Σημαντικά συντομευμένη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Documento την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026
Θα αντέξει η Κούβα; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί κάθε άνθρωπο ο οποίος σέβεται και θεωρεί αναφαίρετο το δικαίωμα ενός κράτους κι ενός λαού να αποφασίζει για τον εαυτό του και να μην υποτάσσεται στις εντολές των Αμερικανών.
Ο αριθμός όσων αγωνιούν για το μέλλον της Κούβας είναι τόσο μεγάλος που εκπλήσσει. Μικρό δείγμα του είναι τα κράτη που παίρνουν τον λόγο κάθε Σεπτέμβριο στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να καταδικάσουν το παράνομο και εγκληματικό αμερικανικό εμπάργκο κατά της Κούβας. Σιγκαπούρη και Μπαρμπάντος, Ιράκ και Ερυθραία, Γουινέα Μπισάου και Βολιβία, Ρωσία και Λευκορωσία απέναντι σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Ουκρανία με 1-2 ευκαιριακούς κάθε χρόνο συμμάχους, όπως εσχάτως η Αργεντινή.
Ανθρωπιστική κρίση προκαλεί το εμπάργκο των ΗΠΑ
Τα στοιχεία που παρουσίασε ο ύπατος εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Βόλκερ Τούρκ στις 9 Ιουνίου ήταν γροθιά στο στομάχι. Μετά την επιβολή του αμερικανικού εμπάργκο στις εισαγωγές καυσίμων, το ποσοστό επιβίωσης στα περιστατικά παιδικού καρκίνου μειώθηκε από 85% σε 65%! Τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας διπλασιάστηκαν φτάνοντας 9,9 ανά χίλιες γεννήσεις. Πάντως, αυτό το ποσοστό που αποτελεί δραματική και απότομη επιδείνωση για την Κούβα, για πολλές χώρες της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής αποτελεί άπιαστο όνειρο. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ποσοστό στο Μπελίζε, τις Μπαχάμες και τις Βρετανικές Παρθένους νήσους ανέρχεται σε 11‰, στον Παναμά 12‰, στο Σεντ Κιτς εντ Νέιβις 14‰, στο Σουρινάμ 15‰, στην Αγία Λουκία, την Τζαμάικα και την Γρενάδα 16‰, στο Τρινιδάδ εντ Τομπάγκο και την Γουατεμάλα 17‰, στην Γουιάνα 23‰, στην Δομινικανική Δημοκρατία 28‰ και στην Αϊτή 39‰. Η Κούβα, με άλλα λόγια, ακόμη και μετά το γενοκτονικό εμπάργκο του Τραμπ έχει καλύτερες επιδόσεις στην δημόσια υγεία από τις όλες σχεδόν τις γειτονικές της χώρες.
Παρόλα αυτά, επιδείνωση εμφανίζει σχεδόν κάθε δείκτης δημόσιας υγείας στην Κούβα, όπως δημόσια παραδέχονται υπουργοί της επαναστατικής κυβέρνησης. Μέχρι τις 9 Ιουνίου, σύμφωνα με την υφυπουργό Δημόσιας Υγείας, 95.555 ασθενείς ανέμεναν χειρουργική επέμβαση. Εξ αυτών, 5.152 εγχειρήσεις αφορούσαν καρκίνο. Οι 2.888 Κουβανοί που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση αναγκάζονται να επαναχρησιμοποιούν συσκευές και εξοπλισμό εξ αιτίας ελλείψεων, ενώ όσοι ζουν μακριά από τα κέντρα αιμοκάθαρσης πλέον νοσηλεύονται για να αποφεύγουν τις μετακινήσεις, αυξάνοντας υπέρμετρα το συνολικό κόστος θεραπείας. Επίσης, η επαναχρησιμοποίηση συσκευών και εξαρτημάτων απαιτεί επιπλέον ηλεκτρικό και ανθρώπινα χέρια. 364 φάρμακα από το βασικό συνταγολόγιο (56% του συνόλου) δεν είναι διαθέσιμα. 375 καρδιοπαθείς δεν μπόρεσαν να βάλουν βηματοδότη. Η διατήρηση της εγχώριας παραγωγής εμβολίων συναντά εμπόδια λόγω αδυναμίας εύρεσης πρώτων υλών, θέτοντας σε κίνδυνο ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της επανάστασης: Την εξάλειψη πολλών μεταδοτικών ασθενειών που οδηγούν στον θάνατο χιλιάδες φτωχούς στην Καραϊβική και όλον τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Σήμερα, η επανεμφάνιση του δάγκειου και του κίτρινου πυρετού στην Λατινική Αμερική και του Έμπολα στο Κονγκό προκαλεί έντονη ανησυχία στις αρχές δημόσιας υγείας της Κούβας για την ικανότητα του συστήματος να αντιμετωπίσει μια τέτοια εμφάνιση. Στις δοκιμασίες που ταλανίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας της Κούβας, εντελώς επιλεκτικά, ας προσθέσουμε: Την δυσκολία στην παραγωγή βασικών τεστ ανίχνευσης καρκίνου, ανελκυστήρες που έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας ακόμη και σε νοσοκομεία που εξυπηρετούν χρόνια πάσχοντες και άτομα με ειδικές ανάγκες και, τέλος, τον υποσιτισμό που υπομένουν έγκυες, γυναίκες που μόλις γέννησαν και τρόφιμοι γηροκομείων εξ αιτίας της έλλειψης τροφίμων. Μόνο στην Αβάνα 100.000 παιδιά στερούνται ακόμη και αυτό το γάλα. Υπό το βάρος των συσσωρευμένων ελλείψεων, το σύστημα υγείας επανασχεδιάζεται, υπό μια βασική προϋπόθεση, συμπληρώνει η υφυπουργός Δημόσιας Υγείας: «Να μην κλείσει καμία μονάδα, κανένα νοσοκομείο ή εξωτερική κλινική»!
Συγκρίνοντας την Κούβα με άλλες χώρες
Αξίζει όμως να κάνουμε ορισμένες συγκρίσεις.
Ας συγκρίνουμε τι συνέβη στην Ελλάδα στην διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης όταν ο υπουργός Υγείας (τότε και τώρα) Άδωνις Γεωργιάδης έκλεινε νοσοκομεία και απέλυσε γιατρούς και η τότε υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου έβαζε λουκέτα σε σχολεία, για να ισοσκελίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς και να γίνουν αρεστοί στην Τρόικα, επενδύοντας στο πολιτικό τους μέλλον. Μάλιστα, το υφεσιακό αποτέλεσμα στην Ελλάδα από την πολιτική των Μνημονίων με ευθύνη ΔΝΤ-ΕΕ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΔΗΜΑΡ ήταν πολύ πιο καταστρεπτικό από το αμερικανικό εμπάργκο στην Κούβα: 27% του ΑΕΠ της έχασε η Ελλάδα λόγω «διάσωσης», 13% η Κούβα την περίοδο 2020-2025 λόγω του γενοκτονικού και παράνομου εμπάργκο των ΗΠΑ.
Σύγκριση εξέλιξη ονομαστικού ΑΕΠ Ελλάδας και Κούβας 2000 – 2025
Σύγκριση εξέλιξης πραγματικού ΑΕΠ Ελλάδας και Κούβας 2000 – 2025
Ας συνεχίσουμε τις συγκρίσεις, επιστρέφοντας στην αμερικανική ήπειρο, με την εικόνα των φτωχών Αμερικανών (ακόμη κι όσων σώθηκαν από την 11η Σεπτεμβρίου) που έφταναν μαζικά στην Κούβα όπως αποθανατίστηκαν από τον κινηματογραφικό φακό του Μάικλ Μουρ στο Sicko, για να λάβουν δωρεάν θεραπείες που στην πατρίδα τους διατίθονταν μόνο έναντι αδράς αμοιβής. Κι ακόμη διατίθενται. Γι’ αυτό και ο Λουίτζι Μαντζόνε που κατηγορείται ότι πυροβόλησε και σκότωσε στην Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 2024 τον διευθύνοντα σύμβουλο της ιδιωτικής ασφαλιστικής εταιρείας United Health Care έχει εξελιχθεί σε λαϊκό ήρωα και σύμβολο στον αγώνα για παροχή δημόσιας και δωρεάν ασφάλισης στις ΗΠΑ.
Ας προχωρήσουμε τις συγκρίσεις με την διπλανή Αϊτή που βρίσκεται από το 2010 σχεδόν σε μια μόνιμη επιδημία χολέρας. Την περίοδο 2010 – 2016 πέθαναν 10.000 Αϊτινοί από χολέρα, στην επόμενη έξαρση τον Οκτώβριο του 2022 πέθαναν 1.100 και το 2025, στην πιο πρόσφατη έξαρση οι καταγεγραμμένοι νεκροί ανέρχονταν σε πάνω από 50. Η χολέρα παραμένει ανίκητη σύμφωνα με την Le Monde για μια σειρά λόγων που σχηματίζουν τον εφιάλτη της σύγχρονης Αϊτής: Ολόκληρες γειτονιές υπό τον έλεγχο συμμοριών, ανύπαρκτη αποχέτευση, έλλειψη καθαρού νερού, απουσία στοιχειώδους υγιεινής. Η κατάσταση είναι ακόμη πιο τραγική αν λάβουμε υπόψη μας ότι η κυρίαρχη ερμηνεία για την εμφάνιση της χολέρας θέλει να ξεσπάει όταν οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ έριξαν μολυσμένα λύματα σε ποτάμι που χρησιμοποιούσαν οι ντόπιοι για να πίνουν νερό. Με άλλα λόγια, ό,τι πιο ειρηνικό έχει να προσφέρει ο ιμπεριαλισμός κατέληξε σε χολέρα…
Κι ας τελειώσουμε τις συγκρίσεις με ένα άλλο νησί της Καραϊβικής, το Πουέρτο Ρίκο, που αποτελεί επίσημα αποικία των ΗΠΑ, οι οποίες ναι μεν στην ιστορική ψηφοφορία του ΟΗΕ το 1960 αποδοκίμασαν την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, αλλά κι οι ίδιες κράτησαν μια …μικρούλα αποικία ως ενθύμιο μιας ό χι και τόσο ξεπερασμένης εποχής. Στο Πουέρτο Ρίκο λοιπόν, εννιά χρόνια μετά τον τυφώνα Μαρία, με βάση ρεπορτάζ του περιοδικού Forbes το δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος ποτέ δεν επισκευάστηκε και οι διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος είναι καθημερινό φαινόμενο. Το 2021 η δημόσια εταιρεία ηλεκτρικού (PREPA) ιδιωτικοποιήθηκε για να κάνουν οι ιδιώτες τις επενδύσεις που δεν έκανε το δημόσιο και σήμερα (ποιος να το φανταστεί…) η εταιρεία τελεί υπό χρεοκοπία με ένα χρέος ύψους 9 δισ. δολ.
Η ανθεκτικότητα της Κουβανικής ιδιαιτερότητας
Στην βάση όλων των παραπάνω προκαλεί έκπληξη το συμπέρασμα του πλέον διαβασμένου και αναγνωρίσιμου συγγραφέα της Κούβας, Λεονάρδο Παδούρα, όπως το παρουσίασε σε ένα πρόσφατο και ιδιαίτερης απήχησης άρθρο του, με τίτλο και θέμα το τέλος της κουβανικής ιδιαιτερότητας. Μεταξύ πολλών άλλων, σχολίαζε την ποιοτική αλλαγή που σηματοδοτεί το γεγονός ότι όλο και περισσότερα προϊόντα που καλύπτουν βασικές ανάγκες δεν διατίθενται πλέον μέσω του συστήματος των δελτίων, αλλά στην αγορά. Ως αποτέλεσμα το 40-45% των Κουβανών ζουν σε συνθήκες εισοδηματικής φτώχειας, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερο η φτώχεια στην Κούβα συγκρίνεται με την φτώχεια στις υπόλοιπες λατινοαμερικανικές χώρες. Προφανώς, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη γνώση και την εμπειρία του. Ποια όμως άλλη χώρα της Καραϊβικής έχει ακόμη και σήμερα τέτοιο ανεπτυγμένο και δωρεάν σύστημα υγείας και τέτοια ισότητα;
Ακόμη και σήμερα, που ο αποκλεισμός εντείνεται, με τον Αμερικάνο υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να ανακοινώνει το ένα πακέτο οικονομικών κυρώσεων μετά το άλλο με δικαιολογία ότι οι ΗΠΑ …απειλούνται(!) και με αποτέλεσμα να μην μπορούν να διακινηθεί ακόμη και η ανθρωπιστική βοήθεια εντός του νησιού, η ζωή στην Κούβα παραμένει για τον μέσο πολίτη της χώρας ανώτερη εκείνης στις υπόλοιπες χώρες της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής. Προφανώς, υπάρχουν κοινωνικά στρώματα που διαθέτουν τα οικονομικά μέσα, δηλαδή συσσωρευμένο πλούτο, για περισσότερες ανέσεις και πρόσβαση σε αγαθά που δεν υφίστανται ούτε στα κρατικά δελτία ούτε στην αγορά. Αυτά τα στρώματα πιθανά εκφράζει ο ταλαντούχος Λ. Παδούρα όταν γράφει, χαριτολογώντας, ότι το «θαύμα της Κούβας είναι ότι οι Κουβανοί ζουν από θαύμα»…
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σημερινή δύσκολη κατάσταση, λόγω της συλλογικής τιμωρίας που επιβάλλει ο Τραμπ, θα μοιάζει με παράδεισο, σε σχέση με την επόμενη ημέρα που υπόσχονται οι Αμερικάνοι. Αρκεί μια ματιά στις γύρω χώρες, όπως και σε όσες «απελευθέρωσαν» οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους: Από το Ιράκ, τη Λιβύη και την Συρία, μέχρι τον Ισημερινό που μετά την αμερικανοκίνητη ανατροπή του Ραφαέλ Κορέα έχει παραδοθεί στον έλεγχο των ναρκο-συμμοριών. Ακόμη και η Wall Street Journal (απ’ όπου προέρχεται και η φωτογραφία του άρθρου) έγραφε σε άρθρο στις 9 Ιουνίου με τίτλο «Οι κίνδυνοι της κατάρρευσης της Κούβας»: «Δεν θα πρέπει να υποτιμάμε την πιθανότητα του οικονομικού και κοινωνικού χάους αν πέσει το καθεστώς. Η κατάρρευση του καθεστώτος μπορεί να υποκινήσει κύματα μετανάστευσης και να ανοίξει την πόρτα στα καρτέλ των ναρκωτικών. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει προκαλέσει μια κρίση στην Κούβα. Αν μπορεί να βοηθήσει τον λαό της Κούβας να βάλει τη χώρα του στον δρόμο για ένα μέλλον ελευθερίας και ευημερίας μένει να αποδειχθεί». Η εφημερίδα του χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας προφανώς δεν ξέρει για τα εκατομμύρια των φτωχών και άστεγων Αμερικάνων εντός των ΗΠΑ και περιμένει να μάθει για την γενναιοδωρία της κυβέρνησης Τραμπ στην περίπτωση που θα θέσει υπό την κυριαρχία της την Κούβα…
Η Κούβα ή οι ΗΠΑ είναι αποτυχημένο κράτος;
Ο αμερικάνος υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο για να κρύψει το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται για τις διακοπές στο ηλεκτρικό ρεύμα της Κούβας, εξ αιτίας του εμπάργκο που έχει επιβάλει, χαρακτηρίζει την Κούβα «αποτυχημένο κράτος». Αν η Κούβα των 10 εκατ. κατοίκων είναι «αποτυχημένο κράτος», τότε τι κράτος είναι οι ΗΠΑ που έχουν αποτύχει να εξασφαλίσουν ηλεκτρικό ρεύμα στο Πουέρτο Ρίκο των 3 εκατ. κατοίκων; Κι αν επιβάλει στρατιωτική επέμβαση η ανθρωπιστική κατάσταση στην Κούβα, τότε γιατί δεν απαιτείται επίσης στρατιωτική επέμβαση και σε όλες τις άλλες φιλοαμερικανικές χώρες της ηπείρου που στο πλαίσιο της επαναφοράς του δόγματος Μονρόε τελούν υπό την αμερικανική ιμπεριαλιστική ομπρέλα, οι οποίες βιώνουν πολύ χειρότερες καταστάσεις στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής;
Στην Κούβα ωστόσο, ακόμη κι εν μέσω της τέλειας καταιγίδας που προκαλεί η αποχώρηση της Visa και της Mastercard, η φυγή των ξενοδοχειακών αλυσίδων Blue Diamond και Melia οι οποίες αποτελούσαν επί δεκαετίες πηγή οικονομικού οξυγόνου και η διακοπή των αεροπορικών πτήσεων και της πετρελαϊκής τροφοδοσίας, κι ενώ το ανυπόφορα καυτό καλοκαίρι της Κούβας είναι ακόμη μπροστά μας, το Κομμουνιστικό Κόμμα αρνήθηκε να αξιοποιήσει μια ευκαιρία που έδινε το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ: Την δυνατότητα απεριόριστων εισαγωγών καυσίμων στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή σε πλούσιους και εταιρείες. Αν η Κούβα δεχόταν την αμερικανική «προσφορά» η θέση των πλέον ευάλωτων που αποτελούν την κοινωνική βάση της επανάστασης θα χειροτέρευε και η υπαρκτή ψαλίδα με τους εύπορους θα άνοιγε περαιτέρω.
Αντίθετα με ό,τι θα επέλεγαν τα περισσότερα κράτη στον κόσμο, η κυβέρνηση του Μιγκέλ Ντίας Κανέλ, παρότι προέβη σε σημαντικές κι επικίνδυνες μακροπρόθεσμα κοινωνικά και πολιτικά οικονομικές παραχωρήσεις (δίνοντας το δικαίωμα όχι απλώς σε Κουβανούς της διασποράς αλλά ακόμη και σε εξόριστους να ανοίξουν επιχειρήσεις στην Κούβα, ανακοινώνοντας την σταδιακή κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων, το άνοιγμα επιπλέον τομέων στον ιδιωτικό τομέα κ.α.) έχει ιεραρχήσει το λιγοστό και σταθερά ανεπαρκές ηλεκτρικό ρεύμα να τροφοδοτεί κατά προτεραιότητα την βιομηχανία τροφίμων, την υγεία και την εκπαίδευση που συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά παρά τις τρομερές πιέσεις.
Συνεχίζουν να στηρίζουν την υγεία
Άλλωστε, οι αδυναμίες του συστήματος είναι η μια όψη της πραγματικότητας της δημόσιας υγείας στην Κούβα. Η άλλη όψη είναι νέα εμβόλια που βρίσκονται ακόμη στη φάση των κλινικών δοκιμών, συνέχιση των επενδύσεων σε σύγχρονα φάρμακα για τον καρκίνο, ορθοπεδικά κέντρα που παραμένουν σημεία αναφοράς ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, μέχρι και εγκαίνια σε κέντρα ογκολογίας. Η Κούβα δηλαδή, παρά τις τρομερές αντιξοότητες, συνεχίζει να υποστηρίζει μέχρι σήμερα αυτό που την κάνει ξεχωριστή και ιδιαίτερη ακόμη και στο πλαίσιο διεθνών συγκρίσεων. Επίσης, στον ενεργειακό τομέα όλη η προσπάθεια επικεντρώνεται στον εκσυγχρονισμό της εγχώριας παραγωγής πετρελαίου που παρέχει περίπου το ήμισυ των εγχώριων αναγκών και στην επιτάχυνση της κάλυψης του εναπομείναντος κενού από κινέζικα φωτοβολταϊκά πάνελ, που μέχρις στιγμής καλύπτουν τοι 20% – 25% των ενεργειακών αναγκών της χώρας, από 5% ένα χρόνο πριν. Όλες αυτές οι κοινωνικές κατακτήσεις και οι ταξικές επιλογές που συνεχίζονται αδιατάρακτες, από κοινού με την απροθυμία της Κούβας να υποταχθεί στον ιμπεριαλισμό και την δέσμευσή της στην επανάσταση του 1959 και τον σοσιαλισμό, ενοχλούν τον Τραμπ και την παρέα των ζάμπλουτων που κυβερνούν τις ΗΠΑ από το 2024.
Οι ίδιες κατακτήσεις και επιλογές είναι που κάνουν τον λαό της Κούβας να συνεχίζει να στηρίζει την κυβέρνησή του, απέναντι στα αποσταθεροποιητικά σχέδια του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Πρόσφατα, αντιπροσωπεία της CIA επισκέφθηκε την Αβάνα κι είχε συνομιλίες με την ηγεσία της Κούβας. Αντικείμενό τους θα ήταν προφανώς η διαμόρφωση μιας στρατηγικής εξόδου του Κομμουνιστικού Κόμματος από την εξουσία. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά – για τους Αμερικάνους. «Όσοι αναμένουν ένα αποτέλεσμα τύπου Βενεζουέλας στην Κούβα ενδέχεται επίσης να εκπλαγούν», έγραφαν οι New York Times στο ρεπορτάζ που φιλοξενούσαν. «Δεν υπάρχει καμία αντιπολίτευση που να περιμένει στην άκρη και κανείς δεν είναι σαν τη Ντέλσι», δήλωνε στην εφημερίδα αμερικανός αξιωματούχος, αποκλείοντας με αυτόν τον τρόπο σενάριο υπονόμευσης εκ των έσω της επαναστατικής ηγεσίας. Την ίδια ελπιδοφόρα – για τους λαούς – κατάσταση αποτύπωνε ανάλυση του Foreign Affairs που κατέληγε: «Μετά από σχεδόν επτά δεκαετίες κομμουνιστικού καθεστώτος δεν υπάρχει κανένας Κουβανός ηγέτης ικανός να αναλάβει ουσιαστικές αλλαγές στη χώρα. Υπερβολικά πολλοί εντός της κυβέρνησης είναι πιστοί στο καθεστώς και η αντιπολίτευση είναι διαιρεμένη χωρίς σχέδιο». Μένει να φανεί αν αυτή η παραδοχή θα ενεργοποιήσει σχέδια εισβολής (για την διευκόλυνση των οποίων πήγε το αεροπλανοφόρο USS Nimitz στην Καραϊβική) ή εντατικοποίησης της οικονομικής ασφυξίας ή και τα δύο.
Σε κάθε περίπτωση η Κούβα αντέχει γιατί συνεχίζει να μάχεται: από την μια με νέα κέντρα υγείας και από την άλλη με ενεργοποίηση του παλλαϊκού πολέμου όπως ανακοινώθηκε στις 11 Ιουνίου, με την υπογραφή του ανώτατου στρατηγού Ραούλ Κάστρο, αρνείται να υποκύψει στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό!
🇨🇺🇺🇸 Ok, Cuban government has begun distributing weapons to civilian volunteers
It calls on the population to prepare for a possible imminent foreign invasion — Versión Final
modern partisans are being trained ✌️🇨🇺
Join us https://t.co/Vldj51DtMj pic.twitter.com/C3yAqU8Rao
— The Communists (@CPGBML) June 11, 2026
