Ο αντισημιτισμός εργαλειοποιείται ξανά, καθώς η κυβέρνηση του Άντι Μπέρναμ στρέφεται εναντίον των Πρασίνων, ενός κόμματος με επικεφαλής Εβραίο, και θέτει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα τύπου «Μεγάλου Αδελφού» στα σχολεία.
Η Βρετανία βρίσκεται και πάλι σταθερά υπό την επιρροή ενός ολοκληρωτικού ηθικού πανικού γύρω από τον υποτιθέμενο «αντισημιτισμό» της Αριστεράς, ο οποίος κατασκευάζεται για ακόμη μία φορά από τις πολιτικές και μιντιακές ελίτ του Ηνωμένου Βασιλείου, που επιδιώκουν απεγνωσμένα να προστατεύσουν τόσο τους εαυτούς τους όσο και το Ισραήλ από τον έλεγχο και την κριτική.
Είναι πρόθυμες να στιγματίσουν μεγάλα τμήματα της βρετανικής κοινωνίας ως εχθρούς των Εβραίων, όπως ακριβώς έκαναν πριν από μία δεκαετία, όταν έβαλαν στο στόχαστρο το Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν.
Αυτή τη φορά, όμως, το εγχείρημα θα είναι πολύ δυσκολότερο.
Οι Βρετανοί καλούνται να προσποιηθούν ότι τα τελευταία τρία χρόνια δεν συνέβησαν ποτέ: τα χρόνια κατά τα οποία παρακολουθούσαν το Ισραήλ να σφαγιάζει και να ακρωτηριάζει δεκάδες χιλιάδες παιδιά στη Γάζα και στη συνέχεια να τα αφήνει να λιμοκτονούν. Πρέπει να μην πιστεύουν στα ίδια τους τα μάτια.
Ούτε, προφανώς, είδαν τη βρετανική πολιτική τάξη να συνεργεί ενεργά σε αυτές τις θηριωδίες, χρόνο με τον χρόνο: προμηθεύοντας όπλα, διαβιβάζοντας πληροφορίες, δικαιολογώντας εγκλήματα, παρέχοντας διπλωματική κάλυψη και καταστέλλοντας τις διαμαρτυρίες.
Ούτε παρακολούθησαν τα μέσα ενημέρωσης, που ανήκουν σε δισεκατομμυριούχους, να συκοφαντούν τις διαδηλώσεις κατά της γενοκτονίας ως εκδηλώσεις μίσους προς τους Εβραίους και να παρουσιάζουν με επιεική τρόπο τις αδιάκοπες ισραηλινές θηριωδίες ως έναν «πόλεμο κατά της Χαμάς».
Τώρα, το βρετανικό κατεστημένο επιστρατεύει ξανά έναν ιδιοτελή ορισμό του αντισημιτισμού, τον οποίο είχε επιβάλει στον δημόσιο βίο πριν από μία δεκαετία, προκειμένου να στιγματίσει τους επικριτές του: από τον Εβραίο επικεφαλής του Πράσινου Κόμματος μέχρι τους μαθητές που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στα σφαγιασμένα παιδιά της Παλαιστίνης.
Ο ορισμός του αντισημιτισμού που προωθήθηκε με πρωτοβουλία του Ισραήλ και διατυπώθηκε από τη Διεθνή Συμμαχία για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA), επικεντρώνεται στον στιγματισμό της κριτικής προς το Ισραήλ και τους απολογητές του, αντί στην προστασία των Εβραίων.
Ως παραδείγματα αντισημιτισμού αναφέρει τον χαρακτηρισμό του Ισραήλ ως ρατσιστικού κράτους, καθώς και οποιαδήποτε ιστορική σύγκριση μεταξύ του Ισραήλ και των ενεργειών των Ναζί – οι οποίες αποτελούν εδώ και καιρό την πολιτισμική «μεζούρα» της Δύσης για την αξιολόγηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Με βάση τον παραπλανητικό ορισμό της IHRA, θα έπρεπε να χαρακτηριστεί αντισημιτικό ακόμη και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το ανώτατο δικαστήριο του κόσμου, επειδή κατέληξε το 2024 στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων – δηλαδή ένα σύστημα θεσμοθετημένου, ρατσιστικού διαχωρισμού.
Αντίστοιχα, το πολυβραβευμένο ισραηλινό ντοκιμαντέρ NAZA θα έπρεπε να καταγγελθεί ως αντισημιτικό, επειδή ένας αξιωματικός των υπηρεσιών πληροφοριών συγκρίνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχε στη Γάζα, όπου χρησιμοποιήθηκε τεχνητή νοημοσύνη για τη δολοφονία Παλαιστινίων σε βιομηχανική κλίμακα, με τις ενέργειες των Ναζί.
Κράτος ενός κόμματος
Σε αυτόν τον τελευταίο γύρο εργαλειοποίησης του αντισημιτισμού από το βρετανικό κατεστημένο, ο βασικός στόχος είναι και πάλι ένας πολιτικός ηγέτης του οποίου το κόμμα έχει απορρίψει την επί δεκαετίες κυρίαρχη, αποτυχημένη νεοφιλελεύθερη συναίνεση.
Ο Ζακ Πολάνσκι, ο μοναδικός Εβραίος ηγέτης μεγάλου πολιτικού κόμματος, παρουσιάζεται ως υποκινητής ή υποστηρικτής του αντισημιτισμού – κατηγορείται ότι επιτρέπει στο μίσος κατά των Εβραίων να διαβρώσει το Πράσινο Κόμμα, όπως ακριβώς συνέβη με τον Κόρμπιν όταν ηγούνταν των Εργατικών.
Αυτή τη φορά, ως πρόσχημα χρησιμοποιείται το γεγονός ότι οι Πράσινοι ενέκριναν ένα ψήφισμα στο ετήσιο συνέδριό τους, το οποίο υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία του ευρύτερου σώματος των μελών, με το οποίο ο σιωνισμός χαρακτηρίζεται ρατσιστική πολιτική ιδεολογία.
Το ψήφισμα επισημαίνει ότι το αυτοαποκαλούμενο «εβραϊκό» κράτος του Ισραήλ, η υλοποίηση των φιλοδοξιών του σιωνιστικού κινήματος, δημιουργήθηκε μέσω της μαζικής εκδίωξης του γηγενούς παλαιστινιακού πληθυσμού. Όπως κατέληξε το Διεθνές Δικαστήριο, το Ισραήλ διατηρεί επίσης ένα σύστημα διακυβέρνησης απαρτχάιντ προς όφελος αποκλειστικά των Εβραίων.
Όλα αυτά μπορεί να είναι δύσκολο να αντικρουστούν, αλλά οι βρετανικές πολιτικές και μιντιακές ελίτ δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Θέλουν αίμα — και ο ορισμός του αντισημιτισμού της IHRA τούς παρέχει το μαχαίρι.
Τόσο ο πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ όσο και ο επικεφαλής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, Εντ Ντέιβι, απάντησαν στο ψήφισμα δηλώνοντας ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Πολάνσκι και τους Πράσινους, εάν οι επόμενες γενικές εκλογές οδηγήσουν σε κοινοβούλιο χωρίς αυτοδυναμία.
Με άλλα λόγια, είναι διατεθειμένοι να απορρίψουν το μοναδικό κόμμα με επικεφαλής Εβραίο, υποτίθεται στο όνομα της καταπολέμησης του αντισημιτισμού, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα υπονομεύσουν τις δικές τους πιθανότητες να διατηρήσουν την εξουσία. Κατά συνέπεια, ενδέχεται να ανοίξουν τον δρόμο στη Δεξιά και την Ακροδεξιά για να σχηματίσουν την επόμενη κυβέρνηση.
Είναι εκεί ακριβώς, όπως γνωρίζουν πολύ καλά τόσο οι Εργατικοί όσο και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, όπου ο πραγματικός ρατσισμός, όχι ο κατασκευασμένος, οργιάζει.
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εβραϊκής Πολιτικής Έρευνας το 2017, η οποία κατέγραψε αντισημιτικές στάσεις ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση, όσοι είχαν «πολύ δεξιές» απόψεις ήταν τρεις φορές πιθανότερο να εκφράζουν έντονα αντισημιτικές απόψεις σε σχέση με τις υπόλοιπες πολιτικές ομάδες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό των ψηφοφόρων που αυτοπροσδιορίζονταν ως «πολύ αριστεροί» και είχαν έντονα αντισημιτικές απόψεις ήταν απολύτως αντίστοιχο με εκείνο του υπόλοιπου πληθυσμού — δηλαδή, επρόκειτο για ένα περιθωριακό φαινόμενο.
Μια παρόμοια έρευνα της MORI, δύο χρόνια αργότερα, κατέδειξε αντίστοιχο μοτίβο: η Δεξιά ήταν πολύ περισσότερο φιλοϊσραηλινή από την Αριστερά όσο και πολύ περισσότερο αντισημιτική.
Παρ’ όλα αυτά, την περίοδο διεξαγωγής αυτών των ερευνών, οι πολιτικές και μιντιακές ελίτ ισχυρίζονταν, αντίθετα προς όλα τα στοιχεία, ότι ένα αριστερό Εργατικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Κόρμπιν μαστιζόταν από το μίσος κατά των Εβραίων.
Τώρα κάνουν ακριβώς το ίδιο με τους Πράσινους.
Οι επιθέσεις εναντίον του Πολάνσκι και μόνο θα έπρεπε να αποτελούν απόδειξη της βαθιάς, θεσμοθετημένης διαφθοράς του βρετανικού πολιτικού συστήματος — ενός συστήματος που εξακολουθεί να δικαιολογεί και να συνωμοτεί υπέρ της γενοκτονίας που διαπράττει το Ισραήλ.
Η υπονόμευση των Πρασίνων
Όπως και στην εποχή του Κόρμπιν, η ολομέτωπη επίθεση εναντίον του Πολάνσκι αποσκοπεί στην καταστροφή του κόμματός του, υποδαυλίζοντας εσωτερικές διαιρέσεις.
Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Κόρμπιν, η δυνατότητά του να εκπροσωπεί τις απόψεις της τεράστιας βάσης των μελών των Εργατικών υπονομευόταν συστηματικά από την πλειονότητα των βουλευτών του και από μια δεξιά κομματική γραφειοκρατία, η οποία αρκούταν να βασίζεται στις μεγάλες δωρεές εταιρειών και υπερπλούσιων ιδιωτών.
Ήταν αποφασισμένοι να εμποδίσουν τον Κόρμπιν να αποκτήσει ποτέ θέση εξουσίας από την οποία θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα δημοφιλές πρόγραμμα μετριοπαθώς σοσιαλιστικών πολιτικών, όπως ο τερματισμός της λιτότητας, η αναδιανομή του πλούτου, η διακοπή των αέναων πολέμων και η επαναφορά αποτυχημένων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας, όπως οι ιδιωτικοποιημένες κερδοσκοπικές εταιρείες ύδρευσης, υπό δημόσια ιδιοκτησία.
Οι αντίπαλοί του δυσκολεύονταν να του επιτεθούν ευθέως σε επίπεδο πολιτικής, γι’ αυτό στράφηκαν στη δολοφονία χαρακτήρα.
Τώρα ο Πολάνσκι και τα μέλη των Πρασίνων βρίσκονται στην ίδια θέση, αντιμέτωποι με την παλιά φρουρά του κόμματος, με επικεφαλής την πρώην αρχηγό Καρολάιν Λούκας και μια μικρή ομάδα βουλευτών.
Τα μέσα ενημέρωσης ενισχύουν αυτή την ομάδα, παρουσιάζοντάς την ως μια δήθεν ασφαλή επιλογή — ως τους ενήλικες μέσα στο δωμάτιο — που μπορούν να ανακτήσουν τον έλεγχο του κόμματος.
Ο στόχος, υποθέτει κανείς, είναι ότι, απαλλαγμένοι από τον Πολάνσκι, οι Πράσινοι θα επιστρέψουν στην εκλογική αφάνεια.
Έτσι, δεν θα υπάρχει πλέον ο κίνδυνος ένα κόμμα υπό την ηγεσία του Πολάνσκι να τερματίσει τη λιτότητα, να αναδιανείμει τον πλούτο, να σταματήσει τους αέναους πολέμους και να επαναφέρει αποτυχημένες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας στη δημόσια ιδιοκτησία, όπως οι ιδιωτικοποιημένες κερδοσκοπικές εταιρείες ύδρευσης.
Πολιτική σαπουνόπερα
Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Κόρμπιν, το αφήγημα του κατεστημένου ήταν ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες απογοητευμένοι Βρετανοί ψηφοφόροι, που έδειξαν ξανά ενδιαφέρον για την πολιτική χάρη στη νέα δέσμευση των Εργατικών για δημοκρατικό σοσιαλισμό, ήταν όλοι επικίνδυνοι «αντισημίτες».
Σύμφωνα με αυτή την ευφάνταστη εκδοχή των γεγονότων, οι Εργατικοί έγιναν το μεγαλύτερο κόμμα της Ευρώπης μόνο και μόνο επειδή το κατέκλυσαν οργανωμένοι εισοδιστές που μισούσαν τους Εβραίους.
Ως απάντηση, ο Κιρ Στάρμερ, διάδοχος του Κόρμπιν, εκκαθάρισε τους Εργατικούς από την αριστερή τους πτέρυγα, καθιστώντας και πάλι το κόμμα εξαρτημένο από τις δωρεές των μεγάλων επιχειρήσεων.
Η Αριστερά που εκδιώχθηκε από τους Εργατικούς βρήκε νέο πολιτικό σπίτι στο Πράσινο Κόμμα, εκτοξεύοντας τον αριθμό των μελών του σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Σύμφωνα με την πολιτική και μιντιακή τάξη, αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι μεγάλα τμήματα της βρετανικής κοινωνίας επιθυμούν ένα διαφορετικό είδος πολιτικής: τον τερματισμό της μόνιμης λιτότητας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων — το τέλος μιας πολιτικής ατζέντας που υπαγορεύεται από δισεκατομμυριούχους.
Όχι. Κατά την άποψή τους, σημαίνει απλώς ότι η «αντισημιτική» Αριστερά έχει πλέον διεισδύσει στο Πράσινο Κόμμα και πρέπει να ξεριζωθεί ξανά.
Αυτή είναι η ερμηνεία του κατεστημένου για την αυξανόμενη λαϊκή οργή: μια λογική τύπου «Χτύπα τον Τυφλοπόντικα», σύμφωνα με την οποία κάθε φορά που εμφανίζεται μια νέα εστία δυσαρέσκειας, επιχειρείται η καταστολή της. Το κατεστημένο θα προτιμούσε να διοχετεύσει αυτή την οργή στην υποστήριξη της ρατσιστικής στοχοποίησης αποδιοπομπαίων τράγων, υπό την ηγεσία του ακροδεξιού κόμματος Reform, παρά να διακινδυνεύσει την άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία και την αμφισβήτηση της ασφυκτικής επιρροής της τάξης των δισεκατομμυριούχων στη δημόσια πολιτική.
Καθώς το δικομματικό σύστημα διασπάται σε μια σειρά από πολιτικές παρατάξεις, η Βρετανία εξακολουθεί να μοιάζει σταθερά με μονοκομματικό κράτος, όπου τα διαφορετικά κομματικά εμβλήματα εκπροσωπούν τα ίδια οικονομικά συμφέροντα.
Είτε υποστηρίζεις τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα στο εσωτερικό και τους πολέμους και τις γενοκτονίες στο εξωτερικό που χρηματοδοτούνται από τις επιχειρήσεις, είτε πρέπει μεταφορικά να καείς στην πυρά ως αντισημίτης.
Ιεράρχηση του ρατσισμού
Η κατασκευή ενός δεύτερου κύματος πανικού περί «αριστερού» αντισημιτισμού είναι πιο φιλόδοξη και πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη φορά. Τμήματα της κοινωνίας αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το γνωστό μοτίβο, ύστερα από τρία χρόνια συνενοχής της βρετανικής κυβέρνησης στη γενοκτονία του Ισραήλ.
Αυτή τη φορά, οι πολιτικές και μιντιακές ελίτ διευρύνουν το δίχτυ τους, επιχειρώντας να εκφοβίσουν ένα πολύ ευρύτερο τμήμα του πληθυσμού, μέσω ενός νέου προγράμματος τύπου «Μεγάλου Αδελφού» που πρόκειται να εφαρμοστεί στα σχολεία.
Αυτή τη φορά, η χειραγώγηση και ο εκφοβισμός της βρετανικής κοινωνίας δεν περιορίζονται στην Αριστερά ή ακόμη και στους ενήλικες ψηφοφόρους. Επεκτείνονται βαθιά στο εκπαιδευτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου, με την κυβέρνηση να επιβάλλει επισήμως, για πρώτη φορά, μια ιεράρχηση ρατσισμών που θα εφαρμόζεται στα παιδιά.
Τα σχολεία θα υποχρεούνται πλέον να αντιμετωπίζουν τον αντισημιτισμό ως μια μοναδική και ιδιαιτέρως επιβλαβή μορφή ρατσισμού – παρότι όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο ρατσισμός απέναντι στις μουσουλμανικές και μαύρες κοινότητες είναι πολύ πιο διαδεδομένος και ανησυχητικός.
Τα μεγάλα πλήθη που κατεβαίνουν στους δρόμους της Βρετανίας, προσπαθώντας να εμποδίσουν μικρά σκάφη να διασχίσουν τη Μάγχη και επιδιώκοντας να πυρπολήσουν ξενώνες μεταναστών, στρέφονται κυρίως εναντίον ανθρώπων με πιο σκούρο χρώμα δέρματος και μουσουλμάνων, όχι Εβραίων.
Η μια έρευνα μετά την άλλη καταδεικνύει ένα διογκούμενο κύμα ισλαμοφοβίας.
Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε η Έρευνα Εγκληματικότητας για την Αγγλία και την Ουαλία για την τριετία έως την άνοιξη του 2025, οι μουσουλμάνοι ήταν η θρησκευτική και εθνοτική ομάδα με τις περισσότερες πιθανότητες να υποστούν τόσο εγκλήματα μίσους λόγω θρησκείας όσο και εγκλήματα μίσους λόγω φυλής.
Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση του Μπέρναμ ανακοίνωσε ότι θα υιοθετήσει πλήρως και τις 27 συστάσεις μιας επίσημης αξιολόγησης, η οποία είχε αναλάβει να αντιμετωπίσει την υποτιθέμενη κρίση αντισημιτισμού στα βρετανικά σχολεία. Η αξιολόγηση συστάθηκε νωρίτερα μέσα στη χρονιά, λίγο πριν ο Στάρμερ παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.
Η αξιολόγηση ανατέθηκε στον Σερ Ντέιβιντ Μπελ, πρώην επικεφαλής επιθεωρητή σχολείων και ανώτερο δημόσιο λειτουργό του υπουργείου Παιδείας. Στους όρους εντολής της αξιολόγησης, ο Μπελ περιγράφεται ως «ανεξάρτητος από την κυβέρνηση» και ως πρόσωπο που δεν έχει «σύγκρουση συμφερόντων».
Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο οργανισμός παρακολούθησης των μέσων ενημέρωσης Newscord, ο Μπελ λάμβανε στην πραγματικότητα μισθό ως αντιπρόεδρος ενός κυβερνητικού οργανισμού με την ονομασία Skills England για μεγάλο μέρος της περιόδου κατά την οποία διεξήγαγε την αξιολόγηση.
Επιπλέον, την τελευταία δεκαετία εμφανίζεται ως μέλος του εθνικού συμβουλίου της Academic Study Group (ASG – Όμιλος Ακαδημαϊκής Μελέτης).
Η ASG δηλώνει ότι η μοναδική «σταθερή πολιτική» της είναι η αντίθεση στο κίνημα Boycott, Divestment and Sanctions (BDS – Μποϊκοτάζ, Αποεπένδυση και Κυρώσεις), το οποίο επιδιώκει, με ειρηνικά μέσα – μέσω μποϊκοτάζ και κυρώσεων – να τερματίσει την εγκληματική συμπεριφορά του Ισραήλ απέναντι στον παλαιστινιακό λαό, ακολουθώντας το παράδειγμα της εκστρατείας κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.
Ο διευθυντής της ομάδας, Τζον Λέβι, έγραψε το 2021 ότι ο οργανισμός ιδρύθηκε για να περιορίσει την «εχθρότητα» απέναντι στο Ισραήλ και να λειτουργήσει «ως όχημα για να γνωρίσουν οι Βρετανοί ακαδημαϊκοί ορισμένες από τις προκλήσεις του σύγχρονου Ισραήλ». Στις δραστηριότητές της περιλαμβάνονται ομιλίες υπέρ του Ισραήλ σε βρετανικά σχολεία.
Ο ίδιος ο Μπελ έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν για ισλαμοφοβία. Το 2005, όταν ήταν επικεφαλής της Ofsted, είχε στοχοποιήσει μουσουλμανικά θρησκευτικά σχολεία, υποστηρίζοντας ότι θέτουν σε κίνδυνο την «εθνική συνοχή» της Βρετανίας.
Η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού
Η απόφαση του Μπελ να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό ως «διακριτή μορφή ρατσισμού» —διαχωρισμένη από τις άλλες μορφές ρατσισμού και απαιτούσα ειδικές διαδικασίες προστασίας των Εβραίων μαθητών— αποτελεί ακριβώς την προσέγγιση που είχε απορριφθεί κατηγορηματικά σε προηγούμενη έρευνα, η οποία είχε συσταθεί από τον Στάρμερ.
Ο Μάρτιν Φορντ (Martin Forde KC) διορίστηκε στις αρχές του 2020 για να διερευνήσει τις καταγγελίες περί προβλήματος αντισημιτισμού υπό την ηγεσία του Κόρμπιν, προκατόχου του Στάρμερ.
Προς μεγάλη ενόχληση του Στάρμερ, η έκθεση του Φορντ, που δημοσιεύθηκε το 2022, διαπίστωσε ότι ο Κόρμπιν είχε σε μεγάλο βαθμό δίκιο όταν υποστήριζε ότι ο αντισημιτισμός εργαλειοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του για την εξυπηρέτηση εσωκομματικών συμφερόντων, κυρίως από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος, την ηγεσία της οποίας ανέλαβε στη συνέχεια ο Στάρμερ.
Ο Φορντ άσκησε επίσης κριτική στη δεξιά κομματική γραφειοκρατία των Εργατικών, η οποία είχε αντιταχθεί στον Κόρμπιν, επειδή «στην πράξη λειτουργούσε εφαρμόζοντας μια ιεράρχηση του ρατσισμού», δίνοντας προτεραιότητα στον αντισημιτισμό και αγνοώντας ή υποβαθμίζοντας άλλες μορφές ρατσισμού. Τα στελέχη δέχονταν επιπλήξεις επειδή χρησιμοποιούσαν τον αντισημιτισμό για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη εις βάρος της Αριστεράς, αντί να αντιμετωπίζουν σοβαρά το ζήτημα της καταπολέμησής του.
Με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης, ο Στάρμερ κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να εξαφανίσει την έκθεση Φορντ από τη δημόσια συζήτηση. Σχεδόν ποτέ δεν γίνεται αναφορά σε αυτήν.
Με την αξιολόγηση Μπελ, φαίνεται πως επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν: η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού για τη δημιουργία μιας ιεράρχησης ρατσισμού επεκτείνεται πλέον από την πολιτική στα σχολεία.
Στις τελευταίες σελίδες της έκθεσης, κρύβεται η σημείωση του Μπελ ότι στην πραγματικότητα δεν έχει παρατηρηθεί αύξηση του αντισημιτισμού, παρατηρώντας για τα τελευταία χρόνια:
«Οι αντιεβραϊκές στάσεις είναι συνήθως λιγότερο κυρίαρχες και έχουν παραμείνει πιο σταθερές».
Ίσως όχι απροσδόκητα, ο Μπελ παράλληλα επισημαίνει ότι η εναντίωση απέναντι στο Ισραήλ αυξάνεται σταθερά κατά την περίοδο που ο κόσμος παρακολουθούσε το Ισραήλ να δολοφονεί, να ακρωτηριάζει και να λιμοκτονεί τα παιδιά της Γάζας.
Ή, όπως παρατηρεί η έκθεση: «Τα αντιισραηλινά αισθήματα είναι πιο διαδεδομένα και αυξάνονται».
Ο ίδιος ο Μπελ παραπέμπει σε έρευνα του 2025, στο αποκορύφωμα της γενοκτονίας στη Γάζα, σύμφωνα με την οποία το ένα τέταρτο του συνόλου των Βρετανών και οι μισοί από όσους ήταν ηλικίας 18 έως 24 ετών δήλωσαν ότι αισθάνονταν άβολα να «περνούν χρόνο με ανθρώπους που υποστηρίζουν ανοιχτά το Ισραήλ». Αντίθετα, μόλις το 3% δήλωσε ότι θα απέφευγε να συνάψει φιλία με κάποιον επειδή ήταν Εβραίος.
Με άλλα λόγια, ο Μπελ αποδέχεται εμμέσως ότι η ίδια η βασική παραδοχή της αξιολόγησής του είναι εσφαλμένη: ο αντισημιτισμός δεν αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό που αυξάνεται είναι η εναντίωση στις θηριωδίες του Ισραήλ.
Και αυτό ακριβώς φαίνεται να επιδιώκουν να καταστείλουν η αξιολόγηση Μπελ και η νέα κυβερνητική πολιτική στα σχολεία.
Κατασκευασμένο από «αέρα κοπανιστό»
Δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται να ειπωθεί ότι, εάν οι παραδοχές της αξιολόγησης είναι εσφαλμένες, τότε είναι πιθανό να είναι λανθασμένα και τα συμπεράσματα που βασίζονται σε αυτές.
Αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Σκοπός της αξιολόγησης Μπελ δεν είναι να εξαλείψει ένα πρόβλημα αντισημιτισμού στα σχολεία, το οποίο η ίδια η αξιολόγηση αναγκάζεται σε μεγάλο βαθμό να κατασκευάσει από το πουθενά.
Έχει επισημανθεί ευρέως ότι ο βασικός αριθμός που προβάλλει ο Μπελ —σύμφωνα με τον οποίο σχεδόν «τρία στα πέντε Εβραιόπουλα» έχουν υποστεί αντισημιτισμό— και τον οποίο επικαλούνται η υπουργός Παιδείας Λούσι Πάουελ και τα επιχειρηματικά μέσα ενημέρωσης, στερείται εντελώς τεκμηρίωσης.
Στην πραγματικότητα, ο αριθμός βασίζεται σε ένα εξαιρετικά μικρό δείγμα έρευνας, αποτελούμενο από 92 Εβραίους μαθητές της τελευταίας βαθμίδας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ηλικίας 16 έως 19 ετών. Από αυτούς, οι 29 ανέφεραν ότι είχαν βιώσει αντισημιτισμό – λιγότερο από το ένα τρίτο.
Υπάρχει, όμως, ένα ακόμη πρόβλημα. Ακόμη και οι 29 Εβραίοι μαθητές που ισχυρίζονται ότι βίωσαν αντισημιτισμό είναι πιθανό να βασίστηκαν στον ορισμό της IHRA για τον αντισημιτισμό, ο οποίος επικεντρώνεται περισσότερο στην κριτική του Ισραήλ παρά στο μίσος κατά των Εβραίων.
Είναι αρκετά πιθανό ότι σε πολλές, αν όχι στις περισσότερες, από αυτές τις περιπτώσεις, οι Εβραίοι μαθητές εξέλαβαν ως ένδειξη αντισημιτισμού όχι το μίσος κατά των Εβραίων, αλλά την εναντίωση στο Ισραήλ, τις διαδηλώσεις κατά της γενοκτονίας ή την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο πιθανό αν ληφθεί υπόψη ότι περισσότεροι από τα δύο τρίτα όλων των Εβραίων μαθητών φοιτούν σε αποκλειστικά εβραϊκά θρησκευτικά σχολεία, πολλά εκ των οποίων αυτοπροσδιορίζονται ως σιωνιστικά και διδάσκουν στους μαθητές να ταυτίζονται έντονα με ένα ισραηλινό κράτος απαρτχάιντ, το οποίο αυτή τη στιγμή διαπράττει γενοκτονία.
Το γεγονός ότι ορισμένα Εβραιόπουλα έχουν εκπαιδευτεί, όπως και οι γονείς τους, να θεωρούν ως εχθρούς των Εβραίων όσους ασκούν κριτική στα εγκλήματα του Ισραήλ ή στον χαρακτήρα απαρτχάιντ του, δεν σημαίνει ότι ευθύνονται οι επικριτ

