίες εταιρείες στην τουρκική αμυντική βιομηχανία που θεωρείται μία από τις 100 μεγαλύτερες αμυντικές βιομηχανίες στον κόσμο, την Aselsan.
Εκτόξευση στρατιωτικών δαπανών
Αυτό που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα είναι πως ο αντιδραστικός εκσυγχρονισμός των τούρκικων και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων εντάσσεται σε μια πολιτική διαγκωνισμού για μια βαθύτερη εμπλοκή τους στη Μέση Ανατολή.
Πολιτική που επιβεβαιώνεται από τα σχέδια εκτόξευσης των στρατιωτικών δαπανών της μεν Τουρκίας κατά 229% (!) μέσα στη διετία 2027-2029, της δε Ελλάδας από τα 4,5–5 δισ. δολάρια που ήταν το 2016-19 στα 8,3-8,7 δισ. δολάρια, φτάνοντας έως και το 3,76% του ΑΕΠ, κατατάσσοντας την Ελλάδα στην 1η θέση του ΝΑΤΟ αναλογικά με την οικονομία της.
Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Τζεβντέτ Γιλμάζ, δεν παρέλειψε να επισημάνει «ότι η τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει τη «δημιουργία κοινών πλατφορμών με φιλικές και αδελφές χώρες» (δες «Συμφωνία της Μέκκα» που δημιούργησαν Τουρκία, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία) τόσο στον τομέα της ανάπτυξης νέων «αμυντικών» τεχνολογιών όσο και στην εμπορική αξιοποίησή τους.
Συμφωνία της Μέκκα η Τουρκία; Συμφωνία με ΗΑΕ, Αίγυπτο και Ισραήλ η Ελληνική κυβέρνηση.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανατρέχοντας ιστορικά σε μάχες όπως αυτή του Μαντζικέρτ – όπου οι Σελτζούκοι επικράτησαν των Βυζαντινών – τόνισε ότι «δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να πραγματοποιήσει επεμβάσεις σε βάρος μας δεν θα παρακολουθούμε από τις εξέδρες εχθρικά βήματα που αποσκοπούν στην περικύκλωση της χώρας μας στην περιοχή».
Στο ίδιο πλαίσιο, συνεχίζονται οι διαρροές και για τις συνομιλίες που είχε πρόσφατα στην Αθήνα ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν και επικεφαλής των τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, Ιμπραχίμ Καλίν: «Η Τουρκία θέλει να διατηρήσει την εποικοδομητική της προσέγγιση σε σχέση με την Ελλάδα, ωστόσο θα διατηρήσει σταθερή τη στάση απέναντι στα δικαιώματα και τα συμφέροντά της. Θέλει να αναπτύξει τομείς συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, ωστόσο δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων μέσω μονομερών βημάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δεν θα δεχτεί τη διατάραξη του status quo στο Αιγαίο μέσω της στρατιωτικοποίησης των νησιών», δήλωσε στους συνομιλητές του σύμφωνα με τη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Γενί Σαφάκ».
Συμπλήρωσε δε ότι «είναι λάθος δρόμος η προσπάθεια της Ελλάδας να δημιουργήσει μια νέα γραμμή ασφαλείας στην περιοχή μέσω του Ισραήλ. H Τουρκία δεν αποτελεί απειλή για την Ελλάδα, ωστόσο παρά την καλή πίστη, δεν θα επιτρέψει εξελίξεις που θα έβλαπταν τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της».
Ο ελληνικός και τούρκικος καπιταλισμός, οργανικά στοιχεία του ευρωατλαντισμού με το συγκεκριμένο μεσαίο ειδικό του βάρος του ελληνικού και την ανώτερη θέση του τούρκικου, στην αναζήτηση ζωτικού χώρου οικονομικής επέκτασης στην περιοχή, αντιμετωπίζει ο ένας τον άλλον σαν ευκαιρία και σαν εμπόδιο.
Εξ ου και η σταθερή αυξητική τροχιά (μετά την πανδημία) του συνολικού διμερή όγκου εμπορίου από 5,3 δισεκατομμύρια δολάρια το 2021 σε 6,7 δις το 2025.
Αξιοποιώντας την αναβαθμισμένη θέση τους, επιδιώκουν παράλληλα ένα κλείσιμο των αναμεταξύ τους εκκρεμοτήτων.
Σε αυτή την κίνηση, εξ αιτίας ακριβώς της ανισόμετρης ανάπτυξης και των ευρύτερων αντιθέσεων, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος κρίσεων. Οι κίνδυνοι αυτοί μεγαλώνουν καθώς ο αμερικανικός παράγοντας, στον ανταγωνισμό του με τον ευρωπαϊκό, δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήσει ελεγχόμενες κρίσεις για να ενισχύσει τα προγεφυρώματά του στην περιοχή.
Σε αυτό το ευρωασιατικό τρίγωνο των γεωπολιτικών αναταράξεων (Μέση Ανατολή, Κασπία, Βαλκάνια) στο οποίο οι χθεσινοί σύμμαχοι μετατρέπονται σε σημερινούς αντιπάλους, η μόνη διπλωματία που ταιριάζει στους λαούς είναι η διπλωματία του αμοιβαίου οφέλους, η διπλωματία της καλής γειτονίας.
Η εντυπωσιακή ανάπτυξη ενός ευρύτερου αντι-ιμπεριαλιστικού ρεύματος στην σημερινή Τουρκία, που θυμίζει την περίοδο της ελληνικής μεταπολίτευσης, προσφέρουν αξιοπρόσεκτες δυνατότητες στις αριστερές, διεθνιστικές δυνάμεις και στις δύο πλευρές του Αιγαίου να συγκροτήσουν κοινό μέτωπο για να πληρώσουν οι ένοχοι για τα εγκλήματα τους.
