ΜΕΤΑΒΑΣΗ – Οργάνωση για την Κομμουνιστική Προοπτική
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών:
– Να τιμωρηθούν οι ένοχοι υπουργοί και διευθύνοντες σύμβουλοι
– Στο δημόσιο οι σιδηρόδρομοι με νέους κοινωνικούς όρους
Με τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών, ο αγώνας για δικαίωση και παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων υπουργών της κυβέρνησης, των διευθυνόντων συμβούλων της Hellenic Train και των άλλων επιχειρήσεων, για το θάνατο 57 συμπολιτών μας, περνάει σε μια νέα φάση: Μπροστά μας είναι ο δικαστικός αγώνας που ξεκινά στη Λάρισα στις 23 Μαρτίου 2026.
Ο αγώνας αυτός θα είναι μακρόχρονος και χρειάζεται να συνεχιστεί με πείσμα και επιμονή, κόντρα στη συστηματική προσπάθεια της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, του επιχειρηματικού ομίλου του ΟΣΕ, των συμμάχων τους στη δικαστική εξουσία και στα καθεστωτικά ΜΜΕ για συγκάλυψη, αποπροσανατολισμό, ατιμωρησία των δικών τους ανθρώπων και επίρριψη όλων των ευθυνών σε χαμηλά ιστάμενα κλιμάκια και στους εργαζόμενους.
Για να αντιμετωπιστεί ο μηχανισμός συγκάλυψης, απαιτείται να συνδυαστεί η μάχη εντός της δικαστικής αίθουσας με τη μάχη έξω από αυτήν, στους δρόμους. Να γίνει υπόθεση του μαζικού κινήματος, των εργατικών συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των μαθητικών συνελεύσεων, του λαϊκού κινήματος. Όπως έδειξε η δίκη κατά της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, η παρέμβαση του μαζικού κινήματος μπορεί να φέρει αποτελέσματα.
Το κίνημα των Τεμπών αποκάλυψε ήδη τον ηθικό αυτουργό του εγκλήματος: την ιδιωτικοποίηση. Ανέδειξε τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, τη διάσπαση του οργανισμού, τη διάλυση, την υποστελέχωση, τις αρπαχτές και, πάνω από όλα, την υπερεκμετάλλευση και εξουθένωση των εργαζομένων. Μια πολιτική που εκπορεύεται από τη λογική του κέρδους και της αγοράς. Που προωθείται σταθερά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις με «κορμό» τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως, η καταγγελία του κέρδους, όσο κι αν είναι αναγκαία, δεν φτάνει. Ο αγώνας για δικαίωση και τιμωρία χρειάζεται να συνδυαστεί με τον αγώνα για να δημιουργηθούν οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι ώστε να μην επαναληφθεί το έγκλημα. Για αυτό, είναι αναγκαίο, όσο ποτέ πριν, να τεθεί ψηλά το αίτημα να περάσουν οι σιδηρόδρομοι αποκλειστικά στο δημόσιο, ώστε να έχουμε ενοποιημένη επιχείρηση, ασφαλείς και σύγχρονες μεταφορές, φτηνό εισιτήριο, οικολογική λογική, επέκταση του δικτύου σε πόλεις και περιοχές.
Σε αυτόν το δημόσιο σιδηρόδρομο απαιτείται να έχουν αποφασιστικό λόγο και δημοκρατικό έλεγχο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι κοινωνικοί φορείς. Οι εργαζόμενοι με τα συνδικάτα προειδοποίησαν, οι ίδιοι ήταν τα πρώτα θύματα. Γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Για αυτό, απαιτείται να έχουν με νόμο το δικαίωμα βέτο, εδικά για θέματα ασφάλειας. Ιδιαίτερα στο θέμα της αποζημίωσης, το μαζικό κίνημα μπορεί να απαιτήσει και να αποδείξει ότι η ιταλική Hellenic Train δεν πρέπει να πάρει ούτε ένα ευρώ, από το πέρασμα της στο δημόσιο. Αγωνιζόμαστε για μια κρατικοποίηση υπέρ του δημόσιου και λαϊκού συμφέροντος, για τις κοινωνικές ανάγκες. Που δεν θα επαναλαμβάνει αυτές της πάλαι ποτέ σοσιαλδημοκρατίας, που δούλευαν υπέρ του κεφαλαίου.
Η λογική «τι δημόσιο – τι ιδιωτικό» δεν συμβάλει σε αυτή την αναγκαιότητα, κάνει ζημιά στο κίνημα, βοηθά την εμπέδωση των ιδιωτικοποιήσεων. Αντίθετα, είναι αναγκαίο και θα βοηθήσει το μαζικό κίνημα, όπως και θα δυσκολέψει πολύ την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου, να συμβάλουν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς σε ένα μετωπικό, όσο το δυνατόν ενιαίο αγωνιστικό κίνημα για ένα πλήγμα στις ιδιωτικοποιήσεις με τη διεκδίκηση για μια κοινωνική, εργατική και λαϊκή κατάκτηση σε αυτό το πεδίο.
Ανοίγοντας, έτσι, το δρόμο για κατακτήσεις σε όλες τις υπηρεσίες κοινωνικών αγαθών, σε μεταφορές, ενέργεια, νερό, υγεία, παιδεία, πρόνοια. Δικεκδικώντας επενδύσεις για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για την πολεμική βιομηχανία, όπως με το επενδυτικό πρόγραμμα RearmEurope, τα F-35 και τις φρεγάτες του ΝΑΤΟ, για τους πολέμους των αφεντικών.
Ο αγώνας για δημόσιο σιδηρόδρομο απαιτείται να είναι μαζικός, αποφασιστικός, επίμονος και πάνω από όλα, ενωτικός. Να περάσει στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα. Και σε αυτό, χρειάζεται να συμβάλει ολόκληρη η μαχόμενη Αριστερά που συμφωνεί και έχει αναδείξει το αίτημα. Ιδιαίτερα η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά, προσπερνώντας ή κρατώντας επιμέρους διαφορές και ιδιαίτερα, ξεφεύγοντας από τον «ενδοκινηματικό εμφύλιο». Το αίτημα αυτό, συνδέει την αντικαπιταλιστική πάλη με τις λαϊκές ανάγκες, αναδεικνύει την ανάγκη του αντι-ΕΕ αγώνα, χτυπάει στην καρδιά του το κεφάλαιο, χωρίς, όμως, να διασπά το κίνημα.
Καλούμε όλες τις συλλογικότητες και δυνάμεις, που αγωνίζονται για έναν δημόσιο σιδηρόδρομο, να βρεθούμε μαζί στις συγκεντρώσεις, σε όλες τις πόλεις και ιδιαίτερα στην Αθήνα, δυναμώνοντας τη φωνή για δικαίωση – τιμωρία – δημόσιο σιδηρόδρομο, ανεξάρτητα από ιδιαίτερες προσυγκεντρώσεις και επιμέρους μπλοκ.
Κοινωνικές εκρήξεις, όπως η περσινή, δεν επαναλαμβάνονται κάθε μέρα. Το κίνημα των Τεμπών, όμως, είναι εδώ. Δεν θα παρασυρθεί στο κοινοβουλευτικό παιγνίδι, δεν θα διασπαστεί, ούτε θα πέσει στην ακροδεξιά εκμετάλλευση.
Το κίνημα των Τεμπών θα νικήσει
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026,
όλοι και όλες στις απεργίες και στις συγκεντρώσεις
– Στην Αθήνα, στο Σύνταγμα στις 12 μ.
– Το μπλοκ της Πρωτοβουλίας για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά, στη συμβολή Όθωνος και Αμαλίας, στις 11.30 πμ.
