Ντοκιμαντέρ: Μια αναφορά για την τραγωδία στο Λαμέρντ και τη Χέλμα
Ήταν 5:15 το απόγευμα της πρώτης ημέρας της επίθεσης. Στη νότια ιρανική πόλη Λαμέρντ, ο αέρας ήταν γεμάτος με τους απλούς, ρυθμικούς ήχους της παιδικής ηλικίας — αγόρια και κορίτσια βυθισμένα στη χαρά του ποδοσφαίρου και του βόλεϊ.
Τότε, ο ουρανός σκίστηκε στα δύο.
Μέσα σε μια στιγμή, χτύπησαν τρεις πύραυλοι. Τα γέλια σίγησαν, δίνοντας τη θέση τους στις κραυγές μιας σφαγής. Είκοσι τρεις αθώες ζωές χάθηκαν ακαριαία, ενώ εκατοντάδες άλλες διαλύθηκαν, φέροντας πληγές που δεν θα επουλωθούν ποτέ πραγματικά.
Τις πρώτες μέρες του πολέμου, ο αμερικανικός στρατός καυχιόταν για τα «νέα οπλικά του συστήματα», νιώθοντας μια διεστραμμένη περηφάνια για την «επιτυχία» των πιο πρόσφατων μηχανών θανάτου του. Ωστόσο, καθώς η φρίκη κατέστη αδύνατο να αγνοηθεί, η στάση τους μετατράπηκε σε μια δειλή ασπίδα: την άρνηση. Στα τέλη Μαρτίου του 2026, η CENTCOM εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση αποποιούμενη κάθε ευθύνη — μια κυνική, ψυχρή απόπειρα διαγραφής της αλήθειας. Όμως, ανεξάρτητοι παρατηρητές και οι κραυγές των θυμάτων έχουν διαρρήξει αυτό το πέπλο εξαπάτησης.
Αυτή η εξάλεπτη ταινία αποτυπώνει έναν ωκεανό ψεμάτων — ένα ίχνος αιματοχυσίας που εκτείνεται από το Μινάμπ έως το Λαμέρντ. Έχουν περάσει επτά μήνες και οι αρχιτέκτονες αυτής της σφαγής εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από την κούφια, δειλή υπόσχεση για «συνεχιζόμενες έρευνες».
Ανάμεσα στα πρόσωπα των θυμάτων βρίσκεται η Χέλμα. Ένα παιδί-θαύμα, που γεννήθηκε μετά από δέκα χρόνια απελπισμένων προσευχών των γονιών της, για να αφανιστεί τελικά από τον ψυχρό, μεταλλικό υπολογισμό μιας δοκιμής πυραύλου PrSM.
Στους ψυχρόαιμους δολοφόνους που πατούν τη σκανδάλη και κρύβονται πίσω από γραφειοκρατικά τείχη: η σιωπή σας δεν αποτελεί απόδειξη αθωότητας — είναι ομολογία. Εσείς το αποκαλείτε «δοκιμή»· ο κόσμος το αναγνωρίζει ως έγκλημα.
Σκηνοθεσία: Χαμπίντ Αχμαντζντέχ (Habib Ahmadzadeh), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τεχνών της Τεχεράνης
Αγγλικοί υπότιτλοι
Διάρκεια: 6:39
