Αφιέρωμα στις προεδρικές εκδηλώσεις για τα πενήντα δύο χρόνια της Μεταπολίτευσης
Ο Π. Κονδύλης έχει γράψει πως η νέα ελληνική ιστορία έτσι όπως την γνωρίσαμε τα τελευταία 200 χρόνια έχει κλείσει τον κύκλο της αλλά τα τραγικά και κωμικά της επεισόδια δεν τελείωσαν ακόμα.
Φαίνεται πως κάποια από τα επεισόδια αυτά ζούμε τελευταία, καθώς το πολιτικό προσωπικό της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης ετοιμάζεται για τους εορτασμούς μιας ακόμη επετείου της Μεταπολίτευσης, που κανείς πλέον δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο γίνεται.
Ποτέ ίσως τόσο συχνά στα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει τέτοια ακολουθία κωμικοτραγικών πολιτικών επεισοδίων με πρωταγωνιστές κυρίως την κυβερνητική πλειοψηφία, σε σημαντικούς ρόλους επίσης κόμματα και πολιτικές ομάδες της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αλλά και την extra συμμετοχή του κ. Τσίπρα και του «νέου» κόμματος που φέρει τον βαρύτιμο και επαμφοτερίζοντα τίτλο του (ή της) ΕΛΑΣ, μπορείτε να διαλέξετε!
Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις χιλιάδων πολιτών – ανάμεσά τους και κορυφαίων πολιτικών – , διώξεις για βαριά αδικήματα σε βάρος κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας από μέρους δικαστικών αρχών ευρωπαϊκού κράτους, και βέβαια στη κορυφή το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη. Η ημερήσια διάταξη του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερο πινάκιο δικαστηρίου θυμίζει παρά νομοθετικό όργανο. Αξίζουν δυο λόγια παραπάνω για το καθένα από αυτά τα επεισόδια, που αν μπορείς να αφαιρέσεις τα τραγικά τους στοιχεία θα θύμιζε τσίρκο με παλιάτσους, ταχυδακτυλουργούς και θηριοδαμαστές.
Περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ (ή η Πελατεία ποτέ δεν πεθαίνει). Εκατοντάδες (ή και χιλιάδες, ποιος ξέρει;) κομματάρχες και πολιτευτές μικρομεσαίου μεγέθους, κυρίως του κυβερνητικού κόμματος, αλλά όχι και αποκλειστικά, με την στήριξη και την ενεργό συμπαράσταση υπουργών και βουλευτών μοιράζονται ζεστό χρήμα. Στο μεγάλο παζάρι της κομματικής πελατείας οι Κρητικοί βόσκουν τα κοπάδια τους στην Καστοριά και οι Θεσσαλοί στα νησιά. Είναι λίγο παράδοξα όλα αυτά αλλά συμβαίνουν, αν και ο διαπρύσιος υπερασπιστής της παράταξης αγανακτεί για το θράσος των κατηγόρων που, για μόνο τέσσερις – πέντε κατηγορούμενους υπουργούς και βουλευτές, διασύρουν ολόκληρη τη πατριωτική παράταξη! Αυτός ο τελευταίος αποτελεί πρωταγωνιστικό στοιχείο του τσίρκου γιατί είναι ο άνθρωπος – ορχήστρα: παλιάτσος, ταχυδακτυλουργός αλλά και θηριοδαμαστής, όταν χρειαστεί.
Ο ανιψιός του Πρωθυπουργού πάλι είναι μια άλλη περίπτωση. Αποτελεί επίλεκτο μέλος της Οικογένειας παίρνει την ευθύνη και προτάσσει το ευρύ στέρνο του για να προφυλάξει το Αφεντικό‧ θα αμειφθεί στο μέλλον, αυτό είναι σίγουρο αλλά όλα αυτά κάτι μου θυμίζουν ή δεν ξέρω, μπορεί να έχω δει πολλές ταινίες με τη Μαφία. Και αυτός πάλι ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός που δεν έβλεπε τίποτα ή όταν έβλεπε για εθνικούς… πάντα λόγους δεν μπορούσε να μιλήσει, πάλι με αναγκάζει να κάνω την αυτοκριτική μου. Θα σταματήσω να βλέπω τέτοιες κακές ταινίες!
Όλοι αυτοί οι ωραίοι κουστουμαρισμένοι τύποι θα συγκεντρωθούν στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου και θα αναλώνονται, ανάμεσα στα άνοστα αστεία τους, σε συμβουλές προς εμάς, προς τον ελληνικό λαό μη τυχόν και ξεχάσουμε τα προτερήματα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας στην οποία ένα μεγάλο πλήθος χιλιάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και πολλοί από τους μετέχοντες στο μεταπολιτευτικό γλέντι, παρακολουθούνται ευθαρσώς για το καλό της δημοκρατίας και του έθνους.
Ο Α. Τσίπρας, πάντα εύστοχος στους χαρακτηρισμούς του απέναντι στους άλλους, προσάπτει στην κυβερνητική παράταξη το «νοσηρό» πολιτικό φαινόμενο του «αδωνισμού»! Αλλά αυτό το θλιβερό κοινοβουλευτικό γαϊτανάκι, που συμβαίνει στο κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε, των αποχωρήσεων και των ανεξαρτητοποιήσεων – και εννοείται, συνήθως, κρατώντας την κοινοβουλευτική έδρα – τί είναι; Θα μου πείτε καλά και τι φταίει ο Τσίπρας γι’ αυτό; Ναι, ο κ. Τσίπρας έχει υιοθετήσει μια άλλη αντίληψη, που εν ολίγοις δεν στέλνει πρόβατα να βοσκήσουν σε κάθε ελληνική γωνιά αλλά μάλλον πιστεύει πως οι πολίτες είναι πρόβατα! Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι νομίζει πως κάθε φορά μπορεί να παίρνει ένα σφουγγάρι και να καθαρίζει τον κυβερνητικό και πολιτικό του μαυροπίνακα από τις ακαθαρσίες μιας πενταετίες, από πολιτικές απάτες σαν το δημοψήφισμα του 2015 και όλα όσα επακολούθησαν μαζί και τις τελευταίες γελοιότητες που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δεν νομίζω να πιστεύουν πολλοί πως είναι αμέτοχος σε όλα αυτά. Μια πολύ πρόσφατη γεύση της πολιτικής του αντίληψης συνοψίζετε στη θέση του για την ίδρυση των ιδιωτικών Πανεπιστημίων στην Ελλάδα: «Ξέρετε εμείς είμαστε αντίθετοι στην ύπαρξη ιδιωτικών Πανεπιστημίων αλλά τώρα έγιναν, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Εδώ πραγματικά έχουμε έναν Τσίπρα από τα παλιά. Ταχυδακτυλουργό. Με τις αλλεπάλληλες μικρές και μεγάλες πολιτικές απάτες: που όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν!
Μετά από όλα αυτά δεν θα είναι καθόλου περίεργο αν εκτός από τον «αδωνισμό» στο ήδη βεβαρυμμένο μητρώο του ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου, ως πολιτικό φαινόμενο και όχι τελείως πρόσφατο, προστεθεί και ο «τσιπρισμός».
Κάποιοι επέλεξαν να μην παραστούν στην φετινή «γιορτή της Δημοκρατίας», μια κίνηση που αποσκοπεί περισσότερο σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων παρά σε κάτι οτιδήποτε ουσιαστικό. Οι άλλοι θα είναι όλοι εκεί μέσα, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συνδικαλιστές και εκπρόσωποι της «κοινωνίας των πολιτών». Η κοινωνία, όμως και οι εργαζόμενοι θα είναι έξω, θυμωμένοι και αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει στο τσίρκο!
