Η προσοχή μας είναι στραμμένη στη Γαλλία αυτές τις μέρες. Όπου δοκιμάζονται οι αντοχές ενός δυναμικού και ελπιδοφόρου κινήματος, αλλά και τα όρια ενός συστήματος που συστήνεται ως δημοκρατικό και που έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό τα δημοκρατικά προσχήματα ωστόσο τώρα διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες περί δημοκρατίας, κηρύσσοντας ουσιαστικά στρατιωτικό νόμο, όχι για να προστατεύσει τους πολίτες και την πατρίδα, όπως ισχυρίζεται, αλλά για να αποτρέψει την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Ίσως αυτοί ξέρουν καλύτερα εκείνο για το οποίο το ίδιο το κίνημα αμφιβάλλει, τη δύναμη και την απειλή που συνιστά ο εξεγερμένος λαός, όχι μόνο στο παρόν αλλά και στο άμεσο μέλλον, καθώς δεν έχουν να προτείνουν πλέον κάποια σοβαρή ιδέα υπεράσπισης του συστήματός τους, και το μόνο επιχείρημα είναι η απελπισία: η αστυνομία και το δεν υπάρχει εναλλακτική.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κίνημα το οποίο με πρωτοφανή ένταση θέτει τα ασφυκτικά ερωτήματα του κόσμου μας. Του κόσμου των τεράστιων ανισοτήτων οι οποίες μεγαλώνουν κάθε μέρα που περνάει, της περιθωριοποίησης μεγάλων τμημάτων των κάτω τάξεων, της εχθρότητας απέναντι στους ξένους αλλά και στους «ξένους» της δικής μας αυλής. Όπου οι τσάντες Ερμές των 50.000 ευρώ κυκλοφορούν δίπλα στους άστεγους που ζητούν ένα ευρώ για να περάσουν την ημέρα. Όπου οι νέοι με τα πτυχία, τα μεταπτυχία και τα διδακτορικά ψάχνουν αγωνιωδώς μια δουλειά με τον κατώτερο μισθό. Όπου ανακοινώνονται κόστη δισεκατομμυρίων για να εξοπλιστούν οι στρατοί σε πολεμικά σχέδια που δεν αφορούν τους λαούς, αλλά οι σχολικές αίθουσες καταρρέουν γιατί δεν υπάρχουν λεφτά.
Όταν οι κολασμένοι διαμαρτύρονται και ζητούν κανείς δεν τους ακούει. Τα λεφτά έχουν ξοδευτεί στις Ερμές των κυβερνήσεων, των πλουσίων και του πλανήτη. Όταν βγαίνουν στους δρόμους εξαπολύονται εναντίον τους οι σιδηρόφρακτοι φύλακες της αταξίας του συστήματος, ειδικές δυνάμεις που κοστίζουν εκατομμύρια με σκοπό να καταστέλλουν εκείνους που διεκδικούν απλώς ένα μέρος αυτών των εκατομμυρίων. Όταν δεν έχουν άλλο τρόπο παρά μόνο να κάψουν και να καταστρέψουν τα σύμβολά της ζωής που τους έχουν κλέψει, τότε γίνονται πλέον ορατοί, για να κατηγορηθούν πως υπονομεύουν τη δημοκρατία, το κράτος και την ασφάλεια των πολιτών.
Αλλά, από δω και πέρα, φαίνεται πως θα πληθαίνουν οι κοινωνικές εκρήξεις, σε Ευρώπη και Αμερική, για τους χιλιάδες λόγους που ξέρουμε. Κι αυτές οι εκρήξεις όσο δεν μπορούν να βρουν ορίζοντα σε ένα σχέδιο, μια προοπτική, μια ρεαλιστική προσδοκία ή έστω μια μη ρεαλιστική αλλά αληθινή προσδοκία, όσο οι διαδηλώσεις, «ειρηνικές και αναμάρτητες» δεν οδηγούν σε κάποιο έστω αμυδρό φως, τόσο θα βρίσκουν αδιέξοδο διέξοδο σε μια καταστροφική βία, που όμως, ούτως ή άλλως, είναι αμελητέα σε σχέση με την επίσημα ασκούμενη οικονομική, κοινωνική και αστυνομική βία.
Προφανώς, αυτές οι εκρήξεις δεν έχουν μπροστά τους ένα εναλλακτικό σχέδιο. Το πολύ, στην περίπτωση της Γαλλίας να στραφεί ένα μεγάλο μέρος των κάτω προς την «Ανυπότακτη Αριστερά» του Μελανσόν, όπως λένε οι προβλέψεις, αν δεν ξεγελαστεί, και ένα κάποιο μέρος θα ξεγελαστεί από τους νεοφασίστες. Αλλά, σε μια εποχή που οι αλλαγές χρειάζεται να είναι ριζικές, οι όποιες ελπίδες δεν μπορούν να διατηρηθούν για πολύ.
Κι έτσι, όπως έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, οι εξεγέρσεις καίγονται μέσα στη φωτιά τους.
Ωστόσο, οι κύκλοι αυτοί παρότι επαναλαμβάνονται δεν κλείνουν ποτέ. Κι όχι μόνο γιατί επαναλαμβάνονται και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση, αλλά και γιατί κρατούν ανοιχτές τις ρωγμές της ελπίδας, συνεισφέρουν πολλά στη διαμόρφωση της συνείδησης πολλών ανθρώπων, αποκρυσταλλώνουν μορφές οργάνωσης ικανές να κάνουν ανώτερη τη μορφή της έκρηξης την επόμενη φορά (όπως τα κίτρινα γιλέκα, οι λαϊκές συνελεύσεις ή ακόμη και μορφές σαν την ορχήστρα του νέου κόσμου – Orchestre du Nouveau Monde, η οποία δημιουργήθηκε σαν αντίσταση στην απομόνωση της καραντίνας του 2020 και έκτοτε παίζει σε λαϊκές γειτονιές, σε διαδηλώσεις και όπου αλλού χρειάζεται ο κόσμος, ανασυγκροτώντας τη συλλογικότητα και αποκαθιστώντας την υπόληψη της κλασικής μουσική).
Προφανώς η απουσία επαναστατικού πολιτικού φορέα, ικανού να μετασχηματίσει τη λαϊκή οργή σε συνειδητή πολιτική οργάνωση, η έλλειψη στρατηγικού προγράμματος ανατρεπτικής διεξόδου, καθηλώνει τις εκρήξεις και περιορίζει την εμβέλειά τους, καθώς δεν συντελεί στο να μετατραπεί η οργή σε βαθύτερη πολιτική γνώση και συνείδηση. Αλλά κι αυτό δεν είναι απλώς θέμα θέλησης των πολιτικών οργανώσεων, είναι δημιούργημα μιας ιστορικής περιόδου όπου τα ρεαλιστικά σχέδια και προγράμματα εντός συστημικού πλαισίου δεν αποδίδουν, δεν μπορούν να αποδώσουν, και το σχέδιο ανατροπής θέλει συγκέντρωση τεράστιων δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο για να ανοίξει δρόμους προς τη μόνη πλέον ρεαλιστική διέξοδο, το σοσιαλιστικό μέλλον.
Μέχρι να συμβούν αυτά, που θα συμβούν, τα κινήματα και οι κοινωνικές εκρήξεις θα είναι εξαίσια πρελούδια που θα σβήνουν με χαμηλές νότες, έως εξαφανίσεως, αλλά όμως θα προετοιμάζουν μια επόμενη συγχορδία, που κι εκείνη μπορεί να σβήνει στα χαμηλά.
Γεγονός το οποίο σημαίνει πως οι μεγάλες εκρήξεις που θα έχουν συνέχεια και συνέπεια και που θα μεταμορφώσουν τον κόσμο δεν είναι ακόμη έτοιμες, αλλά δεν είναι και μακριά.
