Η Θεοδοσία Καράμ, μια νεαρή κοπέλα από τον Λίβανο που γυρνούσε από εξετάσεις για το διδακτορικό της, έχασε τη ζωή της μαζί με τον πατέρα της και τον 12χρονο αδελφό της όταν το αυτοκίνητο τους χτυπήθηκε από Ντροουν των Σιωναζί.
Δείτε την εικόνα που είναι τόσο συνηθισμένη για εμάς. Ο γονείς συνοδεύουν την κόρη τους που πάει να υποστηρίξει το διδακτορικό της. Πόσο θα καμάρωναν βλέποντας την μπροστά στους καθηγητές της να υποστηρίζει την εργασία της; Σίγουρα θα έρχονταν στο μυαλό τους εικόνες από την πρώτη της μέρα στο δημοτικό, μετά μεγαλύτερη στο γυμνάσιο, την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Αυτά τα γνωστά συναισθήματα που όλοι οι γονείς του κόσμου σε τέτοιες στιγμές φέρνουν στο μυαλό τους. Αλλά και τα σχέδια για το μέλλον της καθώς τους είχε ήδη ανακοινώσει ότι ενδιαφερόταν για πανεπιστημιακή καριέρα.
Αυτή η ευφορία, τα όνειρα, οι ελπίδες των γονιών της και της ίδιας στο δρόμο της επιστροφής για το χωριό τους χάθηκαν όλα γιατί το αυτοκίνητο τους έγινε ένας ακόμα συνηθισμένος στόχος των γενοκτόνων.
Η Θεοδοσία δεν θα δώσει εξετάσεις ξανά ούτε θα διδάξει. Γιατί σε κάποιο σημείο του κόσμου, ένα κράτος δολοφόνος έχει ευτελίσει την ανθρώπινη ζωή, ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων. Γιατί στα μέρη αυτά πραγματοποιείται γενοκτονία!
Στη Γάζα, και σε κάθε τόπο που βρίσκεται κάτω από τη στρατιωτική μπότα των Σιωναζί, το σχολείο δεν είναι αυτονόητο. Δεν είναι χώρος γνώσης, αλλά στόχος. Δεν είναι καταφύγιο αλλά εν δυνάμει ερείπιο.
Η Θεοδοσία δεν είναι μια ακόμα δολοφονημένη φοιτήτρια που δεν πρόλαβε να ζήσει τα όνειρα της.
Είναι όλα τα παιδιά που δεν πρόλαβαν.
Είναι το κορίτσι που ετοιμαζόταν για εξετάσεις και βρέθηκε κάτω από τα ερείπια.
Είναι το αγόρι που κρατούσε τα βιβλία πηγαίνοντας το πρωί στο σχολείο του και βρέθηκε σε λίστα των νεκρών.
Είναι τα παιδιά που δολοφονούνται στον δρόμο προς τις τάξεις τους.
Είναι η γενιά που χάνεται στα συντρίμμια, πριν καν προλάβουν να γράψουν το πρώτο τους διαγώνισμα.
Η Θεοδοσία δεν θα δώσει ξανά εξετάσεις. Όπως δεν θα δώσουν εξετάσεις χιλιάδες παιδιά της Γάζας. Παιδιά που βρέθηκαν κάτω από τα ερείπια σχολείων και καταφυγίων.
Όταν: Στις 6 Ιουνίου 2024 ισραηλινός βομβαρδισμός έπληξε το σχολείο Αλ-Σάρντι της UNRWA στον καταυλισμό Νουσεϊράτ, όπου είχαν καταφύγει περίπου 6.000 εκτοπισμένοι. Σύμφωνα με αναφορές, σκοτώθηκαν τουλάχιστον 33 άνθρωποι, ανάμεσά τους και παιδιά. Οι εικόνες φρικιαστικές. Σχολικές τσάντες μέσα σε χαλάσματα, τετράδια ποτισμένα με αίμα, θρανία θαμμένα κάτω από μπάζα.
Όταν: Στις 9 Ιουλίου 2024 βομβαρδίστηκε το σχολείο Αλ-Άουντα στην περιοχή Χαν Γιούνις, το οποίο λειτουργούσε ως καταφύγιο εκτοπισμένων. Αναφέρθηκαν περισσότεροι από 30 νεκροί, κυρίως γυναίκες και παιδιά.
Όταν: Στις 10 Αυγούστου 2024 αεροπορική επιδρομή έπληξε το σχολείο Αλ-Ταμπίν στην πόλη της Γάζας, που χρησιμοποιούνταν ως χώρος φιλοξενίας εκτοπισμένων. Παλαιστινιακές υγειονομικές αρχές έκαναν λόγο για τουλάχιστον 80 νεκρούς.
Όταν: Στις 11 Σεπτεμβρίου 2024 βομβαρδίστηκε το σχολείο Αλ-Τζαουνί της UNRWA στον Νουσεϊράτ. Σκοτώθηκαν τουλάχιστον 18 άνθρωποι, μεταξύ αυτών και εργαζόμενοι του ΟΗΕ.
Όταν: Η UNRWA ανακοίνωσε ότι έως τον Σεπτέμβριο του 2024 περίπου το 85% των σχολικών κτιρίων της Γάζας είχαν υποστεί ζημιές ή είχαν καταστραφεί.
Όταν: Η UNICEF κατέγραψε τουλάχιστον 64 επιθέσεις σε σχολεία μέσα μόνο στον Οκτώβριο του 2024, με εκατοντάδες θύματα, πολλά από τα οποία ήταν παιδιά.
Όταν: Τον Μάιο του 2025 η UNICEF ανακοίνωσε ότι περισσότεροι από 50.000 ανήλικοι είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί στη Γάζα από την έναρξη του πολέμου.
Όταν: Ειδικοί εισηγητές του ΟΗΕ τον Μάιο του 2025 χαρακτήρισαν τις επιθέσεις σε σχολεία της UNRWA ως «επίθεση στα παιδιά» και «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου».
Δείτε αυτό το δίποδο κτήνος πως καμαρώνει γελώντας που σκότωνε παιδιά με σηκωμένα τα χέρια
🇮🇱 Retired IDF soldiers talk about their experience in the Israeli military and laugh as they do so :
“One of the soldiers rāped a 16-year-girl *laugh*”
“He put Palestinians in a cage and kīlled them”
“Soldiers chased villagers with flamethrowers and set them on fire”
“If I… pic.twitter.com/E6RjI16nje
— Gabbar (@Gabbar0099) June 8, 2026
Το κράτος των Σιωναζί δεν ενεργεί στο κενό. Πίσω από κάθε βόμβα που σκοτώνει μια ακόμα Θεοδοσία στην Γάζα, στον Λίβανο, στο Ιράν υπάρχει πολιτική κάλυψη, στρατιωτική συνεργασία και μια χυδαία υποκρισία ιδιαίτερα από τις ευρωπαϊκές χώρες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Είναι οι ίδιες δυνάμεις που ζητούν υποκριτικά «ανθρώπινα δικαιώματα» στην χώρα των «Μουλάδων», που απαιτούσαν «νομιμότητα» και «διεθνές δίκαιο» όταν δολοφονούσαν οι ουκρανοί Ναζί τον λαό του Ντονμπάς. Και τώρα σιωπούν ή, ακόμα χειρότερα, δικαιολογούν εμμέσως τις δολοφονίες παιδιών. Όπως η πρώην υπουργός των εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ που χαρακτήρισε τις ισραηλινές επιθέσεις σε παλαιστινιακά σχολεία ως «αυτοάμυνα» και υποστήριξε ότι οι πολιτικοί στόχοι χάνουν την προστασία τους όταν «τρομοκράτες» δραστηριοποιούνται στην περιοχή τους.
Όλα αυτά δεν είναι «παράπλευρες απώλειες», αλλά μια σκόπιμη προσπάθεια να σβήσει ένα μέλλον το οποίο οι Σιωναζί φοβούνται. Μια γενιά Παλαιστινίων που γεννιούνται υπό πολιορκία, των οποίων η επιβίωση, η μνήμη και η έμφυτη ανθρώπινη επιθυμία για ελευθερία και αξιοπρέπεια οδηγούν σε νέες Ιντιφάντα, οι οποίες θα απειλήσουν ξανά και ξανά το εποικιστικό τους κράτος.
Έχουν την ψευδαίσθηση, όπως και άλλοι πριν από αυτούς, ότι η «τελική λύση» θα ξεκινήσει από τα παιδιά και τους νέους. Αυτό δεν διστάζουν να το λένε ανοιχτά.
«Κάθε παιδί, κάθε μωρό στη Γάζα είναι εχθρός. Ο εχθρός δεν είναι η Χαμάς, ούτε η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς. Πρέπει να κατακτήσουμε τη Γάζα και να την εποικίσουμε και να μην αφήσουμε ούτε ένα παιδί της Γάζας εκεί. Αλλιώς δεν υπάρχει νίκη», Moshe Feiglin βουλευτής του κράτους δολοφόνου, μεταξύ πολλών άλλων.
Πάνω σε αυτές τις παραδοχές χτίστηκε το κράτος του Ισραήλ θεωρώντας ότι η εξάλειψη ενός άλλου λαού είναι ο δρόμος για την ύπαρξη του…
