Είναι υπόθεση όλων μας η ασφάλεια στους χώρους εργασίας; του Φάμπιαν Δημητρίου
Λεζάντα για φωτό
Εικόνα από το δυστύχημα στα Εξαμίλια Κορινθίας
Τα πρόσφατα εργατικά δυστυχήματα, με πιο πρόσφατο εκείνο σε εργοστάσιο παραγωγής ξιδιού στην Κορινθία, έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους εργασίας. Σε ιστοσελίδες και τηλεοπτικές εκπομπές διαβάζουμε και ακούμε δηλώσεις και αναλύσεις, κυρίως από κυβερνητικά στελέχη, τα οποία είτε αγνοούν τι πραγματικά συμβαίνει στις βιομηχανίες της χώρας είτε υποτιμούν τη νοημοσύνη και την υπομονή μας.
Ας συμφωνήσουμε στο πρόβλημα
Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν φαίνεται να έχει αναγνωρίσει την ύπαρξη οποιοδήποτε ουσιαστικού προβλήματος στους χώρους εργασίας. Οι δηλώσεις του Υφυπουργού Εργασίας Κώστα Καραγκούνη, είναι τουλάχιστον προκλητικές. Σε απάντηση που έδωσε στις 21/05/2026 σε ερωτήματα της εφημερίδας Documento σχετικά με τα εργατικά δυστυχήματα, υποστήριξε ότι το 2025 καταγράφηκαν στην Ελλάδα μόλις 47 εργατικά δυστυχήματα, προσθέτοντας ότι η χώρα μας κατατάσσεται τρίτη καλύτερη στην Ευρώπη ως προς τη συγκεκριμένη επίδοση.
Ο Κ. Καραγκούνης επικαλείται τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, τα οποία προέρχονται από την ΕΛΣΤΑΤ. Σύμφωνα με αυτά, καταγράφηκαν συνολικά 47 εργατικά δυστυχήματα. Αντίθετα, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), ο αριθμός των εργατικών δυστυχημάτων του 2025 ανήλθε σε 201.
Που οφείλεται η παραπάνω διαφορά;
Η κυβέρνηση έχει κατηγορηθεί για το γεγονός ότι τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάζει αποκλείουν μεγάλο μέρος των εργαζομένων, όπως τους αυτοαπασχολούμενους και όσους εργάζονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
- Το βασικό επιχείρημα που προβάλει η κυβέρνηση, όπως επισημαίνουν τόσο ο Κ. Καραγκούνης όσο και το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας[1], είναι ότι η Ελλάδα ακολουθεί τη μεθοδολογία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής για τα Εργατικά Ατυχήματα (ESAW)[2].
- Πράγματι, η Ελλάδα ακολουθεί τη συγκεκριμένη μεθοδολογία. Ωστόσο, ο κ. Καραγκούνης, παρέλειψε να επισημάνει ότι η Eurostat αναφέρει πως η συμπερίληψη των αυτοαπασχολούμενων στις στατιστικές των εργατικών ατυχημάτων εξαρτάται αποκλειστικά από την επιλογή κάθε κράτους-μέλους. Ουσιαστικά η επιλογή των κατηγοριών των εργαζομένων που περιλαμβάνονται στις στατιστικές αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών-μελών. Συγκεκριμένα στη παράγραφο 4.3 του εγγράφου αναφέρεται: «Ο κανονισμός ESAW καλύπτει την παροχή δεδομένων για άτομα που υπέστησαν εργατικό ατύχημα κατά την περίοδο αναφοράς και ορίζει ότι εάν το θύμα είναι αυτοαπασχολούμενος, οικογενειακός εργαζόμενος ή φοιτητής, η παροχή δεδομένων είναι προαιρετική»[3]
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι κράτη – μέλη της ΕΕ, τα οποία εφαρμόζουν την ίδια μεθοδολογία (ESAW), καταγράφουν διαφορετικές κατηγορίες εργαζομένων.
- Η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία δεν καταμετρά τα ατυχήματα που αφορούν μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων, όπως οι αυτοαπασχολούμενοι και οι εργαζόμενοι με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Φυσικά, δεν γίνεται ούτε λόγος για την αδήλωτη εργασία και τους ανασφάλιστους εργαζομένους. Σε πρόσφατο Δελτίο Τύπου της ΕΛΣΤΑΤ, με ημερομηνία δημοσίευσης την 9η Ιουλίου το 2026, αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Στατιστικός Πληθυσμός: Η έρευνα αφορά, κυρίως, στους ασφαλισμένους του ΕΦΚΑ, στο πλαίσιο της μισθωτής εργασίας τους»[4]
- Επιπλέον, η ΕΛΣΤΑΤ δεν καταγράφει τους θανάτους που οφείλονται σε επαγγελματικές ασθένειες. Η Ελλάδα δεν συμμετέχει στη συλλογή δεδομένων του European Occupational Diseases Statistics (EODS), με αποτέλεσμα να μην περιλαμβάνονται ελληνικά στοιχεία στις ευρωπαϊκές στατιστικές επαγγελματικών ασθενειών. Όπως αναφέρεται σε έγγραφο που δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο του 2025 «Το παρόν άρθρο παρουσιάζει ένα σύνολο κύριων στατιστικών ευρημάτων σε σχέση με δείκτες που αφορούν τις επαγγελματικές ασθένειες στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τα στατιστικά στοιχεία που παρουσιάζονται είναι πειραματικά. Τα δεδομένα για την ΕΕ βασίζονται σε (το πολύ) πληροφορίες για 24 χώρες της ΕΕ: δεν περιλαμβάνονται δεδομένα για τη Γερμανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία»[5].
Η μεθοδολογία των περιβόητων Greek Statistics φαίνεται ότι εξακολουθεί να κυριαρχεί και στον τομέα των εργατικών ατυχημάτων. Η διαφορά είναι ότι εδώ δεν μιλάμε για οικονομικούς δείκτες, αλλά για ανθρώπινες ζωές και σοβαρούς τραυματισμούς.
Τα αρνητικά ρεκόρ του 2026
Τα στοιχεία για το 2026 είναι συγκλονιστικά. Σύμφωνα με την ΟΣΕΤΕΕ, μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026 περισσότεροι από 80 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους κατά την εργασία. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί σε περισσότερους από 13 νεκρούς εργαζομένους κάθε μήνα.
Τελικά η ασφάλεια είναι υπόθεση όλων μας;
Το σύνθημα που κυριαρχεί στους χώρους εργασίας σχετικά με την ασφάλεια είναι η φράση «Η ασφάλεια είναι υπόθεση όλων μας». Το συγκεκριμένο σύνθημα υπονοεί ότι η ευθύνη των εργοδοτών για την πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων είναι αντίστοιχη με εκείνη των εργαζομένων.
Αναμφισβήτητα, κάθε εργαζόμενος έχει ευθύνη να τηρεί τα μέτρα ασφαλείας. Για παράδειγμα οφείλει να χρησιμοποιεί τα προβλεπόμενα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ), όπως αυτά προδιαγράφονται για την θέση εργασίας του. Τι συμβαίνει όμως σε περιπτώσεις που ο εργοδότης δεν του παρέχει τα απαραίτητα ΜΑΠ;
Η θέση μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη: Η κύρια ευθύνη για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας βαραίνει πρωτίστως τους εργοδότες, την πολιτεία και τους μηχανισμούς ελέγχου όπως το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ).
Όσοι έχουν εργαστεί σε βαριές βιομηχανίες γνωρίζουν πολύ καλά τα προβλήματα που επικρατούν. Θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε πολλές σελίδες στην ανάλυση των κακώς κείμενων, αλλά ας αρκεστούμε σε τέσσερα χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Ελλιπής παροχή Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ)
Σε πολλές περιπτώσεις οι εργοδότες δεν παρέχουν στους εργαζομένους τα απαιτούμενα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ). Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η πτώση από ύψος αποτελεί τη συχνότερη αιτία θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων παγκοσμίως. Παρόλα αυτά, υπάρχουν εργολαβικές εταιρίες οι οποίες αναλαμβάνουν μεγάλα έργα χωρίς να προμηθεύουν τους εργαζομένους τους με ζώνες προστασίας από πτώση ή τους παρέχουν εξοπλισμό με εμφανείς φθορές στους ιμάντες πρόσδεσης. Δεν είναι λίγες οι φορές που εργαζόμενοι εκτελούν εργασίες σε ύψη άνω των 20 μέτρων, δεμένοι απλώς με ένα σχοινί. Σε μια τέτοια περίπτωση, μια ενδεχόμενη πτώση θα είχε σχεδόν βέβαια ως αποτέλεσμα τον θάνατο ή, στην καλύτερη περίπτωση, έναν εξαιρετικά σοβαρό τραυματισμό.
Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται και όσον αφορά άλλα Μέσα Ατομικής Προστασίας, τα οποία μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικά για τη διάσωση της ανθρώπινης ζωής. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες εκτελούνται εργασίες σε κλειστούς χώρους με ανεπαρκή συγκέντρωση οξυγόνου, χωρίς οι εργαζόμενοι να διαθέτουν φορητό ανιχνευτή οξυγόνου. Και αυτό επειδή ο εργοδότης δεν είναι διατεθειμένος να καταβάλει το σχετικά μικρό ποσό των περίπου 200 ευρώ που απαιτείται για την προμήθεια της συγκεκριμένης συσκευής.
Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται αποκλειστικές στις ζώνες ασφαλείας και σε εξεζητημένα ΜΑΠ. Οι ίδιες εργολαβικές εταιρείες πολλές φορές δεν παρέχουν ούτε τα στοιχειώδη, όπως υποδήματα ασφαλείας ή κατάλληλο προστατευτικό ρουχισμό. Έτσι, πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να αγοράζουν μόνοι τους τον απαραίτητο εξοπλισμό.
Ελλιπής εκπαίδευση του προσωπικού
Η εκπαίδευση των εργαζομένων σε θέμα ασφαλείας είναι ελλιπής ή ακόμα και ανύπαρκτη. Η ευθύνη για την ουσιαστική εκπαίδευση των εργαζομένων, βαραίνει αποκλειστικά τους εργοδότες.
Σε εργασίες συντήρησης μεγάλων βιομηχανικών εγκαταστάσεων απασχολούνται εργαζόμενοι οι οποίοι αδυνατούν να ξεχωρίσουν μια αντλία από μια βάνα και το γεγονός αυτό δεν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας μας. Παρόλα αυτά, καλούνται να εκτελέσουν εργασίες υψηλού κινδύνου χωρίς καμία σχετική εκπαίδευση. Δυστυχώς είμαστε τυχεροί που δεν έχουν καταγραφεί ακόμα περισσότερα ατυχήματα.
Εξαντλητικά ωράρια εργασίας και μετανάστες εργαζόμενοι
Οι ίδιοι οι εργοδότες οι οποίοι επικαλούνται το σύνθημα «Η ασφάλεια είναι υπόθεση όλων μας», υποχρεώνουν εργαζομένους, και συνήθως εργοδηγούς, να εργάζονται 14 και 16 ώρες ημερησίως, χωρίς ημέρες ανάπαυσης.
Επιπρόσθετα, πολλές εργολαβικές εταιρίες απασχολούν μεγάλο αριθμό μεταναστών εργαζομένων. Μια επίσκεψη στο εργοτάξιο του Ελληνικού ή του Βοτανικού αρκεί για να το διαπιστώσει κανείς. Φυσικά, το γεγονός αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα εντοπίζεται στις συνθήκες υπό τις οποίες απασχολούνται πολλοί από αυτούς.
Σε αρκετές περιπτώσεις καλούνται και υπογράφουν έντυπα ασφαλείας τα οποία είναι στα Ελληνικά, χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν το περιεχόμενό τους καθώς δεν γνωρίζουν την Ελληνική γλώσσα. Στις περισσότερες περιπτώσεις εργάζονται ανασφάλιστοι, με εξαντλητικά ωράρια και χωρίς καμία ουσιαστική εκπαίδευση σε θέματα ασφάλειας. Η πρόσφατη ανακοίνωση της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική.
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά ακόμη παραδείγματα καθώς ο κατάλογος των προβλημάτων είναι μεγάλος. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναμετρηθούμε συλλογικά με το ερώτημα εάν μπορούμε να αποφύγουμε τα εργατικά ατυχήματα, και αν ναι, με ποιους τρόπου μπορεί να γίνει αυτό.
Μπορούμε να αποφύγουμε τα εργατικά ατυχήματα;
Τα εργατικά ατυχήματα μπορούν και πρέπει να μειωθούν. Αναμφισβήτητα, είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί η πλήρης εξάλειψη τους, ωστόσο η κατάσταση τους χώρους εργασίας μπορεί βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό.
Για παράδειγμα τα πρόσφατα δυστυχήματα στον Ασπρόπυργο και στη Κόρινθο. πιθανότατα δεν θα είχαν συμβεί, εάν είχαν τηρηθεί τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας:
α) ύπαρξη συστημάτων ανίχνευσης διαρροής αερίων,
β) ύπαρξη συστημάτων πυρανίχνευσης και πυρόσβεσης,
γ) εκτίμηση της επικινδυνότητας της εργασίας πριν από την εκτέλεση τους.
Και στις δυο περιπτώσεις η πυρκαγιά προκλήθηκε κατά τη διάρκεια εκτέλεσης θερμών εργασιών δίπλα σε εύφλεκτα υλικά. Ως θερμή εργασία ορίζεται οποιαδήποτε εργασία κατά την οποία χρησιμοποιείται ανοικτή φλόγα ή παράγονται σπινθήρες, θερμότητα ή άλλη πηγή ανάφλεξης. Στην περίπτωση του Ασπροπύργου δίπλα σε βυτιοφόρο μεταφοράς προπάνιου, ενώ στην Κόρινθο δίπλα σε δεξαμενή αποθήκευσης αλκοόλης. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι εργασίες εκτελούνται κάτω από αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Ένα από αυτά είναι η συνεχής μέτρηση αερίων στον χώρο, ώστε να εντοπιστεί πιθανή διαρροή εύφλεκτων αερίων. Εξίσου σημαντική είναι και η περιμετρική κάλυψη της περιοχής της συγκόλλησης, ώστε να αποτρέπεται η εκτόξευση σπινθήρων σε μεγάλες αποστάσεις.
Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε εάν στις δύο παραπάνω επιχειρήσεις υπήρχε σύστημα ανίχνευσης αερίων.
Τι πρέπει να γίνει;
- Αύξηση των ελέγχων από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ)
Οι έλεγχοι από το ΣΕΠΕ στους χώρους εργασίας είναι ελλιπείς έως ανύπαρκτοι. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη ασυδοσία των εργοδοτών στα μέτρα ασφαλείας.
Η υποστελέχωση του ΣΕΠΕ αποτελεί πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στο Νομό Κορινθίας. Στο ειδικό ετήσιο[6] τεύχος της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας για το 2025 πληροφορούμαστε ότι στην Κορινθία υπάρχουν συνολικά 4.164 επιχειρήσεις. Κάποιες από αυτές είναι επιχειρήσεις μεγάλης επικινδυνότητας όπως τα διυλιστήριά της Motor Oil, η Fulgor Ελληνική Εταιρία Ηλεκτρικών Καλωδίων και η Crown Hellas Can AE. Επίσης υπάρχουν πολλές μικρές βιομηχανίες επεξεργασίας οίνου, δραστηριότητες με μεγάλη επικινδυνότητα.
Το ΣΕΠΕ Κορίνθου αριθμεί μόλις 3 ενεργούς επιθεωρητές για τις 4.164 επιχειρήσεις, ενώ το 2018 δεν υπηρετούσε ούτε ένας επιθεωρητής. Παρόμοια στοιχεία είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με αφορμή το δυστύχημα στη Βιολάντα, καθώς στις περιοχές των Τρικάλων και της Καρδίτσας υπηρετούν μόλις τέσσερις επιθεωρητές Ασφάλειας και Υγείας για σχεδόν 6.000 επιχειρήσεις!
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό, να μιλάμε για ελέγχους στους χώρους εργασίας, όταν ισχύουν οι παραπάνω αριθμοί.
- Ουσιαστικός έλεγχος στις Μελέτες Πυροπροστασίας της κάθε εγκατάστασης
Σύμφωνα με την Υ.Α.1589/104/2006 οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις (Άρθρο 1, παρ. 1) οφείλουν να συντάσσουν μελέτη ενεργητικής πυροπροστασίας όπου μεταξύ άλλων θα αναφέρονται όλα τα μέτρα πυροπροστασίας της εγκατάστασης. Η έγκριση της Μελέτης γίνεται από τη Πυροσβεστική Υπηρεσία, η οποία σε διάστημα δύο μηνών είναι υποχρεωμένη να διενεργήσει αυτοψία στον χώρο της εγκατάστασης προκειμένου να διαπιστώσει εάν τηρούνται τα προβλεπόμενα μέτρα.
Μέχρι εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να πραγματοποιηθούν οι παραπάνω αυτοψίες. Ο έλεγχος γίνεται από μέλη του Πυροσβεστικού Σώματος που σε πολλές περιπτώσεις δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις, χωρίς βέβαια να ευθύνονται οι ίδιοι για αυτό. Το αποτέλεσμα είναι να μην διενεργούνται ουσιαστικοί έλεγχοι ή, πολλές φορές, οι έλεγχοι να περιορίζονται σε μια απλή οπτική επιθεώρηση, χωρίς να ελέγχεται η πραγματική λειτουργία των συστημάτων. Έχουμε ακούσει για περιπτώσεις στο οποίες εγκρίθηκε γραμμή πυρόσβεσης επειδή ήταν εγκατεστημένη, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν πληρωμένη με νερό, καθώς οι σχετικές εργασίες δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί.
Επιπρόσθετα, είναι σημαντικό να διενεργούνται περιοδικοί έλεγχοι στις βιομηχανίες από την Πυροσβεστική Υπηρεσία, τόσο για την κατάσταση του πυροσβεστικού εξοπλισμού όσο και για τα μέσα ατομικής προστασίας.
- Εκπαίδευση του προσωπικού
Αναφέραμε και παραπάνω προβλήματα που σχετίζονται με την ελλιπή εκπαίδευση του προσωπικού. Για παράδειγμα, η ύπαρξη αυτόνομων αναπνευστικών συσκευών σε μια επιχείρηση δεν έχει κανένα νόημα, εάν δεν έχει προηγηθεί η κατάλληλη εκπαίδευση του προσωπικού στην ορθή χρήση τους.
Όλοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται σε βιομηχανίες θα πρέπει πρώτα και κύρια να εκπαιδεύονται στα βασικά θέματα ασφαλείας. Η υποχρέωση αυτή βαρύνει τόσο τους εργοδότες όσο και την κυβέρνηση. Η δημιουργία ενός ψηφιακού πληροφοριακού συστήματος εκπαίδευσης, το οποίο θα περιλαμβάνει εξ αποστάσεως εκπαίδευση (e-learning) και θα καταγράφει ποιοι εργαζόμενοι έχουν ολοκληρώσει τις απαιτούμενες εκπαιδεύσεις, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα προς την επίλυση του προβλήματος.
Τα δικά μας αιτήματα
Η ασφάλεια στους χώρους εργασίας μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί. Οι πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς, κάθε πολιτικό κόμμα αλλά πρωτίστως το εργατικό κίνημα οφείλουν να διαμορφώσουν συγκεκριμένα αιτήματα με στόχο την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων. Πέρα από τα δίκαια αιτήματα για ανθρώπινα ωράρια εργασίας και για την εξάλειψη της εντατικοποίησης στους χώρους εργασίας, τα οποία πρέπει να βρίσκονται στην προμετωπίδα κάθε πολιτικού προγράμματος, είναι αναγκαίο να αναδειχθούν και τα παρακάτω:
- Άμεση στελέχωση του ΣΕΠΕ με νέο προσωπικό, με σκοπό να διενεργούνται έλεγχοι στις επιχειρήσεις.
- Τα αποτελέσματα των ελέγχων του ΣΕΠΕ στις βιομηχανίες να δημοσιοποιούνται μέσω ψηφιακού πληροφοριακού συστήματος και η πρόσβαση σε αυτά να είναι ελεύθερη προς όλους.
- Να δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα των διερευνήσεων των εργατικών ατυχημάτων που πραγματοποιεί το ΣΕΠΕ. Όλοι πρέπει να γνωρίζουμε τα αίτια πρόκλησης των ατυχημάτων. Στην Αμερική, το Chemical Safety Board (CSB), ανεξάρτητη υπηρεσία η οποία διερευνά σοβαρά βιομηχανικά ατυχήματα, δημοσιοποιεί τα αποτέλεσμα των ερευνών του ώστε να γίνονται γνωστά τα αίτια των ατυχημάτων και να αποτρέπεται η επανάληψή τους.
- Να δημιουργηθεί αυτοτελές τμήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, τα μέλη του οποίου θα διαθέτουν την απαιτούμενη τεχνική κατάρτιση και θα είναι υπεύθυνα τόσο για την έγκριση των Μελετών Πυροπροστασίας όσο και για τη διενέργεια περιοδικών ελέγχων Τα αποτελέσματα των ελέγχων αυτών θα πρέπει επίσης να δημοσιοποιούνται στο κοινό.
- Δημιουργία ψηφιακού πληροφοριακού συστήματος εκπαίδευσης, το οποίο θα περιλαμβάνει εξ αποστάσεως εκπαίδευση (e-learning) σχετικά με την ασφάλεια και θα είναι υποχρεωτικό για όλους τους εργαζομένους.
Εάν συνεχίσουμε στο δρόμο που βαδίζουμε τώρα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάθε χρόνο θα καταγράφεται ένα νέο αρνητικό ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων. Η ασφάλεια και η υγεία στους χώρους εργασίας αποτελεί πρωτίστως ευθύνη των εργοδοτών. Ωστόσο, η διεκδίκηση ασφαλών χώρων εργασίας είναι υπόθεση όλων μας.
[1] Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας, Ανακοίνωση τύπου, 28/01/2026
[2] Eurostat, European Statistics on Accidents at Work (ESAW) — Summary methodology, 2013 edition
[3] Eurostat, European Statistics on Accidents at Work (ESAW) — Summary methodology, 2013 edition, Section 4.3 “Population coverage”, p. 6
[4] ΕΛΣΤΑΤ, Έρευνα εργατικών ατυχημάτων, 2024
[5] Eurostat, Occupational diseases statistics, Statistics Explained, 2025
[6] Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας, Αποτελέσματα της ηλεκτρονικής καταγραφής του συνόλου των επιχειρήσεων και των εργαζομένων – μισθωτών με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, 2025
