14 Νοεμβρίου – Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη
Πηγή: Agriniostories
Για τη δική μας οικογένεια, ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 μπήκε στη ζωή μας από τη νηπιακή ηλικία του παιδιού μας. Από τότε διανύσαμε μια μακρά διαδρομή, γεμάτη προκλήσεις, αγωνίες, ξενύχτια, αλλά και αμέτρητες μικρές και μεγάλες νίκες.
Από τα πρώτα παιδικά χρόνια, όπου η ευθύνη ήταν αποκλειστικά δική μας, περάσαμε στη σχολική ηλικία, με την ανάγκη για ασφάλεια, αποδοχή και ισότιμη συμμετοχή. Ακολούθησε η εφηβεία, με τις ιδιαίτερες δυσκολίες της, τις αμφισβητήσεις και τη διεκδίκηση της ανεξαρτησίας. Και σήμερα, στο κατώφλι της ενήλικης ζωής, μαθαίνουμε κι εμείς ως γονείς να περνάμε από τον έλεγχο στην εμπιστοσύνη, από την προστασία στην αυτονομία.
Σε αυτή τη διαδρομή καταλάβαμε πως ο διαβήτης δεν είναι μόνο αριθμοί, μετρήσεις και δόσεις ινσουλίνης. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος, με συναισθήματα, ανάγκες, επιθυμίες και όνειρα.
Πολύτιμα εφόδιά μας υπήρξαν η συνεχής εκπαίδευση, η επιστημονική ενημέρωση και η εξέλιξη της τεχνολογίας. Γιατί η γνώση προσφέρει ασφάλεια, ενδυναμώνει και μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις κάθε νέας ηλικιακής περιόδου.
Εξίσου σημαντική υπήρξε η δύναμη της συλλογικότητας. Μέσα από τη συμμετοχή στους συλλόγους ανθρώπων με διαβήτη μάθαμε πως δεν είμαστε μόνοι. Πως η ανταλλαγή εμπειριών, η αλληλοϋποστήριξη και οι κοινές διεκδικήσεις μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικά τη ζωή πολλών οικογενειών.
Όμως η συλλογικότητα δεν είναι απλώς μια ιδιότητα ή μια επετειακή παρουσία. Είναι ευθύνη, συνέπεια και διαρκής προσφορά. Οι σύλλογοι οφείλουν να εξελίσσονται, να αφουγκράζονται τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων που εκπροσωπούν και να παραμένουν ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Με εξωστρέφεια, συνεργασίες, εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, παρεμβάσεις και ουσιαστικές δράσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά πρωτίστως με διαρκή αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων που εκπροσωπούν και τη διασφάλιση μιας ζωής με αξιοπρέπεια, ισότητα και ασφάλεια. Ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι κοινωνικά ευάλωτοι άνθρωποι μοιάζουν ολοένα και περισσότερο να αντιμετωπίζονται ως βάρος από εκείνους που κατέχουν την εξουσία, αντί να αποτελούν προτεραιότητα για την κοινωνική προστασία και αλληλεγγύη.
Γιατί η ευαισθητοποίηση δεν μπορεί να περιορίζεται στον Νοέμβριο, όταν ο διαβήτης είναι μια καθημερινή πραγματικότητα 365 ημέρες τον χρόνο.
Και γιατί η αξία μιας συλλογικότητας δεν αποτυπώνεται μόνο σε όσα διακηρύσσει, αλλά κυρίως σε όσα προσφέρει, διεκδικεί και καταφέρνει στην πράξη.
Ως μητέρα και ως παιδίατρος, πιστεύω βαθιά πως ο στόχος μας δεν είναι μόνο η καλή γλυκαιμική ρύθμιση. Είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που θα εξελιχθούν σε αυτόνομους, δυνατούς και ευτυχισμένους ενήλικες, με αυτοπεποίθηση και ελευθερία να κυνηγούν τα όνειρά τους.
Γιατί ο διαβήτης είναι μέρος της ζωής μας, όχι ολόκληρη η ζωή μας.
Ας συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, να μοιραζόμαστε, να στηρίζουμε και να διεκδικούμε. Όχι μόνο για τα δικά μας παιδιά, αλλά για κάθε παιδί, κάθε νέο και κάθε άνθρωπο που ζει με διαβήτη.
Η γνώση μάς ενδυναμώνει. Η αλληλεγγύη μάς ενώνει. Και η συλλογικότητα αποκτά πραγματική αξία όταν γίνεται πράξη, κάθε μέρα.
Η Χριστίνας Νείλα είναι επιμελήτρια Α’ παιδίατρος του Κέντρου Υγείας Μύτικα
