102 χρόνια Rayo Vallecano (Κεραυνός του Βαγιέκας)
Η ιστορία της ομάδας του λαού, της αντίστασης και του Βαγιέκας
Στις 29 Μάη 1924, γεννήθηκε στη λαϊκή συνοικία Βαγιέκας της Μαδρίτης ένας σύλλογος που έμελλε να ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια του ποδοσφαίρου. Η Rayo Vallecano δεν ήταν ποτέ απλώς μια ομάδα. Έγινε σύμβολο μιας γειτονιάς, μιας κοινωνικής τάξης, ενός τρόπου ζωής και μιας κουλτούρας αντίστασης που επιβιώνει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Η ιστορία της Ράγιο δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ιστορία του Βαγιέκας. Είναι δύο πράγματα δεμένα μεταξύ τους. Η ομάδα και η γειτονιά μεγάλωσαν μαζί, πόνεσαν μαζί, αγωνίστηκαν μαζί και επέζησαν μαζί.
Η ίδρυση της ομάδας έγινε στο σπίτι της Prudencia Priego. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Julián Huerta και το αρχικό όνομα του συλλόγου ήταν «Agrupación Deportiva El Rayo». Από τα πρώτα της βήματα η ομάδα εκπροσωπούσε κυρίως εργάτες, φτωχές οικογένειες και ανθρώπους που ζούσαν στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της νότιας Μαδρίτης.
Το Βαγιέκας εκείνης της εποχής δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα του κέντρου της Ισπανικής πρωτεύουσας. Ήταν μια περιοχή γεμάτη εργοστάσια, ανειδίκευτους εργάτες, οικογένειες μεταναστών από την επαρχία και ανθρώπους που έδιναν καθημερινό αγώνα για να επιβιώσουν. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, χιλιάδες άνθρωποι από την Ανδαλουσία και την Εξτρεμαδούρα μετακινήθηκαν προς τη Μαδρίτη αναζητώντας δουλειά. Πολλοί κατέληξαν στο Βαγιέκας, σε σπίτια χωρίς βασικές υποδομές, χωρίς νερό ή ηλεκτρικό στα πρώτα χρόνια.
Οι ίδιοι οι κάτοικοι έχτισαν μεγάλο μέρος της γειτονιάς μόνοι τους. Δημιούργησαν συλλογικότητες, εργατικές οργανώσεις και δίκτυα αλληλεγγύης για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Έτσι διαμορφώθηκε η ταυτότητα του Βαγιέκας: εργατική, συλλογική, περήφανη και βαθιά πολιτικοποιημένη.
Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώθηκε από νωρίς και στη Ράγιο. Η ομάδα συμμετείχε επίσης στην Federación Obrera de Fútbol, την Εργατική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ισπανίας, κάτι που δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο για τα δεδομένα της εποχής. Η σύνδεση της ομάδας με τα λαϊκά στρώματα και τους κοινωνικούς αγώνες είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται.
Στη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο, το Βαγιέκας εξελίχθηκε σταδιακά σε μια από τα πιο πολιτικοποιημένες περιοχές της Μαδρίτης. Η περιοχή αποτέλεσε χώρο έντονων εργατικών κινητοποιήσεων, αντιφασιστικών δράσεων και συλλογικών διεκδικήσεων. Οι κάτοικοι αγωνίζονταν για σχολεία, νοσοκομεία, συγκοινωνίες, δημόσιες υπηρεσίες και αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής. Το Βαγιέκας δεν είχε σχεδόν τίποτα και έπρεπε να τα διεκδικήσει όλα.
Ιδιαίτερα σημαντικός υπήρξε ο ρόλος των γυναικών της γειτονιάς. Οι γυναίκες του Βαγιέκας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή κοινωνικών αγώνων κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’60, του ’70 και του ’80 του περασμένου αιώνα. Συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις απέναντι στη φτώχεια, την κρατική καταστολή και τις εξώσεις, οργανώνοντας συλλογικές κουζίνες, κοινωνικές δομές και τοπικές επιτροπές γειτονιάς. Η κοινωνική αλληλεγγύη στο Βαγιέκας δεν ήταν θεωρία· ήταν καθημερινή ανάγκη.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα μεγάλωσε και η Ράγιο Βαγιεκάνο
Τα πρώτα χρόνια της ομάδας ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Αγωνιζόταν σε χωμάτινα γήπεδα, με περιορισμένους οικονομικούς πόρους αλλά με τεράστιο πάθος. Το 1949 συνέβη ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα στην ιστορία του συλλόγου: προστέθηκε στη λευκή φανέλα η περίφημη κόκκινη διαγώνια λωρίδα, η «Franja». Η έμπνευση προήλθε από τη River Plate του Μπουένος Άιρες. Η φανέλα αυτή εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Για τους Rayistas η διαγώνια λωρίδα δεν είναι απλό αισθητικό στοιχείο. Είναι η ταυτότητα της ομάδας, το σύμβολο του Βαγιέκας και της λαϊκής της προέλευσης.
Για δεκαετίες η Ράγιο περιπλανιόταν ανάμεσα στις μικρές κατηγορίες, όμως η μεγάλη στιγμή ήρθε το 1977 με την πρώτη άνοδο στην Primera División (1η Κατηγορία του πρωταθλήματος). Για πρώτη φορά η μικρή ομάδα της εργατικής συνοικίας θα αντιμετώπιζε τους γίγαντες του ισπανικού ποδοσφαίρου.
Η πρώτη σεζόν στη μεγάλη κατηγορία, το 1977-78, έμεινε για πάντα στην ιστορία. Εκεί γεννήθηκε το θρυλικό προσωνύμιο «Matagigantes» — Γιγαντοκτόνος (Φονέας των Γιγάντων). Μέσα στο μικρό και ασφυκτικό Estadio de Vallecas η Ράγιο άρχισε να νικά ιστορικούς αντιπάλους όπως η Real Madrid, η Barcelona, η Atlético Madrid και η Athletic Bilbao. Το γήπεδο του Βαγιέκας έγινε ένας από τους πιο δύσκολους προορισμούς στην Ισπανία. Η ομάδα δεν φοβόταν κανέναν. Δεν είχε τα αστέρια ή τα χρήματα των μεγάλων, αλλά είχε ένταση, πάθος και μια ολόκληρη γειτονιά πίσω της. Το «Matagigantes» δεν ήταν απλώς ποδοσφαιρικό παρατσούκλι. Ήταν πολιτισμική δήλωση. Η ιδέα ότι μια μικρή εργατική συνοικία μπορεί να κοιτάζει στα μάτια τους ισχυρούς και να τους νικά.
Το Estadio de Vallecas έγινε η φυσική έκφραση αυτής της νοοτροπίας. Χτισμένο μέσα στις πολυκατοικίες της γειτονιάς, χωρίς πολυτέλειες και εμπορική βιτρίνα, με τις εξέδρες σχεδόν δίπλα στο χορτάρι του αγωνιστικού χώρου, απέκτησε έναν σχεδόν μυθικό χαρακτήρα. Για πολλούς θεωρείται μέχρι σήμερα το τελευταίο πραγματικά λαϊκό γήπεδο της Ισπανίας. Δεν είναι τουριστικό αξιοθέατο ούτε υπερσύγχρονη αρένα, είναι κομμάτι της γειτονιάς.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 εμφανίστηκε ένα ακόμα στοιχείο που θα καθόριζε τη διεθνή εικόνα της Ράγιο: οι Bukaneros (Πειρατές). Το οργανωμένο οπαδικό γκρουπ ιδρύθηκε το 1992 και από την πρώτη στιγμή δήλωσε ξεκάθαρα την αντιφασιστική, αντιρατσιστική και διεθνιστική του ταυτότητα.
Οι Bukaneros εξελίχθηκαν σε ένα από τα πιο γνωστά πολιτικοποιημένα οπαδικά κινήματα της Ευρώπης. Στις εξέδρες του Βαγιέκας εμφανίστηκαν πανό αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, τους πρόσφυγες, τους εργάτες, τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και τα αντιφασιστικά κινήματα. Η κερκίδα της Ράγιο έγινε πολιτικός και κοινωνικός χώρος έκφρασης.
Η σχέση τους με τη διοίκηση και τις ισπανικές αρχές υπήρξε συχνά συγκρουσιακή. Οι Bukaneros αντιμετώπισαν διώξεις, πρόστιμα και απαγορεύσεις εξαιτίας της πολιτικής τους στάσης, αλλά συνέχισαν να αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της ταυτότητας της ομάδας.
Οι Bukaneros όπως και η τεράστια πλειοψηφία των οπαδών της ομάδας, εδώ και πολύ καιρό, βρίσκονται σε ανοιχτή ρήξη με τον πρόεδρο της ομάδας Μάρτιν Πρέσα Ο Μάρτιν Πρέσα με τις άθλιες επιλογές του δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην ομάδα και τη σχέση της με τη γειτονιά.
Όπως θα λέγαμε και εμείς από εδώ από την Αθήνα, «Η ΡΑΓΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ Π…. (Παπάρα) ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ!!»Την ίδια στιγμή, η Ράγιο παρέμενε βαθιά συνδεδεμένη με την κοινωνία του Βαγιέκας. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ισπανία, όταν χιλιάδες οικογένειες κινδύνευαν με εξώσεις, άνθρωποι της ομάδας, οπαδοί και κάτοικοι συμμετείχαν σε καμπάνιες αλληλεγγύης και στήριξης. Στο Βαγιέκας η ομάδα δεν ήταν αποκομμένη από την κοινωνία, ήταν μέρος της.
Το 2015 η Ράγιο παρουσίασε μία από τις πιο ιστορικές εμφανίσεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η δεύτερη φανέλα με τη ροζ διαγώνια λωρίδα σχεδιάστηκε ώστε μέρος των εσόδων να στηρίζει κοινωνικούς σκοπούς και οργανώσεις που δραστηριοποιούνταν ενάντια στον καρκίνο, την ενδοοικογενειακή βία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η φανέλα απέκτησε διεθνή απήχηση και έγινε παγκόσμιο σύμβολο κοινωνικής ευαισθησίας μέσα στο ποδόσφαιρο.
Μια κορυφαία στιγμή της ομάδας ήταν όταν έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA τη σεζόν 2000-01, στην πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή υπέρβαση, όπου αποκλείστηκε από την Βάσκικη ομάδα Αλαβές
Η σεζόν 2025-26 αποτέλεσε το μεγαλύτερο ίσως ορόσημο στα 102 χρόνια της ιστορίας της. Η Ράγιο απέκλεισε την ΑΕΚ στην προημιτελική φάση του UEFA Conference League , απέκλεισε την ομάδα του Στρασβούργου στα ημιτελικά και έφτασε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό τελικό, όπου έχασε από την αγγλική Κρίσταλ Πάλας. Για μια ομάδα που γεννήθηκε σε μια φτωχή εργατική συνοικία και πέρασε δεκαετίες παλεύοντας για επιβίωση, το ότι έφτασε σε ευρωπαϊκό τελικό έμοιαζε σχεδόν απίστευτο.
Και όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν εξηγεί πλήρως τι είναι η Ράγιο Βαγιεκάνο…
Η Ράγιο δεν είναι μόνο, ή κυρίως, οι νίκες της, οι άνοδοι ή οι ευρωπαϊκές πορείες. Είναι η σχέση της με τη γειτονιά. Είναι οι άνθρωποι του Βαγιέκας. Είναι οι εργάτες, οι μετανάστες, οι γυναίκες των κοινωνικών αγώνων, οι αντιφασίστες των κερκίδων, οι οικογένειες που μεγάλωσαν μέσα στο Estadio de Vallecas.
Σε έναν κόσμο όπου το ποδόσφαιρο μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε προϊόν, η Ράγιο συνεχίζει να θυμίζει ότι οι ομάδες κάποτε ανήκαν στις γειτονιές τους και στο λαό τους.
Γι’ αυτό και το πιο σωστό σύνθημα που περιγράφει τη Ράγιο παραμένει ίσως το πιο απλό: «Rayo no es solo un club, es un barrio» («Η Ράγιο δεν είναι μόνο μια ομάδα, είναι μια γειτονιά»).
Rayo Vallecano Greek Fans Club…
Καμπάνια Αλληλεγγύης για τους σεισμοπαθείς της Βενεζουέλας
Συγκεντρώνουμε χρήματα για να στηριχθούν οι σεισμοπαθείς. Τα χρήματα θα σταλούν στην «Κομμούνα Panal 2021».
Μετά τον καταστροφικό σεισμό του Ιούνη η Κομμούνα “Panal 2021”, με το σύνθημα “Αλληλεγγύη από το λαό για το λαό” βρέθηκε στην πρώτη γραμμή αλληλεγγύης, συμμετέχοντας στα σωστικά συνεργεία, παρέχοντας τροφή και στέγη, συγκεντρώνοντας είδη ανάγκης για τους σεισμοπαθείς. Έχουν κάνει μια έκκληση για συγκέντρωση χρημάτων, μέσω crowdfunding (λόγω του εμπάργκο είναι δύσκολο να σταλούν κατευθείαν χρήματα).
Ως Club θα συγκεντρώσουμε χρήματα και θα καταθέτουμε ένα – δύο μεγάλα ποσά στο crowdfunding… για να μην έχουμε “απώλειες” χρημάτων με τις προμήθειες. Καλούμε όλες τις φίλες και τους φίλους να υποστηρίξουν αυτή την προσπάθεια.
Τα χρήματα θα τα συγκεντρώνουμε στο Λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας:
GR10 0110 7200 0000 7206 4886 681
(παράκληση: η κατάθεση να γίνεται από λογαριασμό της Εθνικής, ώστε να μην πληρώνουμε προμήθεια)
δύο λόγια για την “Panal 2021” (Κυψέλη 2021)
Οι Κομμούνες, θεσμοποιήθηκαν από τον Ούγκο Τσάβες, ως εργαλείο οικοδόμησης του σοσιαλισμού και ως μορφή οργάνωσης της κοινωνίας από τα κάτω.
Η πλέον εμβληματική από αυτές είναι η Σοσιαλιστική Κομμούνα “Panal 2021”. Βρίσκεται στο Καράκας, στη γνωστή για τους αγώνες της εργατική συνοικία “21 de Enero”. Το όνομα της συνοικίας θυμίζει τον αγώνα που οδήγησε στην πτώση της δικτατορίας του Χιμένεθ το 1958. Ο αγώνας αυτός ξεκίνησε 21 Γενάρη.
Η Κομμούνα “Panal 2021” ιδρύθηκε το 2008, από την Πατριωτική Δύναμη ALEXIS VIVE (Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ!). Το όνομα αυτής της συλλογικότητας αναφέρεται σε έναν σύντροφό τους, τον Αλέξη Ρεβεντον, που δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος ενάντια στον Τσάβες, το 2002.
Η Κομμούνα κατοικείται από 13.000 ανθρώπους. Η αυτοoργάνωση και η συλλογική αυτοδιαχείριση της καθημερινότητάς τους αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της υλικής ζωής: παραγωγή, διατροφή, εκπαίδευση, υγεία, οικονομία. Λειτουργούνε συνελευσιακά και οι αποφάσεις υλοποιούνται από 9 Εκτελεστικά Συμβούλια.
https://progressive.international/wire/2022-09-21-the-commune-is-the-supreme-expression-of-participatory-democracy/en/
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ!
………………………………………………………………………………………………………………
Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις βιβλίων και διαφόρων ειδών
πηγαίνουν για την Καμπάνια για τους σεισμοπαθείς της Βενεζουέλας
