Μπαίνουμε στη ζώνη των 30 βαθμών και πάνω, οπότε, θέλοντας ή μη, θέλοντας κυρίως, το καλοκαίρι αρχίζει να γεμίζει το μυαλό μας. Είτε ως ηδονή, είτε ως οδύνη – η απόσταση μπορεί είναι ένας μικρός αναγραμματισμός με άλλη ορθογραφία, αλλά ψυχικά…
Στη σκέψη λοιπόν, παρελαύνουν σχέδια, προσδοκίες, ξένοιαστες βυθίσεις, σε πρασινογάλανα νερά, σε παρέες, σε δειλινά, σε βάρκες, σε σκιερές και δροσερές καταφυγές, αλλά ταυτόχρονα όλες οι ματαιώσεις, προσδοκιών, σχεδίων και ζωών.
Το κακό είναι πως όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πληθαίνουν οι σκέψεις της ματαίωσης και μειονεκτούν τα σχέδια και οι αιθρίες.
Υπάρχει κάτι στη ζωή που δεν προσφέρεται για αισιοδοξία, για μαγικές βραδιές και ανέμελες ονειροπολήσεις.
Η έξοδος στην πλατεία το βράδυ, η παρέα, οι φίλοι, η μπύρα, ο καφές όλο και λιγότερο λειτουργούν ως έκσταση και όλο και περισσότερο ως παρηγοριά.
Σα τα τραγούδια να έχουν υποχωρήσει και οι έρωτες να είναι ελλιπείς, η δοτικότητα να περιορίζεται, η ξεγνοιασιά να αποσύρεται!
Και δεν είναι μόνο το θέμα της ηλικίας. Καθώς, πολύ συχνά οι πιο μεγάλοι δείχνουν περισσότερο ενθαρρυμένοι από όσο νεότεροι.
Πρόκειται πρωτίστως για ένα γενικό αίσθημα που ρέει στην ατμόσφαιρα, μολυσματικό και μεταδιδόμενο. Απλώνεται στο χώρο και εγκαθίσταται, επηρεάζοντας μας όλους.
Κι όταν ο χρόνος φτάνει στο σημείο να κριθούν τα πεπραγμένα σου του χειμώνα που διεκπεραιώθηκε, μετράς λεφτά, μετράς τιμές, μετράς διάθεση, μετράς παρέες, και δεν βγαίνει. Μετράς και χρόνο. Κι αυτός δεν βγαίνει. Περισσότερο αυτός.
Ο κόσμος που διανύουμε γίνεται όλο και πιο λίγο φιλικός στους χρήστες του. Κυρίως στους νεότερους και στους πιο απαιτητικούς. Έχει αλλάξει τις ιεραρχήσεις, τις αξιολογήσεις και τις προτεραιότητες. Σ΄ ένα κυνήγι όχι για τον χαμένο χρόνο του Προυστ, με τις αναμνήσεις του και τις αναπαραγωγές του, αλλά με το χαμένο χρόνο του εργοδότη, με τις ασφυξίες και τις καταπονήσεις του.
Τρέχοντας όλη μέρα σε 13ωρο και σε περισσότερο και με απολαβές που δε σε φτάνουν να ζεις στην καθημερινότητα, δεν μένει παρά μια φυγή σε ατομικές και εικονικές πραγματικότητες, δανεισμένες από άλλες ζωές.
Καταναλώνεις αφειδώς εικόνες από μαγευτικές αμμουδιές, υπέροχα σώματα που μαυρίζουν στον ήλιο, περιπέτειες που σε αφορούν αλλά δεν μπορείς να πάρεις μέρος, δεν επαρκείς!…
Ίσως μπορείς να καταλάβεις τώρα ότι οι ανισότητες δεν είναι εκείνο που αφορά τον «πλούσιο» πλανήτη και τη μαύρη Αφρική, είναι εκείνο που αφορά τον πλούσιο κόσμο της διπλανής παραλίας και τον μαύρο αγώνα τον δικό σου που προσπαθείς να επιβιώσεις σε καμίνια. Σε δουλειές που σήμερα είναι και αύριο απειλούνται.
Το να μπορέσεις να δώσεις ένα όνομα σε όλα αυτά, ίσως να σε κάνει πιο ικανό να τα αντιμετωπίσεις, ακόμη κι αν φαίνεται δύσκολο. Ακόμη κι αν φαίνεται πως έχουν εγκατασταθεί για να υπάρχουν αιωνίως, κάτι σαν ο προορισμός του ανθρώπου.
Κι ωστόσο ο προορισμός του ανθρώπου είναι να απολαύσει, να ευτυχήσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μας τσάκισε τόσους αιώνες ο χριστιανισμός ενοχοποιώντας τις πιο ουσιαστικές απολαύσεις – καθώς μόνο οι δυστυχείς έχουν μερίδιο στην ουράνια και αιώνια βασιλεία – τον έρωτα, τη χαρά, τη σχόλη…
Όταν πήγαμε να πάρουμε ανάσα για να ξαναμετρήσουμε τη ζωή όπως είναι, να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της διαρκούς ενοχής, ήρθε ο καπιταλισμός της στέρησης για να μας επισημάνει πως δεν είμαστε οι δικαιούμενοι…
Όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν οι λόγοι για να διεκδικήσουμε την πραγματική ζωή!..
Κι όσο μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό, τόσο ελαφρύτερο γίνεται το βάρος που σηκώνουμε. Έτσι που το καλοκαίρι μπορεί να αποκτά ξανά αιθρία.
Αυτή δεν είναι πρόταση αντίστασης, είναι πρόταση ζωής!
